แนวคิดของคนรุ่นใหม่กับการกำหนดวาทกรรมทางการเมืองในสังคมไทยยุคปัจจุบัน

ผู้แต่ง

  • พระวิชรญาณ วิสุทธิญาโณ (โม้แหยม) มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน
  • พระมหาวิรุธ วิโรจโน มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน
  • นัยน์ปพร สุภา มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน
  • อภิชิต เหมือยไธสง มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน

คำสำคัญ:

คนรุ่นใหม่, วาทกรรมทางการเมือง, การสื่อสารทางการเมือง, สื่อสังคมออนไลน์

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์เชิงวิพากษ์และสังเคราะห์องค์ความรู้เกี่ยวกับบทบาทของคนรุ่นใหม่ในการกำหนดและประกอบสร้างวาทกรรมทางการเมืองในสังคมไทยร่วมสมัย ผ่านการทบทวนวรรณกรรมที่เกี่ยวข้องกับการสื่อสารทางการเมืองและทฤษฎีวาทกรรม โดยมุ่งเน้นพลวัตของการใช้พื้นที่ออนไลน์เป็นเครื่องมือในการต่อรองทางอุดมการณ์ ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า คนรุ่นใหม่ได้ผันตัวเป็นผู้ผลิตวาทกรรมตอบโต้ (Counter-discourse) ผ่านสื่อสังคมออนไลน์ ซึ่งนำไปสู่การตั้งคำถามและรื้อถอนความหมายเดิมของอำนาจรัฐที่แฝงอยู่ในระบบการศึกษาแบบดั้งเดิม ตลอดจนสร้างนิยามใหม่ของมโนทัศน์ “ความเป็นชาติ” และ “ประชาธิปไตย” ที่ยึดโยงกับความหลากหลายและกระแสโลกาภิวัตน์ บทความนี้เสนอว่า การทำความเข้าใจปรากฏการณ์ดังกล่าวเป็นกุญแจสำคัญในการถอดรหัสทิศทางการเมืองไทย ที่กำลังเปลี่ยนผ่านจากการผูกขาดอำนาจเชิงสถาบันดั้งเดิมไปสู่พื้นที่ทางการเมืองแบบเครือข่ายดิจิทัล

เอกสารอ้างอิง

กัญณัฐ กองรอด. (2567). หรือชาติจะแปรเปลี่ยน: ข้อท้าทายของมโนทัศน์ว่า ด้วยความเป็น “ชาติ” ในพื้นที่การศึกษาไทย. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 20(2), 269-298.

ชนะศึก วิเศษชัย. (2568). การสื่อสารทางการเมืองกับการธำรงรักษาและสร้างความเข้มแข็งให้แก่ระบอบประชาธิปไตย. วารสารศิลปะการจัดการ, 9(1), 444-461.

ชาตรี สุขสบาย. (2568). อดีตในปัจจุบันกับการสร้างสรรค์แนวทางการพัฒนาสังคม. วารสารวิจัยวิชาการ, 8(1), 333-350.

ซุนซู เหล่ย, และ จันทร์สุดา ไชยหประเสริฐ. (2568). สัญญะทางนิเวศที่สื่อความหมายทางวัฒนธรรมในวรรณกรรมของอาไหล (A Lai) ช่วงปี พ.ศ. 2550-2565. วารสารสหศาสตร์การพัฒนาสังคม, 3(1), 287-309.

ณัฐกานต์ บุญยืน, ดวงใจ บุญโยง, และ พิชญา ศรีพรณ์. (2568). อัตลักษณ์และความหลากหลายทางวัฒนธรรมในกระแสโลกาภิวัตน์. วารสารกว๊านพะเยา, 2(1), 36-46.

เนตรน้าทิพย์ บุดดาวงศ์, และ กนกพร นุ่มทอง. (2565). วาทกรรมการเมืองในพาดหัวข่าวจีนเรื่องวัคซีนโควิด-19. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 18(1), 90-111.

ปภาวรินท์ ศรีแก้ว, เชษฐภูมิ วรรณไพศาล, และ วรินทร สิริพงษ์ณภัทร. (2568). ทฤษฎีสู่การปฏิบัติการหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงบนฐานการเรียนรู้แบบนำตนเองสำหรับผู้เรียนยุคใหม่. วารสารการจัดการสมัยใหม่ มหาวิทยาลัยชินวัตร, 3(1), 90-107.

ปวินญา พัฒน์วรพันธ์, และ ปริชัย ดาวอุดม. (2567). การวิเคราะห์การประกอบสร้างวาทกรรมความเป็นชาติผ่านความรู้ทางศาสนาในแบบเรียนสังคมศึกษา ระดับมัธยมศึกษา ตอนปลาย. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 20(1), 106-132.

พระครูเกษมวัชรดิตถ์ (รอดจากทุกข์), พระมหาเอกกวิน ปิยวีโร (อะซิ่ม), และ พระครูวินัยธรอธิษฐ์ สุวฑฺโฒ (สุขพานิช). (2565). การสื่อสารทางการเมืองกับวาทกรรมทางการเมืองในสังคมไทย. วารสารวิชาการทางรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 2(5), 98-117.

สิทธิศักดิ์ ไกรสินธุ์, สุพัฒพงศ์ แย้มอิ่ม, และ ชนัญชิดา ทิพย์ญาณ. (2567). มโนทัศน์ทางการเมืองของกลุ่มคนรุ่นใหม่ในเขตพื้นที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารการจัดการศิลปะ, 8(3), 742-759.

อมรรัตน์ เปียงผาตั้ง, และ อัญญานี อาษา. (2563). การตื่นตัวทางการเมืองของพลเมืองยุคใหม่ในสังคมไทย. วารสารสังคมศาสตร์และศาสตร์รวมสมัย, 1(1), 29-39.

อรญา อนุกูล, และ พิชาย รัตนดิลก ณ ภูเก็ต. (2567). การวิเคราะห์เชิงวิพากษ์ของการเคลื่อนไหวทางการเมืองของนักเรียนและประชาชน (2020). วารสารการพัฒนาและกลยุทธ์การจัดการทางสังคม, 26(2), 39–63.

Castells, M. (2015). Networks of outrage and hope: Social movements in the Internet age (2nd ed.). Polity Press.

Fairclough, N. (2013). Critical discourse analysis: The critical study of language (2nd ed.). Routledge.

Laclau, E., & Mouffe, C. (2001). Hegemony and socialist strategy: Towards a radical democratic politics (2nd ed.). Verso.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-03-30