ระดับคุณภาพชีวิต ความสุขในการทำงาน และความผูกพันต่อองค์การของบุคลากรในสถาบันอุดมศึกษาไทย: กรณีศึกษามหาวิทยาลัยนครพนม

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับคุณภาพชีวิตในการทำงาน ความสุขในการทำงาน และความผูกพันต่อองค์การของบุคลากรมหาวิทยาลัยนครพนม โดยใช้การวิจัยเชิงปริมาณในลักษณะการวิจัยเชิงสำรวจ ประชากร ได้แก่ บุคลากรมหาวิทยาลัยนครพนมที่ปฏิบัติงานในปีงบประมาณ พ.ศ. 2568 จำนวน 1,100 คน กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างโดยอ้างอิงตารางของ Krejcie and Morgan ที่ระดับความเชื่อมั่นร้อยละ 95 และใช้วิธีการสุ่ม อย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นแบบสอบถาม ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 3 คน มีค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่างข้อคำถามกับวัตถุประสงค์อยู่ระหว่าง 0.67–1.00 และมีค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคเท่ากับ 0.67 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผู้ตอบแบบสอบถาม จำนวน 290 คน ผลการวิจัยพบว่า คุณภาพชีวิตในการทำงานของบุคลากรโดยรวมอยู่ในระดับมาก (𝑥̅ = 3.62, SD = 1.14) โดยบุคลากรมีการรับรู้เชิงบวกต่อการพัฒนาความรู้และศักยภาพ ตลอดจนความสมดุลระหว่างชีวิตส่วนตัวกับการทำงาน อย่างไรก็ตาม สวัสดิการและค่าตอบแทนการทำงานล่วงเวลาบางรายการอยู่ในระดับปานกลาง ความสุขในการทำงานโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (𝑥̅ = 4.23, SD = 0.87) สะท้อนถึงความมุ่งมั่น ความภาคภูมิใจในงาน ความสัมพันธ์ที่ดีในการทำงาน และการมีส่วนร่วมในการพัฒนาองค์การ ส่วนความผูกพันต่อองค์การโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (𝑥̅ = 4.27, SD = 0.89) บุคลากรมีทัศนคติเชิงบวก ยอมรับค่านิยมและวิสัยทัศน์ พร้อมปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลง และมีความตั้งใจปฏิบัติงานเพื่อประโยชน์ขององค์การใน ระยะยาว ข้อเสนอแนะ มหาวิทยาลัยนครพนม ควรพัฒนายุทธศาสตร์การบริหารทรัพยากรมนุษย์ที่ส่งเสริมสมดุลชีวิตและการทำงาน สวัสดิการที่เป็นธรรม ความก้าวหน้าในอาชีพ และการพัฒนาทักษะที่จำเป็น พร้อมส่งเสริมระบบพี่เลี้ยงและวัฒนธรรมการเรียนรู้ร่วมกัน เพื่อยกระดับคุณภาพชีวิต ความสุขในการทำงาน และความผูกพันต่อองค์การอย่างยั่งยืน