Early Childhood Teachers in the 21st Century: New Skills for Teaching in the Digital Age
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article presents a new body of knowledge in the form of the Early Childhood Teacher Competency in the 21st Century Digital Context Model (ECT21-DC Model). The model highlights the transformation of early childhood education in response to the rapid advancements in technology and innovation in the 21st - century. Children today are growing up in a digital environment saturated with information and media, which significantly influences their learning behaviors and developmental pathways. As a result, early childhood teachers must develop new teaching competencies that are flexible, forward-looking, and aligned with the needs of digitally native learners.
The ECT21-DC Model comprises four key components: (1) Context of Change, which emphasizes the need for pedagogical adaptation in the digital era; (2) Emerging Competencies, including digital literacy, critical thinking, creativity, collaboration, and facilitative teaching skills that promote active learning and differentiated instruction; (3) Transformative Roles of Early Childhood Teachers, evolving from traditional knowledge transmitters to learning designers, facilitators, and digital curators of digital learning experiences; and (4) Educational Outcomes, focusing on preparing young learners with future-ready skills and fostering long-term human capital development.
In summary, this model reflects a paradigm shift in early childhood teacher development from conventional instructional approaches to learner-centered design supported by technology. The model aims to equip educators with the capacity to cultivate ethical, adaptive, and innovative learners, laying a strong foundation for lifelong learning and national development in the digital age.
Article Details
References
กรจักร สุขลิ้ม. (2562). กระบวนทัศน์ใหม่ทางการศึกษากับการพัฒนาครูเด็กปฐมวัยในศตวรรษที่ 21. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 2(2), 50–59.
จีรภา บุญสุด และประชุม ปิ่นสกุล. (2568). แนวทางการบริหารงานวิชาการในศตวรรษที่ 21 ของผู้บริหารสถานศึกษา สำนักงานเทศบาลเมืองหล่มสัก. วารสารวิจัยธรรมศึกษา, 8(2), 311–324.
จุฬินฑิพา นพคุณ. (2566). การพัฒนาทักษะในศตวรรษที่ 21 สำหรับเด็กปฐมวัยในโรงเรียนสาธิตละอออุทิศ โดยใช้นวัตกรรมการสอนแบบมอนเตสซอรี่. วารสารการจัดการทางการศึกษาปฐมวัย, 5(2), 76–90.
ชนัญชิดา ตะเพ็ชร และธรินธร นามวรรณ. (2568). การพัฒนาโปรแกรมเสริมสร้างการจัดประสบการณ์การเรียนรู้ในยุคดิจิทัลของครูปฐมวัยสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุดรธานี เขต 3. วารสารพุทธศาสตร์ มจร.อุบลราชธานี, 6(2), 627–638.
ชุตินันท์ ตั๋นผัด. (2568). การจัดกิจกรรมการเล่นสื่อวัสดุปลายเปิด โดยใช้วัสดุจากธรรมชาติเพื่อพัฒนาความคิดสร้างสรรค์ของเด็กปฐมวัย. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง, 2(1), 19–35.
เชน นคร วราสยะ วราสยานนท์ และโกศล มาดี. (2568). ภาพแทนบทบาทพระสงฆ์ในวรรณกรรมพุทธศาสนาไทยร่วมสมัย: การวิเคราะห์เชิงเปรียบเทียบระหว่างเรื่องหลวงตาและซีรีส์สาธุ. วารสารภาษาและวัฒนธรรมศึกษา, 5(1), 154–164.
เชษฐพัฒน์ สิริวัฒนตระการ. (2566). แนวโน้มของปัญญาประดิษฐ์ในการสื่อสารการตลาดในอนาคต. วารสารสันตยาภิวัฒน์วัดหนองนกกด, 4(1), 153-168.
