การบูรณาการวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่นในหลักสูตรเพื่อพัฒนาสมรรถนะการวิเคราะห์ปัญหาและการออกแบบแนวทางพัฒนาชุมชนของนักศึกษาปริญญาตรี กรณีศึกษามหาวิทยาลัยเฉลิมกาญจนาบุรีรัมย์

ผู้แต่ง

  • กัญญาภัทร ชาญเมืองปัก

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพและปัญหาการบูรณาการวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่นในหลักสูตรของมหาวิทยาลัยเฉลิมกาญจนาบุรีรัมย์ 2) ศึกษาสมรรถนะการวิเคราะห์ปัญหาและการออกแบบแนวทางพัฒนาชุมชนของนักศึกษาปริญญาตรี 3) พัฒนารูปแบบการบูรณาการวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่นในหลักสูตร 4) เปรียบเทียบสมรรถนะของนักศึกษาก่อนและหลังการจัดการเรียนการสอนตามรูปแบบที่พัฒนาขึ้น และ 5) ศึกษาความพึงพอใจของนักศึกษา ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี ประกอบด้วยการวิจัยเชิงคุณภาพโดยสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างผู้บริหารหลักสูตร อาจารย์ผู้สอน และปราชญ์ชาวบ้าน/ผู้นำชุมชน ประมาณ 15-20 คน เลือกแบบเจาะจง และการวิจัยกึ่งทดลองแบบกลุ่มเดียววัดผลก่อนและหลัง กับนักศึกษาปริญญาตรีที่กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างด้วยสูตรของ Taro Yamane และสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือวิจัยได้แก่ แบบสัมภาษณ์ รูปแบบการจัดการเรียนการสอน แบบวัดสมรรถนะการวิเคราะห์ปัญหาชุมชน แบบประเมินสมรรถนะการออกแบบแนวทางพัฒนาชุมชน และแบบสอบถามความพึงพอใจ ตรวจสอบคุณภาพด้วยค่า IOC ค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค และความเที่ยงของผู้ประเมิน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา และข้อมูลเชิงปริมาณด้วยค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที (Paired-Sample t-test) ที่ระดับนัยสำคัญ .05 ผลการวิจัยคาดว่าจะได้รูปแบบการจัดการเรียนการสอนที่ส่งเสริมสมรรถนะของนักศึกษา และเป็นแนวทางพัฒนาหลักสูตรที่เชื่อมโยงกับวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่น

คำสำคัญ: การบูรณาการหลักสูตร, ภูมิปัญญาท้องถิ่น, สมรรถนะการวิเคราะห์ปัญหา, การพัฒนาชุมชน, การเรียนรู้โดยใช้ชุมชนเป็นฐาน

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-11-05

รูปแบบการอ้างอิง

ชาญเมืองปัก ก. (2026). การบูรณาการวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่นในหลักสูตรเพื่อพัฒนาสมรรถนะการวิเคราะห์ปัญหาและการออกแบบแนวทางพัฒนาชุมชนของนักศึกษาปริญญาตรี กรณีศึกษามหาวิทยาลัยเฉลิมกาญจนาบุรีรัมย์. วารสารวิชาการเฉลิมกาญจนา (Online), 12(2). สืบค้น จาก https://so19.tci-thaijo.org/index.php/cnujournal/article/view/4301

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