Challenges of the Educational Supervision Profession: Past, Present, and Future
Abstract
The educational supervisor profession is a vital mechanism in enhancing the quality of education, as it serves as an academic leader, consultant, monitor, and supporter of teaching and learning management in schools. However, rapid changes in policy, technology, and global society have placed this profession under increasingly complex trends and challenges, such as curriculum reform, reducing educational inequality, developing digital competencies, a shortage of qualified personnel, and the lack of clarity regarding career advancement pathways, which have led to higher rates of job transfers or resignations. This article aims to analyze the trends and challenges in sustaining the educational supervisor profession and to propose approaches for maintaining its continuity. These include developing new competencies, reducing unnecessary workloads, fostering motivation and morale, enhancing the professional image, and establishing professional learning communities (PLCs) to strengthen and ensure the sustainability of Thailand’s educational supervision system. The findings emphasize that sustaining the educational supervisor profession does not merely involve maintaining professional standards, but also encompasses the creation of supportive systems that promote effective performance and continuous professional development. Such efforts will contribute to enhancing the quality of Thai education and enabling it to keep pace with future changes in educational management.
References
เชาวฤทธิ์ จงเกษกรณ์. (2547). ศึกษานิเทศก์กับการพัฒนาคุณภาพการศึกษา. โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จิรพร แสงสี. (2562). สภาพและแนวทางการธำรงรักษาข้าราชการครูตามทัศนะของผู้บริหารและครูโรงเรียนศึกษาในอำเภอของ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงราย. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยพะเยา.
ชัยณรงค์ สิริพรปรีดา และคณะ. (2567). กลยุทธ์การธำรงรักษาและความจงรักภักดีต่อองค์กรของบุคลากร สังกัดมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 8(2), 718-738
ธีรนัย แซ่โหงว. (2562). แนวทางการธำรงรักษาครูของโรงเรียนศึกษาสงเคราะห์ สังกัดสำนักบริหารงานศึกษาพิเศษ กลุ่ม 7 ภาคใต้. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมธิราช.
ปุณยวัจน์ ขอบทอง และคณะ. (2568). ศึกษานิเทศก์กระบวนกร: จุดเปลี่ยนการพัฒนาศึกษานิเทศก์ใหม่ให้บรรลุมาตรฐานวิชาชีพ. Journal of Education and Innovation, 27(1), 369-379.
ศรัณย์ เปรมสุข. (2561). การพัฒนาทักษะผู้นำวงสนทนาในการดำเนินการชุนชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพของหัวหน้ากลุ่มสาระการเรียนรู้สหวิทยาเขตศรีวิเชียร สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 40. การศึกษาค้นคว้าอิสระการศึกษามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร.
สถิรพร เชาวน์ชัย. (2567). การบริหารงานวิชาการในสถานศึกษาเพื่อพัฒนาคุณภาพผู้เรียน (พิมพ์ครั้งที่ 3). การพิมพ์ดอทคอม.
สายสุนีย์ จันทร์สว่าง. (2566). การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการนิเทศการศึกษาเพื่อยกระดับคุณภาพผู้เรียน.วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ด เขต 3. (2567). สถิติการรับสมัครคัดเลือกบุคคลเพื่อบรรจุและแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งศึกษานิเทศก์. (ออนไลน์) (อ้างเมื่อ 4 ตุลาคม 2568). จาก https://www.facebook.com/photo/?fbid=917648497034612&set=a.452756973523769&locale=th_TH.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2554). มุมมองแนวคิดความรู้เกี่ยวกับศึกษานิเทศก์. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2567). รายงานการพัฒนานโยบายการนิเทศการศึกษา.สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา (ก.ค.ศ.). (2567). แนวทางการบริหารงานบุคคลสำหรับข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา ตำแหน่งศึกษานิเทศก์ สังกัดกระทรวงศึกษาธิการ. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา. (2565). หลักเกณฑ์และวิธีการคัดเลือกศึกษานิเทศก์. https://otepc.go.th/images/00_YEAR2566/06_PB/ที่_ศธ_0206.6_-_ว_7_ลงวันที่_17_มีนาคม_2568.pdf.
สุจริต ไทย. (19 มีนาคม 2568). ร่วมสร้างอนาคตการศึกษาไทย ด้วยบทบาทใหม่ของศึกษานิเทศก์. [Video]. YouTube. https://www.youtube.com/live/l2u13j-ETvc
สุวดี อุปปินใจ. (2566). การนิเทศและการพัฒนานวัตกรรมการนิเทศการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 2). ชอบพิมพ์จำกัด.
หนังสือพิมพ์มติชนออนไลน์. (2567). สพฐ. แจง 4 ข้อ ทำไม ‘ศึกษานิเทศก์’ ไม่มีคนสนใจ หลังหลายเขตพื้นที่ไร้ผู้สมัคร. สืบค้นข้อมูลเมื่อ 7 สิงหาคม 2568 จาก: https://www.matichon.co.th/local/education/news_4483632
อรรถพล ศิริมูล และสถิรพร เชาวน์ชัย. (2567). การวิเคราะห์องค์ประกอบความผูกพันในวิชาชีพศึกษานิเทศก์ สังกัดสํานักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. Journal of Education and Innovation, 26(2), 387-396.
อรรถพล ศิริมูล. (2566). รูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยที่ส่งผลต่อความผูกพันในวิชาชีพศึกษานิเทศก์ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร.
Knight, J. (2021). The definitive guide to instructional coaching. Thousand Oaks, CA: Corwin.
McClelland, D. C. (1973). Testing for competence rather than for intelligence. American Psychologist, 28(1), 1–14.
Oliva, P. and G. Pawlas. (1997). Supervision for Today's Schools (5th ed). New York : Longman.
Schaufeli, W. B. (2002). The measurement of engagement and burn out: A two sample confirmatory factor analytic approach. Journal of Happiness Studies, 3, 71-93.
Schwarz, R. M. (2002). The skilled facilitator: Practical wisdom for developing effective groups. Jossey-Bass.
