ประสิทธิภาพการบริหารองค์กรในยุคดิจิทัล: กรณีศึกษากรมชลประทาน กระทรวงเกษตรและสหกรณ์
คำสำคัญ:
ประสิทธิภาพการบริหารองค์กร , การจัดการสาธารณะแบบใหม่ , องค์กรอัจฉริยะบทคัดย่อ
บทความนี้ทำการศึกษารูปแบบการพัฒนาและการปรับตัวของหน่วยงานกรมชลประทาน กระทรวงเกษตรและสหกรณ์ โดยมีวัตถุประสงค์ในการศึกษาเพื่อ 1) เพื่อศึกษาการปรับตัวขององค์กรภาครัฐในยุคดิจิทัล 2) เพื่อศึกษาประสิทธิภาพการบริหารองค์กรในยุคดิจิทัลของกรมชลประทาน ซึ่งเป็นสิ่งที่องค์กรภาครัฐทุกหน่วยงานต้องให้ความสำคัญในปัจจุบัน จากทฤษฎีระบบราชการของ Weber, M. (1992) และทฤษฎีการจัดการสาธารณะแบบใหม่ของ Hood, C. (1991) ผลการศึกษาพบว่า กรมชลประทานได้ทำการปรับเปลี่ยนองค์กรสู่ยุคดิจิทัลอย่างมีประสิทธิภาพและมีการกำหนดนโยบายและแผนการดำเนินงานทั้งระยะสั้น 4 ปี และระยะยาว 20 ปี ไว้อย่างชัดเจน โดยมีเป้าหมายหลักคือการปรับเปลี่ยนองค์กรสู่ “องค์กรอัจฉริยะ” จนส่งผลให้เกิดการทำงานที่มีความคล่องตัวภายในองค์กร ลดปัญหาความล่าช้าในการทำงาน ลดขั้นตอนการดำเนินงานที่ไม่จำเป็น เกิดความโปร่งใสในการทำงาน และการให้บริการแก่ประชาชนที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น ด้วยการนำเทคโนโลยีเข้ามาปรับใช้อย่างเป็นระบบ สิ่งที่ได้จากการศึกษาในครั้งนี้ สามารถนำไปสู่การพัฒนานโยบายและการปฏิรูปองค์กรให้แก่ผู้กำหนดนโยบายเกี่ยวกับประสิทธิผลของกลยุทธ์ประสิทธิภาพการบริหารงานในยุคดิจิทัลในองค์กรภาครัฐ และสามารถนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงองค์กร การศึกษานี้ยังค้นพบว่า กรมชลประทานสามารถบูรณาการ แนวคิดทฤษฎีระบบราชการของ Weber, M. (1992) กับทฤษฎีการจัดการสาธารณะแบบใหม่ของ Hood, C. (1991) ได้อย่างมีประสิทธิภาพ และยังสามารถปรับใช้กับความท้าทายในการเปลี่ยนแปลงทางดิจิทัลในปัจจุบัน สร้างความเข้าใจทางทฤษฎีเกี่ยวกับวิธีการดำเนินงานขององค์กรภาครัฐในยุคดิจิทัลและมีอิทธิพลต่อนโยบาย แนวปฏิบัติขององค์กร และอาจส่งผลต่อคุณภาพของบริการสาธารณะทั่วโลก
เอกสารอ้างอิง
กรมชลประทาน. (2566). กรมชลประทาน. https://www.rid.go.th/index.php/en/
กรมชลประทาน. (2566). วิสัยทัศน์/ค่านิยม/พันธกิจ. https://www.rid.go.th/index.php/th/about-rid-th/vision
กัลยาณี แก้วเมือง, อภิสรา เดียวสุขประเสริฐ, สิทธิโชค แก้วมั่น, อัครฤทธิ์ ทองเสี่ยน, สสุคนธ์ ประดิษฐ์, และยุวดี พ่วงรอด. (2566). การบริหารงานภาครัฐในยุคดิจิทัล: แนวคิดและพัฒนาการจัดทำบัตรประชาชนดิจิทัล (Digital ID). วารสารการจัดการและพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 3(1), 74–90.
ณัฐณิชา กลัมพสุต. (2566). การพัฒนาการเรียนรู้ในการนําเทคโนโลยีดิจิทัลมาใช้เป็นเครื่องมือในการบริหารงานของหน่วยงานภาครัฐ. วารสารวิจยวิชาการ, 6(6), 317–336.
รัฐธรรมนูญ โมลาแสง. (2566). แนวคิดและทฤษฎีที่เป็นพื้นฐานของการจัดการภาครัฐแนวใหม่. วารสารการบริหาร การจัดการและการพัฒนาที่ยั่งยืน, 1(1), 38–52.
