การพัฒนาเกณฑ์มาตรฐานผลิตภัณฑ์อาหารแบรนด์น้องเหน่อ จังหวัดสุพรรณบุรี
คำสำคัญ:
เกณฑ์มาตรฐาน , มาตรฐานผลิตภัณฑ์อาหาร, แบรนด์น้องเหน่อ , อาหารปลอดภัย , ความยั่งยืนบทคัดย่อ
การวิจัยเชิงคุณภาพนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อพัฒนาเกณฑ์มาตรฐานผลิตภัณฑ์อาหารแบรนด์น้องเหน่อ จังหวัดสุพรรณบุรี โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม ร่วมกับการศึกษาเอกสาร และการประชุมแบบระดมความคิดเห็นของผู้มีส่วนได้ส่วนเสียระดับจังหวัด (จตุภาคี) ได้แก่ ผู้แทนจากภาครัฐ ภาคเอกชน สถาบันการศึกษา และผู้ประกอบการ/วิสาหกิจชุมชน รวมทั้งสิ้น 16 คน ซึ่งเป็นกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ โดยใช้วิธีการเลือกแบบเฉพาะเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูล คือ กรอบคำถามสำหรับการประชุมกลุ่ม การวิเคราะห์ข้อมูล ใช้วิธีการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัย พบว่า เกณฑ์มาตรฐานผลิตภัณฑ์อาหารแบรนด์น้องเหน่อ จังหวัดสุพรรณบุรี ประกอบด้วย 3 องค์ประกอบหลัก คือ 1) ด้านมาตรฐานความปลอดภัยและคุณภาพของผลิตภัณฑ์ ครอบคลุมการได้รับการรับรองมาตรฐานด้านอาหารจากหน่วยงาน สถาบัน หรือองค์กรในระดับประเทศและหรือระดับสากล คุณภาพทางประสาทสัมผัส และคุณภาพของบรรจุภัณฑ์ 2) ด้านความยั่งยืน ครอบคลุมมิติสิ่งแวดล้อม เศรษฐกิจ และสังคมวัฒนธรรม และ 3) ด้านความเป็นสุพรรณบุรี ได้แก่ การใช้สถานที่ผลิตและวัตถุดิบในจังหวัดสุพรรณบุรี โดยเกณฑ์มาตรฐานดังกล่าวสะท้อนการบูรณาการแนวคิดด้านความปลอดภัยและคุณภาพของผลิตภัณฑ์ ความยั่งยืน และอัตลักษณ์ท้องถิ่น เพื่อยกระดับผลิตภัณฑ์อาหารของจังหวัดให้มีความน่าเชื่อถือและสามารถแข่งขันได้อย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
ธนภูมิ เครื่องทิพย์. (2563). มาตรฐานผลิตภัณฑ์ชุมชน (มผช.): ความเชื่อมั่นและผลลัพธ์ด้านการยกระดับคุณภาพผลิตภัณฑ์. สารนิพนธ์ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปรียนันท์ ประยูรศักดิ์ ศุภวรรณ อภิชาตไตรสรณ์ จินตนา ตันสุวรรณนนท์ กฤษณพร ประสิทธิ์วิเศษ วิภาวี วลีพิทักษ์เดชและคณะ. (2565). การสื่อสารแบรนด์จังหวัดสุพรรณบุรีผ่านมาสคอตน้องเหน่อ. (รายงานการวิจัย) กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสวนดุสิต.
พระราชบัญญัติอาหาร. พ.ศ. 2522. (2522, 13 พฤษภาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 96 ตอนที่ 79. หน้า 1-28.
พิสิฐ ลี้อาธรรม ศศิเพ็ญ พวงสายใจ สุขุม พันธุ์ณรงค์ และพิมลพรรณ บุญยะเสนา. (2559). การประเมินความยั่งยืนของผู้ผลิตสินค้าชุมชน. วารสารคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 20(1),1-48.
เพชรมณี ดาวเวียง. (2550). มาตรฐานคุณภาพผลิตภัณฑ์เพื่อการส่งออก. วารสารนักบริหาร (Executive Journal), 7(2), 45-47.
เพ็ญ สุขมาก. (2564). แนวทางการจัดทำแผนและโครงการระบบอาหารในระดับชุมชนท้องถิ่น การจัดการระบบอาหารเพื่อลดความเหลื่อมล้ำระดับท้องถิ่น. สงขลา: สถาบันนโยบายสาธารณะ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
สถาบันมาตรวิทยาแห่งชาติ. (2565). NQI กับตัวอย่างห่วงโซ่การผลิตอาหารปลอดภัย จากฟาร์มจนถึงผู้บริโภค (Safe Food for Customers from FARM to FORK). สืบค้นเมื่อ 8 กรกฎาคม 2568 จาก https://mx. nimt.or.th/?p=15803
สำนักงานจังหวัดสุพรรณบุรี. (2565). แผนพัฒนาจังหวัดสุพรรณบุรี (พ.ศ. 2566-2570). สืบค้นเมื่อ 20 พฤศจิกายน 2567 จาก https://ww1.suphanburi.go.th/files/com_ebook/2021-09_7aed35f28b99431.pdf
สํานักงานนโยบายและยุทธศาสตร์การค้า กระทรวงพาณิชย์. (2567). แนวทางการส่งเสริมสินค้าโอทอป (OTOP). นนทบุรี: กระทรวงพาณิชย์.
สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา. (2565). คู่มือการขออนุญาตและการรับรองมาตรฐาน GMP และ HACCP. นนทบุรี: สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา.
Anholt, S. (2005). Three Interlinking Concepts: Intellectual Property, Nation Branding and Economic Development. Place Branding, 1(1), 12-13.
Bowen, S., & Zapata, A. V. (2009). Geographical Indications, Terroir, and Socioeconomic and Ecological Sustainability. Journal of Rural Studies, 25(1), 108-119.
Codex Alimentarius Commission. (2020). General principles of Food Hygiene CXC 1-1969. Rome: FAO/WHO.
OECD (2016). The Productivity-Inclusiveness Nexus. Paris: OECD Publishing.
Trichopoulou, A., Soukara, S., & Vasilopoulou, E. (2007). Traditional foods: Why and how to Sustain them. Trends in Food Science & Technology, 18(8), 420-427.
Vermeulen, S. J., Campbell, B. M., & Ingram, J. S. (2012). Climate Change and Food Systems. Annual Review of Environment and Resources, 37, 195-222.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารวิชาการบัณฑิตวิทยาลัยสวนดุสิต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
