สมรรถนะเลขานุการมืออาชีพสำหรับผู้บริหารระดับสูงของสถาบันอุดมศึกษา
คำสำคัญ:
สมรรถนะ, เลขานุการมืออาชีพ, ผู้บริหารระดับสูง, สถาบันอุดมศึกษาบทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อให้ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับสมรรถนะเลขานุการมืออาชีพสำหรับผู้บริหารระดับสูงของสถาบันอุดมศึกษา โดยศึกษาแนวคิดและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง พบว่า สมรรถนะเลขานุการมืออาชีพ หมายถึง คุณลักษณะเชิงพฤติกรรมที่เป็นผลมาจากความรู้ ทักษะ ความสามารถ และคุณลักษณะอื่น ๆ ในการปฏิบัติงานภายใต้การกำกับของผู้บริหารระดับสูง แนวคิดสำคัญในการพัฒนาสมรรถนะประกอบด้วย โมเดลภูเขาน้ำแข็งที่แบ่งสมรรถนะเป็นส่วนที่มองเห็นได้และส่วนที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวน้ำ แนวคิดสมรรถนะทางอารมณ์และสังคมที่เน้นการเข้าใจและจัดการอารมณ์ และการแบ่งสมรรถนะเป็น 3 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) สมรรถนะหลัก คุณลักษณะพื้นฐานที่จำเป็นต่อการปฏิบัติงานขององค์กร 2) สมรรถนะด้านการจัดการ ความสามารถในการจัดการงานให้บรรลุเป้าหมาย และ 3) สมรรถนะตามบทบาทหน้าที่ ความสามารถเฉพาะที่จำเป็นสำหรับตำแหน่งเลขานุการ สำหรับปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาสมรรถนะประกอบด้วย ด้านความรู้ที่เน้นความรู้เฉพาะทางและการใช้เทคโนโลยี ด้านทักษะที่เน้นการสื่อสารและการทำงานร่วมกับผู้อื่น และด้านคุณลักษณะที่พึงประสงค์ที่เน้นความซื่อสัตย์และความรับผิดชอบ
เอกสารอ้างอิง
ราชกิจจานุเบกษา. (2562). พระราชบัญญัติการอุดมศึกษา พ.ศ. 2562. เล่ม 136 ตอนที่ 57 วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 หน้า 55-61.
วิไลวรรณ หาดี. (2566). การพัฒนาสมรรถนะในการปฏิบัติงานด้านการสื่อสารในองค์กรของเลขานุการผู้บริหารมหาวิทยาลัยในยุคดิจิทัล: กรณีศึกษาระหว่างมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ และมหาวิทยาลัยของรัฐ. วารสารพัฒนาเทคนิคศึกษา, 35(126), 32-44.
สุภาภรณ์ ตั้งดำเนินสวัสดิ์, พิภู ผ่องสุวรรณ, จักษ์ จิตตธรรม และสุขุม เฉลยทรัพย์. (2565). กลยุทธ์การตลาดบริการของโรงเรียนเอกชนในกรุงเทพมหานคร. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 9(1), 256-277.
สมพิศ สิงลห์สัตย์. (2566). การศึกษาสมรรถนะหลักที่จำเป็นในการปฏิบัติงานของเลขานุการในศตวรรษที่ 21 ของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี. Journal of Administration and Development Pitchayabundit College, 6(2), 54-68.
สำนักงาน ก.พ. สถาบันพัฒนาข้าราชการพลเรือน. (2567). แนวทางการพัฒนาบุคลากรภาครัฐ พ.ศ. 2566-2570. กรุงเทพฯ: สถาบันพัฒนาข้าราชการพลเรือน.
สมศักดิ์ เจริญพันธุ์, วรรณวิมล อัมรินทร์นุเคราะห์ และพัชรา พุ่มพชาติ. (2565). การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในงานเลขานุการยุคใหม่: กรณีศึกษาสถาบันอุดมศึกษาในประเทศไทย. วารสารเทคโนโลยีสารสนเทศ, 18(1), 45-60.
Boyatzis, R. E. (2008). Competencies in the 21st century. Journal of Management Development, 27(1), 5-12.
Duncan, M. (2011). The changing role of executive assistants in higher education: A survey of UK universities. Journal of Higher Education Management, 26(2), 45-62.
McClelland, D. C. (1973). Testing for competence rather than for intelligence. American Psychologist, 28(1), 1-14.
Spencer, L. M., & Spencer, S. M. (1993). Competence at work: Models for superior performance. New York: John Wiley & Sons.
Ulrich, D. (1995). Human resource champions: The next agenda for adding value and delivering results. Boston, MA: Harvard Business School Press.
Newell-Jones, K., & Lord, M. (2008). A learning and teaching framework for transformative professional development in higher education. International Journal for Academic Development, 13(2), 111-123.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารวิชาการบัณฑิตวิทยาลัยสวนดุสิต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
