AI Innovation and Collaborative Learning Enhancement in Modern Classrooms
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article explores educational management in the 21st century by examining the role of artificial intelligence (AI) as a transformative catalyst in contemporary teaching and learning ecosystems. The integration of AI technologies has contributed to a paradigm shift from traditional, transmission-oriented instructional models toward learner-centered and collaboration-driven learning environments that emphasize active engagement, social interaction, and knowledge co-construction. AI-enabled learning systems leverage real-time learning analytics to capture and interpret multidimensional data related to learners’ cognitive performance, learning preferences, engagement behaviors, and interaction patterns. These data-driven insights enable the adaptive personalization of instructional content and the systematic orchestration of learning activities aligned with individual learner profiles, thereby supporting differentiated instruction and enhancing learning effectiveness.
Beyond its instrumental function as an instructional support tool, AI is increasingly conceptualized as an intelligent facilitator of collaborative learning environments. Through advanced analytics, AI systems identify learners’ strengths, limitations, and learning trajectories to inform strategic group formation and optimize collaborative processes. This functionality supports pedagogical approaches such as project-based learning, peer-assisted learning, and interactive knowledge-building activities. Moreover, AI-generated feedback and analytics provide educators with actionable insights that inform instructional decision-making and enable the dynamic adaptation of pedagogical strategies in response to evolving classroom contexts.
Despite its pedagogical potential, the implementation of AI in collaborative learning contexts raises critical concerns related to ethical governance, learner autonomy, and psychological well-being. The design of AI-enhanced educational systems must adhere to principles of transparency, trustworthiness, and responsible AI use to ensure that technological mediation does not undermine human agency or equitable participation. Furthermore, teacher readiness constitutes a central determinant of successful AI integration. Developing educators’ data literacy and their capacity to interpret and operationalize AI-driven insights is essential for addressing learner diversity and sustaining effective learning management practices in digitally mediated educational environments.
Article Details
References
เกศริน บินสัน, & พัศรเบศวณ์ เวชวิริยะสกุล. (2568). การวิเคราะห์เปรียบเทียบแนวโน้มการพัฒนาหลักสูตรฐานสมรรถนะในระดับการศึกษาขั้นพื้นฐานของประเทศไทยและต่างประเทศ. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(11), 272–285.
จักรวาล ภู่อ่ำ. (2568). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนแบบผสมผสานร่วมกับการใช้ปัญญาประดิษฐ์ (Artificial Intelligence: AI) เพื่อส่งเสริมทักษะการเรียนรู้และนวัตกรรมสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 4(5), 226–241.
จินัฐตา สอนสังข์, ญาณิศา บุญจิตร์, & จิรศักดิ์ แซ่โค้ว. (2568). กระบวนการหนุนเสริมของผู้บริหารสถานศึกษาและศึกษานิเทศก์ในการขับเคลื่อนรูปแบบการพัฒนาสมรรถนะครูด้านการจัดการเรียนรู้สู่การรักชาติ ศาสน์ กษัตริย์. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ ศรีนครินทรวิโรฒ, 26(2), 226–243.
ชาญชัย สุวรรณศรี และ อภิญญา มโนรัตน์. (2565). ปัญญาประดิษฐ์กับการจัดการเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์ในบริบทการศึกษาไทย. วารสารปัญญาลิขิต, 3(2), 45–60.
ธนกฤต แก้วนามไชย. (2568). การเสริมสร้างคุณภาพครูผ่านกระบวนการชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ: แนวทางเชิงกลยุทธ์จากกรณีศึกษาระดับเขตพื้นที่การศึกษา. วารสารนวัตกรรมการวิจัยเพื่อสังคม, 1(7), 65–74.
ธัญญพัทธ์ ศักดิ์บุญญารัตน์ และคณะ. (2568). The results of developing the competence in creating digital learning media using artificial intelligence (AI) tools of basic education teachers with design thinking process. The 15th Benjamit National and International Conference, 15(3), 189–203.
นิษฐ์ฐา พีระชัยภาวงศ์. (2568). การบริหารแบบมีส่วนร่วมเพื่อส่งเสริมความปลอดภัยในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2. วารสารสหวิทยาการสังคมศาสตร์และการศึกษา, 1(6), 31–44.
พระมหาสมบูรณ์ สุเมโธ และ ธีรศักดิ์ ศรีสวัสดิ์. (2564). การประยุกต์หลักพุทธจิตวิทยาเพื่อพัฒนาการเรียนรู้และสมรรถนะผู้เรียนในศตวรรษที่ 21. วารสารพุทธจิตวิทยา, 6(1), 1–18.
พัชร หลวงแก้ว. (2568). ห้องเรียนกลับด้าน: การพัฒนาชุดการสอนการอิมโพรไวส์กีตาร์ไฟฟ้าเพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับการปิดห้องเรียน. วารสารปัญญาปณิธาน, 10(1), 71–84.
มะลิ ไชยชนะ และคณะ. (2568). บทบาทมหาวิทยาลัยไทยกับสังคมยุคใหม่. วารสารวิจัยสังคมศึกษาปริทัศน์, 2(2), 205–213.
วรพล ศรีเทพ และ ยุทธพล สะและหมัด. (2568). ห้องเรียนแห่งความสุขในยุคการศึกษา 5.0. วารสารครุศาสตร์ปัญญพัฒน์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 3(1), 145–168.
วิชญาดา ศรีพันธ์. (2568). การพัฒนาทักษะครูผ่านนวัตกรรม AI เพื่อการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. วารสารสหวิทยาการศึกษาครุศาสตร์, 1(4), 1–9.
วินัย หริ่มเทศ. (2565). การจัดการสภาพแวดล้อมทางการศึกษาเพื่อนำความสุขสู่ผู้เรียน. วารสาร มจร โกศัยปริทรรศน์, 1(3), 66–74.
สถิตย์ กุลสอน และคณะ. (2568). การรังสรรค์เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (AI) สู่ห้องเรียน: ปฏิวัติการเรียนรู้ของครู. วารสารมณีเชษฐาราม, 8(4), 948–964.
