การยอมรับทางสังคมและแนวนโยบายในการขับเคลื่อนเชื้อเพลิงอากาศยานแบบยั่งยืน: บทความทบทวนวรรณกรรมเชิงประเด็น

บทคัดย่อ

อุตสาหกรรมการบินปล่อยก๊าซเรือนกระจกคิดเป็นร้อยละ 2.8 ของโลก การเปลี่ยนผ่านสู่เชื้อเพลิงอากาศยานแบบยั่งยืน (SAF) จึงเป็นแนวทางที่มีประสิทธิภาพสูงสุดในระยะสั้นและระยะกลาง เพื่อมุ่งสู่เป้าหมายการปล่อยก๊าซเรือนกระจกสุทธิเป็นศูนย์ (Net Zero 2050) แม้ทางเทคนิค SAF จะช่วยลดคาร์บอนได้สูงสุดถึงร้อยละ 80 แต่การขับเคลื่อนยังเผชิญอุปสรรคสำคัญจากความไม่สอดคล้องกันของนโยบายและกฎระเบียบในแต่ละภูมิภาค โดยสหภาพยุโรปเน้นมาตรการบังคับใช้สัดส่วนผสม SAF ขณะที่สหรัฐอเมริกาใช้แนวทางสมัครใจควบคู่กับสิทธิประโยชน์ทางภาษี ด้านภูมิภาคเอเชียยังมีความหลากหลาย บางประเทศเริ่มบังคับใช้แล้ว เช่น สิงคโปร์ สำหรับประเทศไทยได้จัดทำโรดแมปภายใต้แผน AEDP เพื่อให้สิทธิประโยชน์ทางการเงินและยกเว้นภาษีแก่ผู้ลงทุน ทว่า การเติบโตของ SAF ยังติดข้อจำกัดด้านต้นทุนการผลิตที่สูงกว่าน้ำมันฟอสซิล 2-4 เท่า ปริมาณอุปทานและวัตถุดิบชีวมวลที่จำกัด รวมถึงทัศนคติของผู้โดยสารและผู้เชี่ยวชาญที่แม้จะยอมรับประโยชน์ด้านสิ่งแวดล้อม แต่ระดับความตระหนักรู้ต่ำและไม่เต็มใจที่จะจ่ายค่าโดยสารที่เพิ่มขึ้น นอกจากนี้ การขยายตัวของ SAF เผชิญความขัดแย้งเชิงนโยบายด้านสิ่งแวดล้อมจากการใช้ที่ดินเพื่อปลูกพืชพลังงาน ดังนั้น การจะบรรลุเป้าหมายตามกรอบเวลาได้ จำเป็นต้องอาศัยแนวทางบูรณาการที่สร้างความสมดุลระหว่างนวัตกรรมทางเทคโนโลยี มาตรการจูงใจเชิงนโยบาย และความร่วมมือที่สอดประสานกันในระดับสากล