AN ANALYTICAL STUDY OF SUPPURISA-DHAMMA 7 AND LEADERSHIP DEVELOPMENT IN THE 21ST CENTURY
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article aims to analytically examine the principles of Sappurisa-dhamma 7 as a Buddhist framework for leadership development in the 21st century. It seeks to integrate Buddhist teachings with contemporary leadership concepts, including visionary leadership, digital leadership, transformational leadership, ethical leadership, and sustainable leadership. The study employs documentary analysis based on the Tipitaka, commentaries, textbooks, academic articles, and related Thai and international research. The analysis reveals that Sappurisa-dhamma 7 consists of Dhammaññutā, knowing principles and causes; Atthaññutā, knowing purposes and outcomes; Attaññutā, knowing oneself; Mattaññutā, knowing moderation; Kālaññutā, knowing proper timing; Parisaññutā, knowing communities and contexts; and Puggalaññutā, knowing individuals. These principles can be systematically applied as a framework for leadership development in four dimensions: 1) wisdom and vision, 2) self-management and moderation, 3) change and contextual management, and 4) human relations and people development. The article proposes the “SAPPURISA Leadership Development Framework” as a guideline for developing leaders who possess knowledge, competence, morality, human understanding, and social responsibility, leading to effective, balanced, and sustainable organizational administration.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Chintasit Academic Journal is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) licence, unless otherwise stated. Please read our Policies page for more information on Open Access copyright and permissions.
References
กรมการศาสนา. (2557). คุณธรรมสำหรับผู้นำ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
เกตุชญา วงษ์เพิก. (2022). สัปปุริสธรรม 7: การบริหารสถานศึกษาสู่ความสำเร็จ. วารสารชัยภูมิปริทรรศน์, 5(1), 1–12.
จำนง อดิวัฒนสิทธิ์. (2557). สังคมวิทยาตามแนวพุทธศาสตร์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ชื่นสมบุญ, ศิขริน, พระครูสังฆวิสุทธิคุณ, และวงศ์ทิม, นารี. (2568). ภาวะผู้นำเชิงพุทธในองค์กรธุรกิจไทยสมัยใหม่. วารสารสถาบันวิจัยญาณสังวร, 16(2), 114–124.
ธานินทร์ กรัยวิเชียร. (2558). ธรรมะสำหรับผู้บริหาร. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
นนฺทิวฑฺฒโน (พัดทะสีลา), พระอานันทะสัก, มหาหิง, ประจิตร, และวิสิฏฺฐปญฺโญ, พระมหาพิสิฐ. (2022). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำตามหลักสัปปุริสธรรม 7 สำหรับผู้บริหารวิทยาลัยครูในนครหลวงเวียงจันทน์ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว. วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์, 4(3), 1–14.
พระครูธรรมาภิสมัย, วุฒิชัย เยาวโพธิ์, และขวัญใจ แก้วแสง. (2022). ภาวะผู้นำของผู้บริหารโรงเรียนมัธยมศึกษาตามหลักพุทธธรรมในยุค New Normal. วารสาร มจร มนุษยศาสตร์ปริทรรทน์, 8(2), 439–459.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2559). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาสำราญ ฐานุตฺตโม. (2566). การพัฒนาภาวะผู้นำเชิงพุทธในศตวรรษที่ 21. วารสารพุทธ นวัตกรรมและการจัดการ, 6(6), 88–104.
พระมหาหรรษา ธมฺมหาโส. (2556). พุทธธรรมกับการพัฒนาสังคมและเศรษฐกิจ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาสุนันท์ สุนนฺโท. (2561). พุทธบูรณาการเพื่อการพัฒนาภาวะผู้นำในศตวรรษที่ 21. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 5(2), 1–16.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2557). ภาวะผู้นำ: ทฤษฎีและนานาทัศนะร่วมสมัยปัจจุบัน. กรุงเทพฯ: ทิพยวิสุทธิ์.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2562). ภาวะผู้นำ: ความสำคัญต่อการพัฒนาคน พัฒนาประเทศ. กรุงเทพฯ: ผลิธัมม์.
สุเทพ พงศ์ศรีวัฒน์. (2558). ภาวะผู้นำทฤษฎีและปฏิบัติ: ศาสตร์และศิลป์สู่ความเป็นผู้นำที่สมบูรณ์ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: วิรัตน์ เอ็ดดูเคชั่น.
ดลนภา อ่อนละเอียด, และพระครูวุฒิชัยการโกศล. (2025). การประยุกต์ใช้หลักสัปปุริสธรรม 7 ของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อการเป็นองค์กรแห่งความสุขของสถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 3. เสฏฐวิทย์ปริทัศน์, 5(2), 1168–1180.
Avolio, B. J., Walumbwa, F. O., & Weber, T. J. (2009). Leadership: Current theories, research, and future directions. Annual Review of Psychology, 60, 421–449.
Bass, B. M., & Riggio, R. E. (2006). Transformational leadership (2nd ed.). psychology Press.
Benmira, S., & Agboola, M. (2021). Evolution of leadership theory. BMJ Leader, 5(1), 3–5. https://doi.org/10.1136/leader-2020-000296
Day, D. V., & Antonakis, J. (2012). The nature of leadership (2nd ed.). SAGE Publications.
Dirani, K. M., Abadi, M., Alizadeh, A., Barhate, B., Garza, R. C., Gunasekara, N., Ibrahim, G., & Majzun, Z. (2020). Leadership competencies and the essential role of human resource development in times of crisis: A response to COVID-19 pandemic. Human Resource Development International, 23(4), 380–394. https://doi.org/10.1080/13678868.2020.1780078
Goleman, D. (2000). Leadership that gets results. Harvard Business Review, 78(2), 78–90.
López-Figueroa, J. C., Ochoa-Jiménez, S., Palafox-Soto, M. O., & Hernandez Munoz, D. S. (2025). Digital leadership: A systematic literature review. Administrative Sciences, 15(4), 129. https://doi.org/10.3390/admsci15040129
Northouse, P. G. (2021). Leadership: Theory and practice (9th ed.). SAGE Publications.
Rakovic, L., Maric, S., Djordjevic Milutinovic, L., Vukovic, V., & Bjekic, R. (2024). The role of leadership in managing digital transformation: A systematic literature review. E&M Economics and Management, 27(2), 87–107. https://doi.org/10.15240/tul/001/2024-2-006
Schwab, K. (2016). The fourth industrial revolution. World Economic Forum.
UNESCO. (2023). Global education monitoring report 2023: Technology in education: A tool on whose terms? UNESCO.
World Economic Forum. (2025). The future of jobs report 2025. World Economic Forum.
Yukl, G. A., & Gardner, W. L. (2020). Leadership in organizations (9th ed.). Pearson Education.