ความสัมพันธ์ระหว่างสุขภาพองค์กรและความผูกพันในงาน มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ

บทคัดย่อ

สุขภาพขององค์กรที่ดีอาจนำไปสู่ความผูกพันในงานและผลลัพธ์การทำงานที่มีประสิทธิภาพทั้งในระดับบุคคลและองค์กร ดังนั้นการวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาระดับสุขภาพองค์กรและระดับความผูกพันในงานของบุคลากรมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ และ (2) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างสุขภาพองค์กรและความผูกพันในงาน ของบุคลากรมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ โดยกลุ่มตัวอย่างคือบุคลากรมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ จำนวน 380 คน ด้วยวิธีการสุ่มอย่างง่าย ใช้เครื่องมือเป็นแบบสอบถามในการเก็บรวบรวมข้อมูล โดยตรวจสอบความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหา ด้วยเทคนิคการคำนวณหาค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) โดยผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 3 ท่าน มีค่าระหว่าง 0.67 ถึง 1.00 และตรวจสอบความเชื่อมั่น โดยทั้งฉบับมีค่าสัมประสิทธิ์อัลฟาของครอนบาค เท่ากับ 0.966 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และวิเคราะห์ความสัมพันธ์โดยหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่า สุขภาพองค์กรในภาพรวมอยู่ในระดับสูง (x̄ = 3.92, S.D. = 0.88) โดยมิติที่มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด คือ การมีขวัญและกำลังใจ (morale) รองลงมาคือ การใช้ทรัพยากรอย่างเหมาะสม (resource utilization) ส่วนมิติที่มีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุด คือ ความสามารถในการแก้ไขปัญหา (problem solving adequacy) ด้านความผูกพันในงานในภาพรวมอยู่ในระดับสูงเช่นกัน (x̄ = 4.23, S.D. = 0.85) โดยมิติที่มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด คือ ความเต็มใจอุทิศตนให้กับงาน (dedication) ทั้งนี้ พบว่าสุขภาพองค์กรมีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับสูงกับความผูกพันในงานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r = 0.711, p < 0.001) ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่า สุขภาพองค์กรเป็นปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อระดับความผูกพันในงานของบุคลากร ทั้งนี้ การส่งเสริมสุขภาพองค์กรในหลากหลายมิติที่ส่งผลต่อความผูกพันในงาน เช่น การให้ความสำคัญกับการเสริมสร้างขวัญและกำลังใจของบุคลากร ซึ่งเป็นมิติที่มีความสัมพันธ์สูงที่สุด โดยกำหนดให้เป็นนโยบาย เช่น การจัดสวัสดิการที่ครอบคลุมและเหมาะสม การยอมรับในผลงาน และการชมเชย จะช่วยส่งเสริมความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองและจูงใจบุคลากรให้เกิดความผูกพันในงาน ในขณะเดียวกันควรดำเนินการส่งเสริมและพัฒนาศักยภาพของบุคลากรให้มีส่วนร่วมในการตัดสินใจ การแก้ไขปัญหาและการปรับตัวอย่างเป็นระบบ เพื่อส่งเสริมให้บุคลากรทุกระดับมีส่วนร่วมในการแก้ไขปัญหาระดับองค์กร อีกทั้งการมีทรัพยากรที่เหมาะสม เสริมสร้างความร่วมมือและความสามัคคี จะมีส่วนช่วยเสริมสร้างความผูกพันในงานของบุคลากรอีกทางหนึ่ง ซึ่งเป็นแนวทางในการพัฒนานโยบายภายในมหาวิทยาลัยให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น