ไชยรัก ทองนำ, จารุวรรณ เขียวน้ำชุม และสุมาลี ศรีพุทธรินทร์. (2568). แนวทางพัฒนาการมีส่วนร่วมในการส่งเสริมพัฒนาการเด็กปฐมวัยของผู้ปกครองในศูนย์พัฒนาเด็กเล็กสังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดนครพนม. วารสารการบริหารการศึกษาและนวัตกรรมการศึกษา, 5(2), 73–84.
ญาณพัฒน์ วิชาเดช, นาฏยาพร บุญเรือง, และศรีสุดา ด้วงโต้ด. (2569). การศึกษาผลการใช้การจัดการเรียนรู้ประวัติศาสตร์วิถีใหม่โดยใช้เกมเป็นฐานร่วมกับเทคโนโลยีเมตาเวิร์ส เพื่อส่งเสริมทักษะการแก้ปัญหาของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4. วารสารวิชาการหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 17(50), 90–103.
ธัญมัย แฉล้มเขตต์ และคณะ. (2568). การจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะ (Competency-Based Education) เพื่อพัฒนาผู้เรียนในศตวรรษที่ 21: การวิเคราะห์เชิงเปรียบเทียบแนวปฏิบัติสากล. วารสารรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 8(2), 25–34.
นันธิดา มะแสน, สรวงพร กุศลส่ง และเตือนใจ ผางคำ. (2568). การพัฒนารูปแบบการจัดชุดกิจกรรมตามแนวการเรียนรู้โดยใช้สมองเป็นฐาน เพื่อส่งเสริมทักษะทางคณิตศาสตร์สำหรับเด็กปฐมวัย. วารสารครุศาสตร์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร, 9(18), 16–28.
ปภังกร สายบัว. (2568). การศึกษาระบบการเรียนรู้ผ่านออนไลน์ของโรงเรียนระดับมัธยมศึกษาปีที่ 2 จังหวัดนครพนม. วารสารปัญญาปณิธาน, 10(2), 197–210.
ปิยนันท์ โฆษิดาพันธุ์, ไพจิต ตรีชาญเดชรัตนะ และแก้วตา นพมณีจำรัสเลิศ. (2568). แนวทางการสื่อสารเกี่ยวกับการระบาดของโรคติดเชื้อในศูนย์เด็กปฐมวัยเพื่อบรรเทาความกังวลและลดความขัดแย้งระหว่างผู้ปกครองและครู. วารสารกุมารเวชศาสตร์, 64(3), 1–17.
พิชญานนท์ วัจนสุนทร, ชารี มณีศรี, และสมหมาย สร้อยนาคพงษ์. (2568). แนวทางการบริหารสถานศึกษายุคดิจิทัลสำหรับโรงเรียนขนาดเล็กกลุ่มเครือข่ายโรงเรียนหนองหาน 2 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุดรธานี เขต 3. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 14(53), 109–116.
ภูผาภูมิ วิชาเดช, นาฏยาพร บุญเรือง และศรีสุดา ด้วงโต้ด. (2569). การศึกษาผลการใช้การจัดการเรียนรู้ประวัติศาสตร์วิถีใหม่โดยใช้เกมเป็นฐานร่วมกับเทคโนโลยีเมตาเวิร์ส เพื่อส่งเสริมทักษะการแก้ปัญหาของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 4. วารสารวิชาการหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 17(50), 90–103.
ราชัน เกศาวงศ์, บุญเลิศ โอฐสู และกนกวรรณ กรุณาฤทธิโยธิน. (2568). พุทธนวัตกรรมการสื่อสารภาษาบาลีด้วยภาษาในศตวรรษที่ 21. วารสารพุทธอาเซียนศึกษา, 10(2), 224–234.
วันหลานหมิงลิน, นภาวรรณ เนตรประดิษฐ์ และพิชาภพ พันธุ์แพ. (2569). บรรทัดฐานเชิงอัตวิสัยนำไปสู่การรับรู้ความง่ายในการใช้งานเทคโนโลยีในยุคดิจิทัล. วารสารสันตยาภิวัฒน์วัดหนองนกกด, 4(1),53-69.
