พฤติกรรมการอ่านของเด็กไทยในโลกสังคมยุคดิจิทัล

ผู้แต่ง

  • พัชราวลัย ศุภภะ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

คำสำคัญ:

พฤติกรรม, การอ่าน, สังคมยุคดิจิทัล

บทคัดย่อ

บทความวิชาการฉบับนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาพฤติกรรมการอ่านของนักเรียนไทยในยุคดิจิทัล ซึ่งได้รับผลกระทบจากการเข้าถึงเทคโนโลยีสารสนเทศที่สะดวกและง่ายดาย การเปลี่ยนแปลงในพฤติกรรมการอ่านของเด็กไทยในปัจจุบันสะท้อนให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงจากการอ่านในรูปแบบดั้งเดิมไปสู่การอ่านผ่านสื่อดิจิทัล เช่น สมาร์ทโฟน คอมพิวเตอร์ และอินเทอร์เน็ต การศึกษาครั้งนี้ได้วิเคราะห์พฤติกรรมการอ่านในมุมมองต่าง ๆ เช่น ความถี่ในการอ่าน ความหลากหลายของเนื้อหาในการอ่าน รวมถึงการเปรียบเทียบระหว่างการอ่านหนังสือแบบดั้งเดิมกับการอ่านผ่านสื่อดิจิทัล โดยการเข้าถึงข้อมูลและเนื้อหาผ่านสื่อดิจิทัลทำให้เด็กไทยมีพฤติกรรมการอ่านที่หลากหลายมากขึ้น แต่ในขณะเดียวกันก็พบว่าเด็กไทยส่วนหนึ่งมีความสามารถในการแยกแยะข้อมูลที่มีคุณภาพและมีความน่าเชื่อถือต่ำเมื่อเปรียบเทียบกับการอ่านในรูปแบบดั้งเดิม การศึกษาเชิงลึกนี้ยังได้ระบุถึงปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมการอ่านในยุคดิจิทัล เช่น การใช้งานสื่อออนไลน์ในรูปแบบของโซเชียลมีเดีย และการใช้แอปพลิเคชันเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้และการอ่าน ซึ่งเด็กไทยพบว่ามีการอ่านหนังสือน้อยลงจากเดิม ซึ่งเกิดจากหลากหลายปัจจัย

เอกสารอ้างอิง

ธาดาศักดิ์ วชิรปรีชาพงษ์. (2550). พฤติกรรมการอ่านของนักเรียในกรุงเทพ.กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒ.

ฐิตินัน บุญภาพ คอมมอน. (2556) บทบาทของสื่อใหม่ในการสร้างค่านิยมทางสังคมและอัตลักษณ์ของเยาวชน ไทยในเขตกรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์

นิตยา วงษ์ใหญ่. (2560). แนวทางการพัฒนาทักษะการรู้ดิจิทัลของดิจิทัลเนทีฟ. วารสาร Veridian E-Journal, Silpakorn University ฉบับภาษาไทย สาขา มุนษย์ศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ. 10(2): 1630-1642.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพฯ: นานมีบุคส์ พับลิเคชั่นส์.

สุประวีณ์ น่วมเศรษฐี. (2549). เอกสารประกอบการสอนในรายวิชาภาษาไทยเพื่อการสื่อสารและสืบค้น. จันทบุรี: มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.

สุภารักษ์ จูตระกูล. (2560). ครอบครัวกับการรู้เท่าทัน สื่อดิจิทัล (Digital Literacy)ของดิจิทัลเนทีฟ.วารสารการจัดการมหาวิทยาลัยเชียงราย. 11(1): 131-150.

Thadasak, Wachirapreechapong. (2007). Reading behavior of students in Bangkok. Bangkok: Srinakharinwirot University.

Thitinun, Boonphap Common. (2013). The role of new media in creating social values and identities of Thai youth in Bangkok. Bangkok: Dhurakij Pundit University.

Nittaya, Wongyai. (2017). Guidelines for the development of digital literacy skills of digital natives. Veridian E-Journal, Silpakorn University (Thai edition, Humanities, Social Sciences and Arts), 10(2), 1630–1642.

The Royal Institute. (2013). Royal Institute Dictionary B.E. 2554 (2011). Bangkok: Nanmee Books Publications.

Supravee, Nuamsesthi. (2006). Teaching materials in the course Thai language for communication and information retrieval. Chanthaburi: Rambhai Barni Rajabhat University.

Suparak, Jutarakoon. (2017). Family and digital literacy of digital natives. Journal of Management Science, Chiang Rai Rajabhat University, 11(1), 131–150.

Summey, D. C. (2013). Developing digital literacies a framework for professional learning. California: SAGE Publications

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-08-29

รูปแบบการอ้างอิง

ศุภภะ พ. (2025). พฤติกรรมการอ่านของเด็กไทยในโลกสังคมยุคดิจิทัล. Wisdom Journal of Humanities and Social Sciences, 2(8(August), 42–52. สืบค้น จาก https://so19.tci-thaijo.org/index.php/WJHS/article/view/2342