การศึกษาช่องทางการรับรู้สื่อประชาสัมพันธ์ ที่ส่งผลต่อการเข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาตรี ของนิสิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
คำสำคัญ:
ช่องทางการรับรู้, สื่อประชาสัมพันธ์, การเข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาตรี, นิสิตบทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาช่องทางในการรับรู้สื่อประชาสัมพันธ์ ที่ส่งผลต่อการเข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาตรี ของนิสิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้วิจัยครั้งนี้ คือ นิสิตชั้นปีที่ 1 มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปีการศึกษา 2565 โดยกำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างตามความสะดวก ได้จำนวนกลุ่มตัวอย่างอย่างน้อยจำนวน 99 คน เนื่องจากในมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒมีคณะทั้งหมด 16 คณะ และ 4 วิทยาลัย ดังนั้น ผู้วิจัยจึงได้เก็บข้อมูลโดยใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างอย่างง่าย (simple random sampling) สุ่มนิสิตในแต่ละคณะ มาคณะละ 10 คน รวมเป็นตัวอย่างทั้งสิ้น 200 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ค่าความถี่ และค่าร้อยละ ผลการศึกษาพบว่าช่องทางในการรับรู้สื่อประชาสัมพันธ์ ที่ส่งผลต่อการเข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาตรี ของนิสิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ คือ สื่อออนไลน์ คิดเป็นร้อยละ 95.00 โดยปัจจัยที่เลือกผ่านสื่อประชาสัมพันธ์ช่องทางนี้พบว่า เป็นสื่อที่สามารถเข้าถึงได้ง่าย สูงสุด คิดเป็นร้อยละ 42.50 รองลงมาเป็นสื่อที่สามารถทำให้รับรู้ข้อมูลข่าวสารได้อย่างรวดเร็ว และเป็นสื่อที่สามารถทำให้กลุ่มคนรับรู้ข้อมูลได้เป็นจำนวนมาก คิดเป็นร้อยละ 21.00 และ 14.50 ตามลำดับ
เอกสารอ้างอิง
กรรณิการณ์ สุวรรณโคตร. (2528). บทบาทด้วยการปรับสภาพการรับรู้ต่อภาวะเครียดในเอกสารสอน ชุดวิชามโนมติและกระบวนการพยาบาลหน้าที่ 1-7. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
จิตราภรณ์ สุทธิวรเศรษฐ์. (2552). ยุทธวิธีการประชาสัมพันธ์ (พิมพ์ครั้งที่ 8). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัชชา สุวรรณวงศ์. (2560). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเลือกเข้าศึกษาต่อระดับปริญญาตรี ในมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน นครราชสีมา (ระบบโควตา) ประจำปีการศึกษา 2560. สำนักส่งเสริมวิชาการและงานทะเบียน มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน.
ณฐวัฒน์ พระงาม. (2562). อิทธิพลสื่อประชาสัมพันธ์ที่มีผลต่อการตัดสินใจศึกษาต่อของนักเรียนในสถาบันการอาชีวศึกษาภาคเหนือ. วารสารหาดใหญ่วิชาการ, 17(1), 49–68.
ณัฐา ฉางชูโต. (2554). กลยุทธ์การประชาสัมพันธ์ภายใต้กระแส Social Network. วารสารนักบริหาร, 31(2), 178–183.
บรรพต วิรุณราช. (2550). การจัดการทรัพยากรมนุษย์. เอ.เอส. เทคนิคการพิมพ์.
ปรมะ สตะเวทิน. (2540). หลักนิเทศศาสตร์. ห้างหุ้นส่วนจำกัดภาพพิมพ์.
ประดินันท์ อุปรนัย. (2521). การศึกษาเชิงประเมินหลักสูตรจิตวิทยาการศึกษาในวิทยาลัยครู (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาจิตวิทยาการศึกษา). บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี. (2551). ประกาศมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี เรื่อง การกำหนดโครงสร้างการบริหารงานและภารกิจ บทบาทหน้าที่ความรับผิดชอบของกองประชาสัมพันธ์.
รุ่งรัตน์ ชัยสำเร็จ. (2552). การเขียนเพื่อการประชาสัมพันธ์. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุโท เจริญสุข. (2520). บทศึกษาจิตวิทยาเพื่อการศึกษาการแนะแนวสุขภาพจิตในโรงเรียน. โอเดียนสโตร์.
วังทราย อินทะวัน. (2553). พฤติกรรมการบริโภคสื่อต่างๆ ของวัยรุ่นในจังหวัดเชียงใหม่ (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
วิมลพรรณ อาภาเวท. (2553). หลักการโฆษณาและประชาสัมพันธ์. โอเดียนสโตร์.
วิรัช ลภรัตนกุล. (2553). การประชาสัมพันธ์ (พิมพ์ครั้งที่ 12 ฉบับสมบูรณ์). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศุภศิลป์ กุลจิตต์เจือวงศ์. (2559). แนวทางการพัฒนาสื่อสิ่งพิมพ์ออนไลน์ในยุคดิจิทัล. วารสารนิด้าภาษาและการสื่อสาร (NIDA Journal of Language and Communication), 1(1), 45–60. [หมายเหตุ: ระบุปีที่, เล่ม และหน้าถ้าไม่มี ให้ตรวจสอบอีกครั้ง]
เอมิกา เหมมินทร์. (2556). พฤติกรรมการใช้และความคิดเห็นเกี่ยวกับผลที่ได้จากการใช้เครือข่ายสังคมออนไลน์ (การสืบค้นอิสระปริญญามหาบัณฑิต). สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
หมวดหมู่
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารวิชาการ ปขมท.

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.


