การบริหารจัดการการศึกษาเพื่อสร้างความเป็นพลเมือง ท่ามกลางความขัดแย้ง ทางการเมืองและอุดมการณ์รัฐ บทบาทและข้อท้าทายของผู้บริหารสถานศึกษา

ผู้แต่ง

  • พระอนุสรณ์ วชิรวํโส (เกาะน้ำใส) มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • พระวิชรญาณ วิสุทฺธิญาโณ (โม้แหยม) มหาวิทยาลัยขอนแก่น
  • อภิสิทธิ์ กาฬภักดี มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน
  • นิกร พลธรรม มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน

คำสำคัญ:

ความเป็นพลเมือง, การบริหารการศึกษา, ความขัดแย้งทางการเมือง, อุดมการณ์รัฐ

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีมุ่งศึกษาวิเคราะห์เชิงวิพากษ์บทบาทและข้อท้าทายของผู้บริหารสถานศึกษาในการบริหารจัดการการศึกษาเพื่อสร้างความเป็นพลเมือง ภายใต้บริบทความขัดแย้งทางการเมืองและอุดมการณ์รัฐ โดยบูรณาการกรอบแนวคิดกลไกอุดมการณ์ของรัฐและแนวคิดพื้นที่สาธารณะมาใช้ในการอธิบายพลวัตของอำนาจในระบบการศึกษา ผลการศึกษาพบว่า สถานศึกษาได้แปรสภาพจากพื้นที่ถ่ายทอดความรู้ไปสู่พื้นที่การต่อรองทางอุดมการณ์ระหว่างความเป็นพลเมืองแบบเชื่อฟังและความเป็นพลเมืองเชิงวิพากษ์ ส่งผลให้ผู้บริหารสถานศึกษาต้องเผชิญภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกในการสร้างสมดุลระหว่างการปฏิบัติตามนโยบายรัฐกับการคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพของผู้เรียน บทความเสนอองค์ความรู้ใหม่ในรูปแบบโมเดลภาวะผู้นำการศึกษาเชิงเปลี่ยนผ่านเพื่อสร้างพลเมืองท่ามกลางความขัดแย้ง ซึ่งเน้นการแปรเปลี่ยนความขัดแย้งให้เป็นกระบวนการเรียนรู้เชิงประชาธิปไตย โดยผู้บริหารต้องทำหน้าที่เป็นผู้นำเชิงวิพากษ์และผู้อำนวยความสะดวกในการสร้างพื้นที่ปลอดภัย และพื้นที่สาธารณะในสถานศึกษา ควบคู่กับการส่งเสริมธรรมาภิบาลเชิงประชาธิปไตยและการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วน ข้อค้นพบสำคัญ  ชี้ว่าการสร้างความเป็นพลเมืองในยุคความขัดแย้งจำเป็นต้องมองความขัดแย้งเป็นทรัพยากรทางการเรียนรู้ พัฒนาผู้เรียนให้มีทักษะการคิดเชิงวิพากษ์และการอยู่ร่วมกับความแตกต่างอย่างสันติ และปรับบทบาทผู้บริหารไปสู่ภาวะผู้นำเชิงจริยธรรม-การเมือง อันจะนำไปสู่การพัฒนาพลเมืองที่มีคุณภาพและการเสริมสร้างสังคมประชาธิปไตยอย่างยั่งยืน

เอกสารอ้างอิง

กณสิทธิ์ จตุเทน. (2569). ภาวะผู้นำเพื่อความยุติธรรมทางสังคม: การพัฒนาโครงสร้างเชิงกลยุทธ์เพื่อความเสมอภาคและการมีส่วนร่วมในสถานศึกษา. วารสารพุทธมัคค์, 12(1), 514–532.

กนกรัตน์ เลิศชูสกุล. (2564). สงครามเย็น (ใน) ระหว่างโบว์ขาว. มติชน.

กิตติพงษ์ โคตรจันทึก, รัดเกล้า แจ่มฤทธิ์, และ จันทิมา สุขสุคนธ์. (2567). แนวทางการศึกษารัฐศาสตร์ในศตวรรษที่ 21. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 7(1), 272–283.

กิตติวงค์ สาสวด, วรรณี นนท์ธนประกิจ, และ ซาฟีร่า อิแอ. (2568). ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาโรงเรียนเอกชนในจังหวัดพัทลุง. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 18(2), 102–119.

จิรภา ประทุมมินทร์. (2565). อำนาจนิยม “ระบบการศึกษาไทย” ผ่านเครื่องแบบ ทรงผม หน้าเสาธง ไม้เรียว. โครงการวิจัยและพัฒนาวิชาการด้านการศึกษา.

