AI and Peace Education: Utilizing Technology to Promote Learning for Peace
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article aims to analyze and synthesize knowledge concerning the integration of Artificial Intelligence (AI) to promote peace-oriented learning. The study has developed the “AI for Peace Learning Promotion Model,” which consists of four core components and two supporting factors. The core components include: (1) creating a psychologically safe learning environment that emphasizes reducing bias and fostering an atmosphere conducive to open expression; (2) designing participatory learning activities where AI serves as a tool to sequence experiential practices, such as simulations and collaborative learning; (3) employing learning analytics to continuously assess learners’ behaviors, social development, and attitude transformation; and (4) enhancing critical thinking and emotional skills to empower learners to engage with conflicts rationally and appreciate diversity. The supporting factors comprise: (1) teacher competency and ethics, emphasizing educators’ digital literacy and strict adherence to ethical data use, and (2) policies and support systems that facilitate AI integration within the context of cultivating a culture of peace. This model emphasizes an ongoing, collaborative development process designed to cultivate learners with the attributes of peaceful citizenship who are prepared to adapt to multicultural societies. In summary, integrating AI into peace education is not merely a technical innovation but a strategic approach to developing learners holistically in knowledge, mindset, and values. Ethical principles and respect for human dignity form the foundation for establishing sustainable learning processes that foster genuine peace.
Article Details
References
ขันทอง วัฒนะประดิษฐ์ และคณะ. (2564). การพัฒนาสมรรถนะผู้นำด้วยรูปแบบนวัตกรรมการสร้างวิศวกรสันติภาพท้องถิ่นที่ส่งผลต่อการสร้างสรรค์ชุมชนให้เกิดสันติสุข. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9(3), 895–907.
ทรงลักษณ์ สกุลวิจิตรสินธุ์. (2560). การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการเรียนรู้ร่วมกันทางออนไลน์. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 10(2), 437–449.
ธนารักษ์ สารเถื่อนแก้ว และ สุพิน ใจแก้ว. (2566). การใช้เทคโนโลยีเพื่อการแนะแนวในโรงเรียน. วารสารวิชาการ สถาบันเทคโนโลยีภาคตะวันออกแห่งสุวรรณภูมิ, 2(1), 1–16.
ปารมี สิงหเดโชชัย. (2560). ห้องเรียนพหุวัฒนธรรมกับการอยู่ร่วมกันอย่างมีสันติภาพในเด็กปฐมวัย. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์, 32(2), 65–72.
พนิดา ชอบทำกิจ, พิชญาภา ยวงสร้อย และ วิวัฒน์ มีสุวรรณ์. (2568). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้แบบปุจฉาวิสัชนากับปัญญาประดิษฐ์ เพื่อเสริมสร้างกรอบมโนทัศน์การเป็นผู้ประกอบการบนฐานซอฟพาวเวอร์ของจังหวัดพิษณุโลก สำหรับนิสิตระดับปริญญาตรี. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 25(2),
–284.
พระมหาสมบูรณ์ สุเมโธ และ ธีรศักดิ์ ศรีสวัสดิ์. (2563). การประยุกต์หลักพุทธจิตวิทยาเพื่อพัฒนาการเรียนรู้และการอยู่ร่วมกันอย่างสันติในสังคมไทย. วารสารพุทธจิตวิทยา, 5(1), 15–30.
ภาณุพงศ์ ธงศรี. (2567). การพัฒนาหน่วยการเรียนรู้ เรื่องท้องถิ่นเราชาวตำบลยางขี้นก เพื่อส่งเสริมทักษะการนำเสนอสินค้าชุมชนท้องถิ่นผ่านเทคโนโลยีดิจิทัล โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบชุมชนเป็นฐานร่วมกับการจัดการเรียนรู้ผสานเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการศึกษา, 2(2), 1–10.
ภูรินทร์ จิตตา. (2563). การใช้เทคโนโลยีและนวัตกรรมเพื่ออนุรักษ์อักษรไทย. วารสารครุศาสตร์อภิวัฒน์, 1(2), 21–34.
ศิริกัญญา แก่นทอง. (2561). การพัฒนารูปแบบการสอนวิชาสันติศึกษาของสถาบันอุดมศึกษาในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 5(2), 12–25.
สมเกียรติ ดาสา, สิทธิพร ประวัติรุ่งเรือง และ ขวัญหญิง ศรีประเสริฐภาพ. (2565). รูปแบบการบริหารจัดการการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศโรงเรียนในศตวรรษที่ 21 สังกัดกรุงเทพมหานคร. วารสารรัชต์ภาคย์, 16(46), 509–526.
สาคร สุจริตกุล, ชวลิต ขอดศิริ และ วชิรา เครือคำอ้าย. (2567). การจัดการเรียนรู้แนวใหม่เพื่อเสริมสร้างทักษะแห่งโลกอนาคต. วารสารปาริชาต, 37(2), 309–325.
สำราญ สมพงษ์, พระมหาหรรษา ธมฺมหาโส และ พระปราโมทย์ วาทโกวิโท. (2564). ต้นแบบการสื่อสารออนไลน์ผ่านเฟซบุ๊กเพื่อส่งเสริมสันติภาพของพระสงฆ์ไทย. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9(2), 858–871.
อภิญญา ดิสสะมาน. (2565). การศึกษาสันติภาพ: กรณีศึกษาหลักสูตรเสริมสร้างสังคมสันติสุข (สสสส.). วารสารสถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา, 7(2), 41–50.
อภิรดี ณ สงขลา. (2567). การเรียนรู้เป็นทีมโดยใช้กระบวนการสอนแบบเรียนรู้ร่วมกัน (Learning Together: LT) ผ่านการสอนเรื่องสิทธิมนุษยชนกับสันติภาพในวิชาสังคมศึกษา. วารสารรามคำแหง ฉบับคณะศึกษาศาสตร์ (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 5(1), 83–96.
อมรรัตน์ ผาละศรี, และคณะ. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างการรู้เท่าทันและการยอมรับเทคโนโลยีสารสนเทศกับพฤติกรรมการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการปฏิบัติการพยาบาลของนักศึกษาพยาบาล. วารสารสุขภาพและการศึกษาพยาบาล, 27(1), 43–57.
