ความพึงพอใจต่อการจัดสิ่งแวดล้อมที่เอื้อต่อการเรียนการสอนปฏิบัติการทางการพยาบาลในยุคดิจิทัลของนักศึกษาคณะพยาบาลศาสตร์ วิทยาเขตปัตตานี

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลองควบคู่การวิจัยเชิงสำรวจ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความพึงพอใจต่อการจัดสิ่งแวดล้อมและสิ่งอำนวยความสะดวกที่เอื้อต่อการจัดการเรียนการสอนในห้องปฏิบัติการพยาบาลยุคดิจิทัล และ 2) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาคปฏิบัติการพยาบาลระหว่างกลุ่มที่เรียนด้วยรูปแบบการสอนแบบดั้งเดิมกับกลุ่มที่ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลร่วมด้วย กลุ่มตัวอย่างคือนักศึกษาพยาบาลศาสตร์ ชั้นปีที่ 2 คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี ที่ลงทะเบียนเรียนในรายวิชาเทคนิคทางการพยาบาล เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยแบบวัดระดับความพึงพอใจต่อสิ่งแวดล้อมการเรียนรู้ และคะแนนสอบปฏิบัติการพยาบาล วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา (ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน) และสถิติทดสอบที (Independent Samples t-test) ผลการศึกษาพบว่า นักศึกษามีความพึงพอใจต่อสิ่งแวดล้อมการเรียนรู้ในยุคดิจิทัลโดยรวมอยู่ในระดับสูง (x̄ = 4.25, S.D. = 0.58) เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่าด้านที่มีค่าเฉลี่ยความพึงพอใจสูงสุดคือ ความสอดคล้องของสื่อเทคโนโลยี (ร้อยละ 78.00) รองลงมาคือ ความเหมาะสมของสิ่งแวดล้อม (ร้อยละ 77.76), ความเหมาะสมของการใช้เทคโนโลยีร่วม (ร้อยละ 77.61) คุณค่าและประโยชน์ของเทคโนโลยี (ร้อยละ 76.53) และความสะดวกในการใช้เทคโนโลยี (ร้อยละ 75.86) ตามลำดับ ด้านผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน พบว่ากลุ่มนักศึกษาที่เรียนด้วยรูปแบบการสอนในห้องปฏิบัติการเพียงอย่างเดียว มีคะแนนเฉลี่ย 32.85 คะแนน (S.D. = 2.62) ในขณะที่กลุ่มนักศึกษาที่เรียนร่วมกับการใช้เทคโนโลยีดิจิทัล มีคะแนนเฉลี่ยสูงกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 คือ 36.24 คะแนน (S.D. = 1.25) ชี้ให้เห็นว่าการจัดสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรการเรียนรู้ที่เอื้ออำนวยในยุคดิจิทัล ไม่เพียงแต่สร้างความพึงพอใจให้กับผู้เรียน แต่ยังส่งผลโดยตรงต่อการยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ช่วยให้นักศึกษาสามารถเรียนรู้และทบทวนทักษะได้ด้วยตนเองอย่างต่อเนื่อง ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญในการสร้างความชำนาญและความเชี่ยวชาญในวิชาชีพการพยาบาล