ชัยณรงค์ เครือนวน และ พิมพ์ประไพ สนิทวงศ์ ณ อยุธยา. (2564). เศรษฐศาสตร์การเมืองว่าด้วยการพัฒนา: ศึกษาการพัฒนาเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก. วารสารการพัฒนาสังคมและกลยุทธ์การบริหาร, 23(2), 88–105.

นิพิฐพนธ์ นันทะวงศ์. (2567). อำนาจ ความรู้ และการสร้างภาพแทน: การวิเคราะห์เชิงวิพากษ์ต่อการนำเสนอประวัติศาสตร์ความขัดแย้งในแบบเรียนประวัติศาสตร์ของไทย เวียดนาม และกัมพูชา และผลกระทบต่อความสัมพันธ์ทวิภาคีระหว่างประเทศ. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 15(ฉบับเพิ่มเติม 2), 217–262.

ปาริษา มูสิกะคามะ. (2561). การกำกับดูแลพื้นที่สาธารณะเมืองในฐานะทรัพยากรร่วม. Built Environment Inquiry, 17(2), 1–13.

พงศธร สุรินทร์ และ สุนทรี โชติดิลก. (2566). ชุดความคิดที่ปรากฏในบทเพลงที่ผลิตโดยคณะรักษาความสงบแห่งชาติ: การศึกษาตามแนววาทกรรมวิเคราะห์เชิงวิพากษ์. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 6(1), 38–52.

ภัทรพันธุ์ นิธิวรัตน์สกุล, และ ฆฬิสา สุธดาอนันตโภคิน. (2566). การแสดงออกทางการเมืองเชิงสัญลักษณ์: กรณีศึกษาอวัจนภาษาทางการเมืองของเยาวชนไทย. ใน เอกสารเผยแพร่ทางวิชาการ สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

เลิศพร อุดมพงษ์. (2566). การศึกษาบทบาทของภาคประชาสังคมในการเสริมสร้างความมั่นคงทางสังคมและการพัฒนาประชาธิปไตย: กรณีองค์กรด้านการต่อต้านการทุจริตและส่งเสริมสังคมธรรมาภิบาล. วารสารสถาบันพระปกเกล้า, 21(1), 128–149.

วัชพล ตุลยวิไลกุล และ วัชรพงศ์ ศิริมาสกุล. (2567). การพัฒนาการจัดการเรียนรู้วิชาหน้าที่พลเมืองโดยใช้ฉากทัศน์เป็นฐานเพื่อสร้างทักษะการคิดเชิงวิพากษ์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 8(7), 208–217.

วาสนา ศรีจำปา. (2564). สิทธิชุมชนกับความเป็นพื้นที่สาธารณะของฮาเบอร์มาส: เครื่องมือในการต่อรองอำนาจรัฐ. วารสารความยุติธรรมทางสังคมและความเหลื่อมล้ำ, 2(3), 32–52.

วิชชาญ จุลหริก, จุไรรัตน์ วรรณยิ่ง, และ พรทิพย์ เจริญธรรมานนท์. (2568). ความท้าทายและแนวทางการพัฒนาการบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล: การวิเคราะห์เชิงวิพากษ์เพื่อการปรับตัวอย่างยั่งยืน. วารสารโพธิศาสตร์ปริทัศน์, 5(2), 1–12.

ศราวุธ ขันธวิชัย, พระสิริชัย ธมฺมจาโร (สายสงห์), พระสังวาน เขมปญฺโญ (สายเนตร), และ สมนึก จันทร์โสดา. (2565). ธรรมาภิบาลกับการเมืองการปกครองภายใต้ยุทธศาสตร์ประเทศไทย 4.0. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 7(1), 1253–1270.

ศิริสุดา สังข์งาม. (2568). การบูรณาการหลักอิทธิบาท 4 เพื่อส่งเสริมภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารวิรุฬห์ศาสตร์ปริทัศน์, 1(3), 37–45.

สุธิดา พัฒนศรีวิเชียร. (2560). ความสำคัญของธรรมาภิบาล ประชาธิปไตย การมีส่วนร่วมของประชาชน และสื่อในการพัฒนา. วารสารมหาวิทยาลัยพายัพ, 27(1), 47–59.

เสรี รังสรรค์ และ ธีรภัทร์ เสรีรังสรรค์. (2561). การศึกษาทางการเมืองเพื่อสร้างความเป็นพลเมืองในระบอบประชาธิปไตย. วารสารสังคมศาสตร์ คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 48(2), 31–52.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-30