สื่อสังคมออนไลน์ การเรียนรู้และสัมมาสติ : การสร้างการมีส่วนร่วมทางการเมืองที่สร้างสรรค์ของนักศึกษาปริญญาตรี

ผู้แต่ง

  • ธนานนท์ ไชยถา มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน
  • อภิชิต เหมือยไธสง มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน
  • พระวิชรญาณ วิสุทฺธิญาโณ (โม้แหยม) มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน
  • แสงอาทิตย์ ไทยมิตร มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน
  • อานันท์ กรมน้อย มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน

คำสำคัญ:

สื่อสังคมออนไลน์, สัมมาสติ, การมีส่วนร่วม, การเมือง

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มุ่งศึกษาสื่อสังคมออนไลน์การเรียนรู้และสัมมาสติในฐานะปัจจัยสำคัญที่มีส่วนสร้างการมีส่วนร่วมทางการเมืองอย่างสร้างสรรค์ของนักศึกษาปริญญาตรี ภายใต้บริบทโลกดิจิทัลที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว โดยพิจารณาทั้งด้านโอกาสและความท้าทายของการใช้สื่อสังคมออนไลน์ ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่าสื่อดิจิทัลได้กลายเป็นพื้นที่การเรียนรู้และสื่อสารที่สำคัญของคนรุ่นใหม่ และยังช่วยเพิ่มการเข้าถึงข้อมูลข่าวสาร การสร้างเครือข่าย และการแสดงออกทางการเมืองที่หลากหลาย ขณะเดียวกันก็อาจนำมาซึ่งปัญหาความเหลื่อมล้ำ ข้อมูลที่บิดเบือนและความเสี่ยงด้านจิตสังคม การบูรณาการหลักพุทธธรรม โดยเฉพาะสัมมาสติที่จะช่วยให้ผู้ใช้งานมีสติรู้เท่าทันการเสพข่าวสารและการสร้างสื่อออนไลน์นำไปสู่การใช้เทคโนโลยีอย่างสมดุลและสร้างสรรค์ นักศึกษาปริญญาตรีจึงสามารถพัฒนาตนเองทั้งด้านวิชาการ สังคมและจริยธรรม พร้อมก้าวสู่การเป็นพลเมืองดิจิทัลที่มีความรับผิดชอบและมีบทบาทในการพัฒนาประชาธิปไตยที่ยั่งยืน

เอกสารอ้างอิง

จุไรรัตน์ วัชราไทยและคณะ. (2568). การสื่อสารในโลกสมัยใหม่ : โอกาส และความท้าทายของการศึกษา. วารสารสังคมศึกษาปริทรรศน์, 1(4), 1-12.

ชันยนันต์ สมถวิลผ่องใสการและคณะ. (2565). เฟซบุ๊ก : ความเสี่ยงของเครือข่ายสังคมออนไลน์ยุคดิจิทัล. วารสารรัชต์ภาคย์, 16(44), 461-470.

ณัทปภา สุริยะและคณะ. (2568). ความสัมพันธ์ของการใช้สื่อสังคมออนไลน์เพื่อการเรียนรู้กับการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักศึกษาระดับปริญญาตรี คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล. วารสารสหศาสตร์การพัฒนาสังคม, 3(4), 689-703.

พระกมลรัตน์ อภิปุญฺโญ (ต่ายลีลาศ) และ พระวิเชียร อธิปุญฺโญ (แสนศรี). (2564). การเข้าถึงสื่อออนไลน์ด้วยพุทธธรรม. วารสารปรัชญาปริทรรศน์, 26(2), 230-238.

พระครูสุตสารบัณฑิต (จำนงค์ ผมไผ). (2567). อิทธิพลของสื่อสังคมออนไลน์ต่อพฤติกรรมและทัศนคติของคนรุ่นใหม่. วารสารนวัตกรรมสังคมศาสตร์, 1(3), 41-48.

พระณัฐวุฒิ พันทะลีและคณะ. (2568). กลไกการพัฒนาจริยธรรมและการส่งเสริมเชาวน์ปัญญาเพื่อการรู้เท่าทันสื่อสังคมออนไลน์. วารสารเสฏฐวิทย์ปริทัศน์, 5(2), 625-636.

พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2658). อยู่ด้วยการรู้เท่าทันว่าเป็นธรรมดาของชีวิต โดยสมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). สืบค้นเมื่อ 2 กันยายน 2568, จาก https://cheewajit.com /healthy-mind/157642.html

พระมหาธนวัฒน์ ปริยตฺติเมธี และ พระครูพิศาลพัฒนานุกิจ (สุจินต์ นันตมาศ). (2568). การมีส่วนร่วมทางการเมืองในยุคดิจิทัล. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 8(1), 222-233.

พระมหาพิพัฒน์ ปวฑฺฒโน (ท่าดี). (2567). การพัฒนาสังคมในมิติแห่งมรรคมีองค์ 8. วารสารเสียงธรรมจากมหายาน, 10(3), 387-396.

พระสมพร ปสนฺโน (หลังแก้ว). (2567). การประยุกต์ใช้หลักคำสอนทางพระพุทธศาสนาในสังคมยุค 4.0. วารสารปัญญาและคุณธรรม, 1(3), 22-32.

พิมพ์ตะวัน จันทัน. (2566). การศึกษาการใช้สื่อออนไลน์เพื่อความเป็นพลเมืองพลังสร้างสรรค์ (Active Citizenship) ในศตวรรษที่ 21 ของนิสิตคณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. วารสาร สุทธิปริทัศน์, 37(1), 33-46.

ภาพร พุฒิธนกาญจน์ และ ฐิติมา วทัญญูคุณากร. (2563). การใช้สื่ออย่างสร้างสรรค์สำหรับนักศึกษาระดับปริญญาตรีในกรุงเทพมหานคร. วารสารศิลปการจัดการ, 4(2), 293-307.

อุเทณร์ วัชรชิโนรส. (2567). ความท้าทายของประชาธิปไตยในยุคดิจิทัล : การวิเคราะห์ผลกระทบของ สื่อสังคมออนไลน์ต่อกระบวนการทางการเมือง. วารสารวิชาการจินตาสิทธิ์, 2(1), 40-53.

Brady, H. E. (1995). Voice and equality: Civic voluntarism in American politics. Harvard University Press.

Levine, P. (2007). The future of democracy: Developing the next generation of American citizens. Tufts University Press.

Putnam, R. D. (2000). Bowling alone: The collapse and revival of American community. Simon & Schuster.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-10-02