วรัชญ์ ครุจิต. (2561). การสื่อสารการตลาดในยุคดิจิทัลสำหรับองค์กรสื่อสาธารณะ:กรณีศึกษา องค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย (สสท.). วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรม นิด้า, 5(1), 95–115.
ศูนย์ปฏิบัติการน้ำอัจฉริยะ. (2566). ศูนย์ปฏิบัติการน้ำอัจฉริยะ. https://wmsc.rid.go.th/
สโรชินี ศิริวัฒนา. (2565). ประสิทธิภาพการบริหารองค์กรด้านการท่องเที่ยวด้วยเทคโนโลยีดิจิทัล. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 7(3), 405–242.
สรอรรถ ทาปลัด, ธเนศพล สารผล, อำพล อุตตมะศรีสุข, และรวีโรจน์ สุรสิทธิ์. (2566). ระบบราชการ. วารสารสหศาสตร์การพัฒนาสังคม, 1(1), 32–43.
สํานักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี. https://www.nesdc.go.th/nscr/ns/
สุวัฒน์ สุขสมฤทธิ์. (2563). ความสัมพันธ์ของการจัดการความรู้เทคโนโลยีสารสนเทศ เพื่อสมรรถนะพนักงาน บมจ.วิริยะประกันภัยในยุคไทยแลนด์ 4.0. วารสารรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 3(1), 50–59.
อุดมโชค อาษาวิมลกิจ. (2565). แอปพลิเคชันภาครัฐ: คุณภาพและบริการสาธารณะในยุคดิจิทัล. วารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์, 30(2), 206–231.
Bharadwaj, A., El Sawy, O. A., Pavlou, P. A., & Venkatraman, N. V. (2013). Digital business strategy: Toward a next generation of insights. MIS Quarterly, 37(2), 471–482.
Bovens, M., & Zouridis, S. (2002). From street-level to system-level bureaucracies: How information and communication technology transforms administrative discretion and constitutional control. Public Administration Review, 62(2), 174–184.
Bretschneider, S. (2003). Information technology, e-government, and institutional change. Public Administration Review, 63(6), 738–744.
Cordella, A., & Bonina, C. M. (2012). A public value perspective for ICT enabled public sector reforms: A theoretical reflection. Government Information Quarterly, 29(4), 512–520.
Dunleavy, P., Margetts, H., Bastow, S., & Tinkler, J. (2006). New public management is dead-long live digital-era governance. Journal of Public Administration Research and Theory, 16(3), 467–494.
Fountain, J. (2001). Building the virtual state: Information technology and institutional change. Brookings Institution Press.
Gil-Garcia, R. J., Helbig, N., & Ojo, A. (2014). Being smart: Emerging technologies and innovation in the public sector. Government Information Quarterly, 31(1), 11–18.
Hess, T., Matt, C., Benlian, A., & Wiesböck, F. (2016). Options for formulating a digital transformation strategy. MIS Quarterly Executive, 15(2), 123–139.
Hood, C. (1991). A public management for all seasons? Public Administration, 69(1), 3–19.
Iansiti, M., & Lakhani, K. R. (2014). Digital ubiquity: How connections, sensors, and data are revolutionizing business. Harvard Business Review, 92(11), 90–99.
Kane, G. C., Palmer, D., Phillips, A. N., Kiron, D., & Buckley, N. (2015). Strategy, not technology, drives digital transformation. MIT Sloan Management Review and Deloitte University Press.
Luna-Reyes, L. F., & Gil-Garcia, R. J. (2014). Digital government transformation and internet portals: The co-evolution of technology, organizations, and institutions. Government Information Quarterly, 31(4), 545–555.
Margetts, H., & Dunleavy, P. (2013). The second wave of digital-era governance: A quasi-paradigm for government on the Web. Philosophical Transactions of the Royal Society A: Mathematical, Physical and Engineering Sciences, 371(1987), 1–15.
Mergel, I., Edelmann, N., & Haug, N. (2019). Defining digital transformation: Results from expert interviews. Government Information Quarterly, 36(4), 1–15.
Osborn, D., & Gaebler, T. (1993). Reinventing government: How the entrepreneurial spirit is transforming the public sector. Addison-Wesley.
Srisorn, W., Kanchanawongpaisan, S., & Chayanon, S. (2023). Human element, employee experience, and high physical & psychological engagement levels to mitigate potential negative impacts in the AI era: Opportunities and challenges for HRD. Journal for Re Attach Therapy and Developmental Diversities, 6(10s2), 841–850.
Weber, M. (1992). Economy and society: An outline of interpretive sociology. University of California Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารวิชาการบัณฑิตวิทยาลัยสวนดุสิต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
