บทบาทสถาบันสงฆ์กับการมีส่วนร่วมทางการเมืองภาคประชาชน

ผู้แต่ง

  • วงศกร หารมา มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตศรีล้านช้าง
  • พระขวัญแก้ว กิตฺติโสภโณ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตศรีล้านช้าง

คำสำคัญ:

บทบาท, สถาบันสงฆ์, , การมีส่วนร่วมทางการเมือง, ประชาชน

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์บทบาทของสถาบันสงฆ์ต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองภาคประชาชน และสังเคราะห์แนวทางการมีส่วนร่วมที่เหมาะสมของสถาบันสงฆ์ภายใต้บริบทสังคมประชาธิปไตย โดยใช้วิธีการศึกษาจากเอกสาร แนวคิดทางวิชาการ หลักธรรมทางพระพุทธศาสนา งานวิจัย และเอกสารที่เกี่ยวข้อง แล้วนำมาวิเคราะห์และสังเคราะห์เนื้อหาอย่างเป็นระบบ ผลการศึกษาพบว่า การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนมีความหมายกว้างกว่าการออกเสียงเลือกตั้ง โดยครอบคลุมถึงการติดตามข่าวสารทางการเมือง การแสดงความคิดเห็น การเสนอปัญหาและความต้องการต่อภาครัฐ การเข้าร่วมกิจกรรมของชุมชน ตลอดจนการตรวจสอบการใช้อำนาจทางการเมือง ขณะที่สถาบันสงฆ์มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับประชาชนและชุมชน จึงสามารถมีบทบาทสนับสนุนการมีส่วนร่วมทางการเมืองได้โดยไม่จำเป็นต้องเข้าไปมีบทบาททางการเมืองโดยตรง ผลการศึกษายังพบว่า สถาบันสงฆ์สามารถส่งเสริมจิตสำนึกพลเมือง คุณธรรม จริยธรรม ความรับผิดชอบต่อส่วนรวม การเคารพสิทธิและความคิดเห็นที่แตกต่าง รวมถึงสร้างพื้นที่สำหรับการเรียนรู้ การสนทนา และการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นในชุมชน โดยเฉพาะในยุคดิจิทัลที่การสื่อสารทางการเมืองเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ดังนั้น บทบาทที่เหมาะสมของสถาบันสงฆ์คือการเป็นกลไกในการสร้างพลเมืองที่มีคุณภาพและสร้างพื้นที่สาธารณะเพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมอย่างสร้างสรรค์ โดยคงไว้ซึ่งความเป็นกลางทางการเมือง และเปิดโอกาสให้ประชาชนตัดสินใจทางการเมืองด้วยข้อมูล เหตุผล และความเป็นอิสระ

 

เอกสารอ้างอิง

กิตติทัศน์ ผกาทอง. (2556). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของสถาบันสงฆ์ในสังคมไทย. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 1(2). 1-22.

เกษฎา ผาทอง และธีรภัทร์ เสรีรังสรรค์. (2561). พระพุทธศาสนากับการเมืองในสังคมไทย. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์, 8(1). 195-207.

จิรารัตน์ อินศร และสหัทยา วิเศษ. (2567). การมีส่วนร่วมของประชาชนในนโยบายสาธารณะทางการเมือง กรณีศึกษานิสิตสาขารัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยพะเยา. วารสารไตรศาสตร์, 9(2), 40–47.

ชูชาติ สุทธะ. (2560). พระสงฆ์กับการส่งเสริมประชาธิปไตยหรือทำลายความเป็นกลาง. วารสารบัณฑิตแสงโคมคำ, 2(1), 79–106.

ณิกษ์สรรค์ เตศิริ และวัชรินทร์ ชาญศิลป์. (2566). การพัฒนาการมีส่วนร่วมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของนิสิตมหาวิทยาลัยสงฆ์แห่งคณะสงฆ์ไทย. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 12(4), 139-152.

ปรีชา ช้างขวัญยืน. (2533). ปรัชญาแห่งอุดมการณ์ทางการเมือง. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ปรีชา ช้างขวัญยืน. (2534). ความคิดทางการเมืองในพระไตรปิฎก. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ปรีชา ช้างขวัญยืน. (2540). ทรรศนะทางการเมืองของพระพุทธศาสนา. สามัคคีสาส์น.

พระครูธรรมคุต (สุทธิพจน์ สุทฺธิวจโน), พระครูปลัดสุวัฑฒนพรหมจริยคุณ (คำมาก), ชาตรี สุขสบาย, สุพัตรา สันติรุ่งโรจน์, และเกษฎา ผาทอง. (2565). การมีส่วนร่วมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยกับการพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 5(1), 140–158.

พระเมธาวินัยรส (สุเทพ พุทธจรรยา). (2563). การเมืองภาคพลเมือง: การมีส่วนร่วมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตย. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 3(2), 67–72.

พระอธิการภูมิสิษฐ์ ปิยสีโล, และ นัชพล คงพันธ์. (2563). พระสงฆ์กับการเมืองไทยในบริบทสังคมปัจจุบัน. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 6(2), 33–44.

ไพรวรรณ ปุริมาตร. (2564). พลวัตทางการเมืองกับการเสริมสร้างวัฒนธรรมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของนักการเมืองท้องถิ่น. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์. 120-130.

สายชล ปัญญชิต, พฤทธิ์ ศุภเศรษฐศิริ, และชลวิทย์ เจียรจิตต์. (2564). เครือข่ายพระสงฆ์ลาวกระบวนการสร้างชุมชนและทุนทางสังคมในสังคมไทย. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9(5), 1871-1883.

สุรพศ ทวีศักดิ์. (2554). ความคิดทางจริยธรรมกับการเลือกฝ่ายทางการเมืองของพระสงฆ์ในสังคมปัจจุบัน. วารสารพุทธศาสน์ศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 18(2), 49–86.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-09-30