การพัฒนาทักษะความคิดสร้างสรรค์ โดยใช้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับเทคนิคเพื่อนคู่คิด สำหรับนักศึกษาครุศาสตรบัณฑิต
คำสำคัญ:
ทักษะความคิดสร้างสรรค์, ใช้ปัญหาเป็นฐาน, เพื่อนคู่คิด, การจัดการเรียนรู้บทคัดย่อ
งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อเปรียบเทียบทักษะความคิดสร้างสรรค์ก่อนและหลังเรียนของนักศึกษา ที่ได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับเทคนิคเพื่อนคู่คิด 2) เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนและหลังเรียนของนักศึกษาได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับเทคนิคเพื่อนคู่คิด 3) ศึกษาความพึงพอใจในการเรียนของนักศึกษาที่ได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับเทคนิคเพื่อนคู่คิด กลุ่มตัวอย่างคือนักศึกษา ชั้นปีที่ 2 คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี จำนวน 25 คน โดยใช้การสุ่มแบบเจาะจง (Purposive Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ 1) แผนการจัดการเรียนรู้ โดยใช้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับเทคนิคเพื่อนคู่คิด 2) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน 3) แบบประเมินผลงานด้านความคิดสร้างสรรค์ แบบ (Rubric Scoring) 4 ระดับ 4) แบบประเมินความพึงพอใจของนักศึกษาที่มีต่อการจัดการเรียนรู้ สถิติที่ใช้ในการวิจัยสถิติพื้นฐาน ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบค่า t-test for dependent samples ผลการวิจัยพบว่า 1) นักศึกษาที่ได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับเทคนิคเพื่อนคู่คิด มีทักษะความคิดสร้างสรรค์ ทั้ง 4 ด้านในการออกแบบการจัดการเรียนรู้หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) นักศึกษาที่ได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับเทคนิคเพื่อนคู่คิด มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และผลคะแนนด้านความรู้หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน โดยมีค่าดัชนีประสิทธิผล (E.I.) 0.59 แสดงว่าความรู้ของนักศึกษาด้านความรู้เพิ่มขึ้นร้อยละ 59 ซึ่งอยู่ในระดับประสิทธิผลปานกลาง และ 3) นักศึกษามีความพึงพอใจหลังการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐานร่วมกับเทคนิคเพื่อนคู่คิดอยู่ในระดับมาก
เอกสารอ้างอิง
ทิตติยา มั่นดี, สงวนศักดิ์ ปันใจแก้ว, และกันตินันท์ วงษ์เชษฐ. (2564). การจัดการเรียนรู้แบบปัญหาเป็นฐาน เพื่อส่งเสริมทักษะการคิดเชิงสร้างสรรค์. วารสารปัญญา, 28(2), 173–182. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/panya-thjo/article/view/250169
พระพันธวัฒน์ ธมฺมวฑฺฒโน (ภูมิรัง) และวิทยา ทองดี. (2565). การจัดการเรียนรู้แบบใช้ปัญหาเป็นฐาน (Problem-based Learning). วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 7(1), 967–976. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/mcjou/article/view/255498
ศูนย์ปฏิรูปการศึกษา. (2564). รายงานแนวทางการพัฒนาหลักสูตรเพื่อส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). รายงานการศึกษาภาวะการเรียนรู้ของนักเรียนไทย. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2563). ยุทธศาสตร์การศึกษาชาติ พ.ศ. 2563–2580. กระทรวงศึกษาธิการ.
อัญชลี สุขในสิทธิ์. (2561). การศึกษาผลการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐานในรายวิชาการวัดและประเมินผลการศึกษา ของนิสิตระดับปริญญาตรี มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. วารสารสหศาสตร์ศรีปทุม ชลบุรี, 4(2), 15-28.
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี. (2567). ผลการประเมินด้านความคิดสร้างสรรค์ของ PISA 2022. PISA Thailand. https://pisathailand.ipst.ac.th/news-22/
Barrows, H. S. (1996). Problem-based learning in medicine and beyond: A brief overview. New Directions for Teaching and Learning, 1996(68), 3–12. https://doi.org/10.1002/tl.37219966804
Goodman. R. I., Fletcher, K. A., & Schneider, E. W. (1980). The Effectiveness index as a comparative measure in media product evaluation, Educational Technology, 20(9), 30–34.
Guilford, J. P. (1967). The nature of human intelligence. McGraw-Hill.
Hmelo-Silver, C. E. (2004). Problem-based learning: What and how do students learn?. Educational Psychology Review, 16(3), 235–266. https://doi.org/10.1023/B:EDPR.0000034022.16470.f3
Ladyshewsky, R., & Ryan, J. (2006). Peer coaching and reflective practice in authentic business contexts: A strategy to enhance competency in post-graduate business students. In A. Herrington & J. Herrington (Eds.), Authentic learning environments in higher education (pp. 61–75). Information Science Publishing. https://doi.org/10.4018/978-1-59140-594-8.ch005
Lyman, F. (1981). The responsive classroom discussion: The inclusion of all students. In A. S. Anderson (Ed.), Mainstreaming Digest (pp. 109–113). University of Maryland, College of Education.
OECD. (2018). The future of education and skills 2030. OECD Publishing.
OECD. (2019). PISA 2018 results (volume I): What students know and can do. OECD Publishing.
Robinson, K. (2011). Out of our minds: Learning to be creative. Capstone Publishing.
Savery, J. R. (2006). Overview of problem-based learning: Definitions and distinctions. Interdisciplinary Journal of Problem-Based Learning, 1(1), 9–20. https://doi.org/10.7771/1541-5015.1002
Sawyer, R. K. (2012). Explaining creativity: The science of human innovation (2nd ed.). Oxford University Press.
Topping, K. J. (2005). Trends in peer learning. Educational Psychology, 25(6), 631–645. https://doi.org/10.1080/01443410500345172
Torrance, E. P. (1974). Torrance tests of creative thinking: Norms-technical manual. Personnal Press.
Torp, L., & Sage, S. (2002). Problems as possibilities: Problem-based learning for K–16 education (2nd ed.). Association for Supervision and Curriculum Development.
UNESCO. (2019). Education for sustainable development goals: Learning objectives. UNESCO.
UNESCO. (2021). Reimagining our futures together: A new social contract for education. UNESCO.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Harvard University Press.
Zwart, R. C., Wubbels, T., Bolhuis, S., & Bergen, T. C. M. (2008). Teacher learning through reciprocal peer coaching: An analysis of activity sequences. Teaching and Teacher Education, 24(4), 982–1002. https://doi.org/10.1016/j.tate.2007.11.003
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารวิชาการบัณฑิตวิทยาลัยสวนดุสิต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
