การศึกษาการเพิ่มประสิทธิภาพการรับรู้แผนกลยุทธ์ด้วยสื่อดิจิทัล: กรณีศึกษามหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
คำสำคัญ:
การรับรู้, แผนกลยุทธ์, สื่อดิจิทัลบทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อการเพิ่มประสิทธิภาพการรับรู้แผนกลยุทธ์มหาวิทยาลัยอุบลราชธานีด้วยสื่อดิจิทัลและสร้างความพึงพอใจให้กับบุคลากรในการเข้าถึงแผนฯ กลุ่มตัวอย่างคือ บุคลากรมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ซึ่งเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง คิดเป็นร้อยละ 75.71 จากกลุ่มตัวอย่างทั้งหมด เครื่องมือในการวิจัยคือ แบบสอบถาม สถิติใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ paired samples t-test ผลวิจัย: (1) การพัฒนา “สื่อดิจิทัล” เพื่อสร้างการรับรู้ กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่ เห็นด้วยอย่างยิ่ง ร้อยละ 57.08 และเห็นด้วย ร้อยละ 41.25 (2) คุณภาพของสื่อดิจิทัล อยู่ในระดับดี (x̅ = 4.15) (3) การรับรู้จากสื่อดิจิทัล อยู่ในระดับมาก (x̅ = 3.67) (4) ความพึงพอใจหลังจากได้รับฟังรับชมแผนฯ จากสื่อดิจิทัล โดยภาพรวม อยู่ในระดับมาก (x̅ = 4.15) และ (5) กลุ่มตัวอย่างมีความพึงพอใจหลังจากได้รับชมรับฟังแผนฯ จากสื่อดิจิทัล สูงขึ้น อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยที่การเผยแพร่แผนฯ (รูปแบบเดิม) มีความพึงพอใจ อยู่ในระดับปานกลาง (x̅ = 3.05) และหลังจากเผยแพร่ด้วยสื่อดิจิทัล (รูปแบบใหม่) มีความพึงพอใจ อยู่ในระดับมากที่สุด (x̅ = 4.25) ซึ่งมีระดับความพึงพอใจสูงขึ้น (ความต่างของค่าเฉลี่ย 1.20) ผลสรุปในภาพรวม: (1) ควรมีการนำสื่อดิจิทัลหรือเทคโนโลยีใหม่ ๆ เข้ามาช่วยในการปฏิบัติงานหรือการสร้างการรับรู้ให้กับบุคลากร (2) การสร้างการรับรู้และความเข้าใจให้กับบุคลากร ควรเลือกผลิตสื่อที่เป็นสื่อออนไลน์ ได้แก่ เว็บไซต์ เฟสบุ๊ค ไลน์ Instagram และ Youtube (3) บุคลากรที่เกี่ยวข้องกับการสร้างการรับรู้ควรได้รับพัฒนาศักยภาพในการผลิตสื่อดิจิทัลเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการปฏิบัติงาน
เอกสารอ้างอิง
กนกวรรณ นำมา, สูติเทพ ศิริพิพัฒนกุล, และ ไพฑูรย์ ศรีฟ้า. (2564). การพัฒนาสื่อดิจิทัลวิดีโอร่วมกับการเรียนรู้แบบปฏิสัมพันธ์ในชั้นเรียนเพื่อเสริมสร้างทัศนคติเชิงบวกต่อการเรียนวิชาคณิตศาสตร์อย่างมีความสุข.วารสารวิชาการครุศาสตร์อุตสาหกรรม พระจอมเก้าพระนครเหนือ, 12(2), 17–28.
กองการเจ้าหน้าที่. (2566). “สถิติอัตรากำลังบุคลากร,”แผนการบริหารและพัฒนาทรัพยากรบุคคลมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ปีงบประมาณ พ.ศ. 2566. https://www.ubu.ac.th/web/files_up/00016f20230328
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2561). สถิติสำหรับงานวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 12). ห้างหุ้นส่วนจำกัดสามลดา.
ใจทิพย์ ณ สงขลา. (2561). การออกแบบการเรียนแนวดิจิทัล. ศูนย์ส่งเสริมการพัฒนานวัตกรรม ตำราและเอกสารทางวิชาการ คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2555). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS และ AMOS. บิสซิเนสอาร์แอนด์ดี.
นันทนา ธรรมบุศย์. (2540). การพัฒนาประสิทธิภาพในการทำงาน. วารสารแนะแนว, 31(166), 25–30.
รตนดา อาจวิชัย, วิมล เขตตะ, และ เกียรติศักดิ์ อ่อนตามา. (2562). ผลการใช้สื่อใหม่แบบ Digital Content ที่มีต่อพฤติกรรมการเปิดรับสารของวัยรุ่นไทยต่อสื่อสารสุขภาพผ่านสื่อสังคมออนไลน์. วารสารวิชาการการจัดการเทคโนโลยีสารสนเทศและนวัตกรรม, 6(1), 213-222.
วรัชญ์ ครุจิต. (2555). ทฤษฎีองค์การ Organizational Theory. ธีระฟิล์มและไซเท็กซ์.
สกุลศรี ศรีสารคาม, และ อภิสิทธิ์ ศุภกิจเจริญ. (2567). การพัฒนาทักษะการผลิตสื่อดิจิทัลเพื่อสร้างการมีส่วนร่วมด้วยกระบวนการคิดเชิงออกแบบ. วารสารเทคโนโลยีสื่อสารมวลชน มทร.พระนคร, 9(1), 97–116.
สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา. (2553). รายงานวิจัยการรับรู้และความเข้าใจเกี่ยวกับทิศทางการดำเนินงานของมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา ตามนโยบายของสภามหาวิทยาลัย ปีงบประมาณ 2553. มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
สนุพงษ์ จิรชวาลวิสุทธิ์. (2558). ปัญหาและอุปสรรคการปฏิบัติงานของนายทหารประทวนค่ายภาณุรังสี จังหวัดราชบุรี (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนานาชาติแสตมฟอร์ด).
อรอนงค์ สวัสดิ์บุรี. (2555). พฤติกรรมและการสื่อสารในองค์การ. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อรุณรัตน์ ชินวรณ์. (2553). สื่อประชาสัมพันธ์ Public relations media. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Cornbrash, L. J. (1970). Essentials of psychological test (5th ed.). Harper Collins.
Jablin, F. M., & Sias, P. M. (2000). Handbook of organizational communication: Advances in theory, research, and methods. Sage.
Richmond, V. P., McCroskey, J. C., & Powell, L. (2013). Organizational communication for survial. Pearson Education.
Vivian, J. (2013). The media of mass communication. Pearson Education.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). Harper and Row Publication.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
หมวดหมู่
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารวิชาการ ปขมท.

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.


