ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของนักการเมืองท้องถิ่นในยุค Digital disruption
คำสำคัญ:
ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์, นักการเมืองท้องถิ่น, ความพลิกผันทางดิจิทัล, การบริหารงานท้องถิ่นบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มุ่งศึกษาและวิเคราะห์บทบาทความสำคัญของภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของนักการเมืองท้องถิ่น ท่ามกลางความท้าทายในยุคความพลิกผันทางเทคโนโลยีดิจิทัล ซึ่งส่งผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อโครงสร้างการบริหารงานภาครัฐ การศึกษาพบว่า กระบวนทัศน์การบริหารแบบดั้งเดิมไม่สามารถตอบสนองต่อพลวัตทางสังคมที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วได้ ผู้นำท้องถิ่นยุคใหม่จึงต้องปรับตัวสู่การเป็นผู้นำการเปลี่ยนแปลง โดยอาศัยคุณลักษณะสำคัญ ได้แก่ การมีวิสัยทัศน์ ความคิดสร้างสรรค์ ความยืดหยุ่น และความกล้าทดลองสิ่งใหม่ บทความได้นำเสนอกรอบการขับเคลื่อนผ่าน 5 มิติหลัก ประกอบด้วย การมีวิสัยทัศน์เชิงดิจิทัล การสร้างวัฒนธรรมดิจิทัล การส่งเสริมการสื่อสารดิจิทัล การส่งเสริมการเรียนรู้ดิจิทัล และการพัฒนาท้องถิ่นด้วยดิจิทัล นอกจากนี้ จากการวิเคราะห์กรณีศึกษาเมืองอัจฉริยะในพื้นที่ขอนแก่น ภูเก็ต และยะลา แสดงให้เห็นถึงความสำเร็จของการบูรณาการความร่วมมือระหว่างกลุ่มทุนท้องถิ่น ภาคเอกชน และภาคประชาสังคม ผลจากการศึกษาได้นำไปสู่การสังเคราะห์องค์ความรู้ใหม่เป็นตัวแบบผู้นำท้องถิ่นเชิงนวัตกรรม ที่เน้นการนำเทคโนโลยีและข้อมูลเชิงประจักษ์มาใช้เป็นกลไกหลักในการดึงประชาชนเข้ามามีส่วนร่วม เพื่อเป้าหมายสูงสุดในการยกระดับคุณภาพชีวิตและสร้างความยั่งยืนให้กับท้องถิ่นอย่างแท้จริง
เอกสารอ้างอิง
กิตติชัย พชรโชค, สุภาพรณ์ ศรีดี, กานต์ บุญศิริ, และ จิตราภรณ์ สุทธิวรเศรษฐ์. (2568). วิสัยทัศน์ของผู้นำขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในยุคดิจิทัล. วารสารสหวิทยาการศึกษาและพัฒนาสังคม, 1(3), 18–29.
กุลธิดา นูนุ่มนวล, ศรุติพงศ์ ภูวัชรวรานนท์, และ มุจรินทร์ ผลกล้า. (2568). 5D MODEL ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา. Journal of Creative Education Research and Development, 3(2), 1–11.
คนึงนิต บุพศิริ. (2568). องค์ประกอบภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารโรงเรียน. Journal of Social Science and Cultural, 9(11), 335–348.
นพคุณ จันทรภักดี, วีระยุทธ ชาตะกาญจน์, และ อรรครา ธรรมาธิกุล. (2567). ภาวะผู้นำเชิงดิจิทัลที่ส่งผลต่อการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของสถานศึกษาสังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดพังงา. วารสารพุทธศาสตร์ มจร. อุบลราชธานี, 6(2), 1667–1682.
บุญเลี้ยง ทุมทอง. (2565). การศึกษาในยุค Digital Disruption และผลกระทบจากสถานการณ์โควิด-19 ที่มีต่อการจัดการเรียนรู้ในสถานศึกษาไทย. The Golden Teak: Humanity and Social Science Journal, 28(3), 1–13.
พงษ์ศักดิ์ ยิ่งชนม์เจริญ. (2564). ยะลาเมืองอัจฉริยะ: บทเรียนจากการบริหารจัดการท้องถิ่นสู่ความยั่งยืน. เทศบาลนครยะลา.
พระวิชรญาณ วิสุทฺธิญาโณ (โม้แหยม). (2569). ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของนักการเมืองท้องถิ่นในยุค Digital disruption [ภาพประกอบ]. gemin.pro.
พลธาวิน วัชรทรธำรงค์, และ ศศินันท์ ศิริธาดากุลพัฒน์. (2566). การศึกษาภาวะผู้นำแบบ Disruptive Leadership ของผู้บริหารสถานศึกษาในเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา, 17(1), 238–252.
พิชญ์สินี มะโน. (2562). ผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงในยุค DIGITAL DISRUPTION ต่อการศึกษา. วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรม, 18(1), 1–6.
เพ็ญพิมพ์ พวงสุวรรณ, เมทิกา พ่วงแสง, และ สกาวเดือน หวัดพงศ์. (2566). ศาสตร์พระราชากับการพัฒนาทุนมนุษย์ในยุค Digital Disruption. วารสารศิลปศาสตร์ ราชมงคลพระนคร Journal of Liberal Arts Rajamangala University of Technology Phra Nakhon, 3(2), 103–113.
ไพฑูรย์ นครชัย, สมาน อัศวภูมิ, และ จิตติมาภรณ์ สีหะวงษ์. (2568). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาศรีสะเกษ ยโสธร. วารสารบริหารการศึกษาบัวบัณฑิต, 25(2), 157–169.
ภาสกร ประถมบุตร. (2563). รายงานความก้าวหน้าและแนวทางการขับเคลื่อนเมืองอัจฉริยะประเทศไทย (Smart City Thailand). สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล.
วุฒิชัย สุริยามณี, และ ธีรศักดิ์ อุปไมยอธิชัย. (2566). ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาสำนักงานส่งเสริมการปกครองท้องถิ่นจังหวัดสุโขทัย. วารสารพุทธศาสตร์ มจร. อุบลราชธานี, 5(2), 13–20.
สุรเดช ทวีแสงสกุลไทย. (2562). ขอนแก่นโมเดล: การพัฒนาเมืองอัจฉริยะด้วยกลไกการร่วมทุนของภาคเอกชนและประชาสังคม. บริษัท ขอนแก่นพัฒนาเมือง (KKTT) จำกัด.
เสรี ออไธสง, และ เพียงแข ภูผายาง. (2565). ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์กับการบริหารสถานศึกษาในภาวะปกติใหม่. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 16(1), 7–15.
อภิวัฒน์ เลิศสงคราม. (2567). การศึกษาองค์ประกอบภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหาร. MCU Haripunchai Review, 8(2), 265–280.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารสินธุ์โสธร
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Authors who publish with Journal of TCI agree to the following terms:
- Authors retain copyright and grant the journal right of first publication with the work simultaneously licensed under a Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) that allows others to share the work with an acknowledgment of the work's authorship and initial publication in this journal.
- Authors are able to enter into separate, additional contractual arrangements for the non-exclusive distribution of the journal's published version of the work (e.g., post it to an institutional repository or publish it in a book), with an acknowledgment of its initial publication in this journal.
- Authors are permitted and encouraged to post their work online (e.g., in institutional repositories or on their website) prior to and during the submission process, as it can lead to productive exchanges, as well as earlier and greater citation of published work.