วรพล ศรีเทพ, และอภิญญา อินทนะ. (2568). แนวปฏิบัติที่เหมาะสมกับพัฒนาการเพื่อการพัฒนาทักษะกระบวนการทางวิทยาศาสตร์สำหรับเด็กปฐมวัย. วารสารวิทยาการเรียนรู้และศึกษาศาสตร์, 4(1), 69–114.
ศศิวิมล คงเมือง. (2568). การพัฒนาทักษะการเห็นคุณค่าตนเองเพื่อเสริมสร้างความฉลาดทางดิจิทัลในยุคภัยไซเบอร์. วารสารครุศาสตร์ ราชภัฏเชียงใหม่, 5(1), 1–17.
ศิริ นิลสุขขา และสุภาวดี โสภาวัจน์. (2565). พลเมืองดิจิตอลในเด็กปฐมวัย. ศึกษาศาสตร์ มมร, 10(1), 333–342.
ศิริขวัญ แซ่เฮ่า, และศิริพรรณ กุลดี. (2568). การพัฒนารูปแบบการเล่นเพื่อส่งเสริมพัฒนาการด้านภาษาของเด็กปฐมวัย: บริบทครอบครัวและสถานพัฒนาเด็กปฐมวัย. วารสารสิ่งแวดล้อมศึกษาและการแพทย์, 10(4), 577–587.
สมกมล บุญมี, และจิราภรณ์ ทัพซ้าย. (2568). มองผ่านเลนส์ชาติพันธุ์วรรณนา กับการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ในบริบทปฐมวัย. วารสารชุมชนแห่งการเรียนรู้วิชาชีพครู (Online), 5(2), 106–117.
สมเกียรติ มาแก้ว. (2568). การพัฒนารูปแบบการพัฒนาสมรรถนะครูในการจัดการเรียนรู้ยุคใหม่ เพื่อพัฒนาคุณภาพผู้เรียนโรงเรียนอนุบาลเมืองอุทัยธานี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุทัยธานี เขต 1. วารสารส่งเสริมและพัฒนาวิชาการสมัยใหม่, 3(5), 890–909.
สิทธิชัย กฤชวิวรรธน์. (2568). ลดความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาไทย นโยบายครูดีเรียนฟรี ใกล้บ้านทั้งระบบ. วารสารวิชาการรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 7(6), 195–208.
สิริพัชชา เทศอ้น และนวรัตน์ ประทุมตา. (2568). ความเป็นพลเมืองดิจิทัลของครูและผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อความเป็นองค์กรดิจิทัลของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเพชรบุรี เขต 2. วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 4(6), 549–559.
สุกานดา ภูจีระ และคณะ. (2568). ผลการสังเคราะห์กระบวนการเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้แบบคละชั้นระดับการศึกษาปฐมวัยตามแนวคิดการพัฒนาบทเรียนร่วมกันร่วมกับทฤษฎีการเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลงสำหรับนักศึกษาครู. วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์, 7(4), 143–158.
สุทธิพงษ์ พันภักดี, และคณะ. (2568). หุ่นยนต์สื่อการเรียนรู้ปฐมวัย: กรณีศึกษาโรงเรียนเทศบาล 4 ฉลองรัตน (Kinder Bot for Early Childhood Learning). วารสารวิทยาศาสตร์ วิศวกรรมศาสตร์ และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย, 5(2), 103–118.
สุวัทนา สงวนรัตน์. (2568). วิถีใหม่ของการจัดการเรียนรู้โดยใช้สมองเป็นฐานร่วมกับเทคนิค KWL Plus. วารสารปราชญ์ประชาคม, 3(6), 295–308.
อรรถพล ผลประเสริฐ, เชาวฤทธิ์ เชาว์แสงรัตน์, และศุภวัฒน์ สุขะปรเมษฐ. (2568). การประยุกต์ใช้ทักษะดิจิทัลของบุคลากรสายสนับสนุนในสถาบันการศึกษา. วารสารวิจยวิชาการ, 9(1), 345–358.
