ความสามารถในการปรับตัวด้านการปฏิบัติงานและความผูกพันต่อองค์กรของบุคลากร มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่: กรณีศึกษาการระบาดโควิด-19

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้เป็นการศึกษาแบบผสมผสาน (Mixed Methods) เพื่อศึกษาความสามารถในการปรับตัว ด้านการปฏิบัติงานและความผูกพันต่อองค์กรของบุคลากรในช่วงการระบาดของโควิด-19 วิเคราะห์ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความผูกพันต่อองค์กรของบุคลากรในช่วงเวลาดังกล่าว และสังเคราะห์ข้อเสนอแนะเชิงนโยบาย เพื่อเสริมสร้างความผูกพันต่อองค์กรในภาวะวิกฤตโควิด-19 กลุ่มตัวอย่างเป็นบุคลากรสายสนับสนุนในมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ ซึ่งกลุ่มตัวอย่างเชิงปริมาณได้จากการสุ่มแบบมีระบบ (Systematic Random Sampling) จำนวน 284 คน เครื่องมือเป็นแบบสอบถาม และกลุ่มตัวอย่างเชิงคุณภาพจากการคัดเลือกแบบเจาะจง (Purposive  selection) จำนวน 7 คน ประกอบด้วย พนักงานมหาวิทยาลัยสายสนับสนุน ตัวแทนผู้บริหาร และตัวแทนนักวิชาการ การสัมภาษณ์แบบไม่เป็นทางการ และการสัมมนาเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา การวิเคราะห์การถดถอยแบบเส้นตรง และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการศึกษาพบว่า บุคลากรมีระดับความสามารถในการปรับตัวด้านการปฏิบัติงาน ค่าเฉลี่ยรวมอยู่ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย 3.83, S.D. = 0.53) มีระดับความผูกพันต่อองค์กรค่าเฉลี่ยรวมอยู่ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย 3.57, S.D. = 0.54) โดยพบว่าความสามารถในการปรับตัวด้านความเอาใจใส่ (β = 0.512, p < 0.001) และด้านความมั่นใจ (β = 0.283, p < 0.001) มีความสัมพันธ์กับความผูกพันต่อองค์กรในช่วงการระบาดโควิด-19 ของบุคลากรอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ทั้งนี้มีข้อเสนอแนะในการส่งเสริม  ความผูกพันต่อองค์กรของบุคลากรในช่วงการระบาดโควิด-19 โดยการสนับสนุนบุคลากรให้มีทักษะการใช้เทคโนโลยี การร่วมดำเนินกิจกรรมตามพันธกิจของมหาวิทยาลัยอย่างต่อเนื่อง สร้างกระบวนการในการชื่นชม ยินดี และการสร้างโอกาสในการแสวงหาทางออกของปัญหาร่วมกัน