Buddhism and Thai Social Psychology in the Digital Revolution

Main Article Content

พระอัษฎาวุธ ปญฺญาวโร

Abstract

This academic article presents new knowledge through the development of a conceptual model titled “Thai Buddhist Social Psychology in the Digital Revolution Era.” The model offers an integrative perspective that explains how Thai human behavior adapts under a society undergoing profound transformation driven by digital technology. It particularly emphasizes the impact of the transition from traditional collectivist values to digital individualism, which prioritizes speed, efficiency, and high-volume data consumption. The model is grounded in the application of core Buddhist principles—mindfulness (sati), concentration (samadhi), and wisdom (pañña)—as central mechanisms for restoring psychological balance and promoting ethical social relationships amid a technology-dominated environment. The model comprises three key components: (1) Transition Context, which explains how Thai lifestyles, communication patterns, and value systems are being reshaped by digital influences such as AI and social media; (2) Psychosocial Disruption, which reflects emerging behavioral challenges including stress, isolation, and superficial interpersonal relationships; and (3) Buddhist-Based Regulation, which advocates the use of Buddhist teachings to enhance mental well-being and rebuild more compassionate and meaningful social interactions. This new body of knowledge proposes a critical linkage between religion, psychology, and technology to inform future policy frameworks, educational approaches, and technological design. It calls for a spiritually conscious and human-centered digital society. Ultimately, the model positions Buddhist wisdom as an internal mechanism that cultivates awareness, empathy, and resilience, enabling individuals to thrive—and coexist harmoniously—within the complexities of the digital age.

Article Details

Section
Academic Article

References

กมลชัย ศรีอรุณ. (2568). AI กับการปฏิวัติการสร้างแบรนด์และการตลาดดิจิทัลในประเทศไทย: โอกาส ความท้าทาย และอนาคต. วารสารนิเทศศาสตร์ มสธ., 15(1), 58–73.

จิราภรณ์ ขนาดนิด. (2568). บทบาทพิพิธภัณฑ์พื้นบ้านและพระสงฆ์ต่อการอนุรักษ์โบราณสถานและโบราณวัตถุในประเทศไทย. วารสารเสียงธรรมจากมหายาน, 11(5), 354–365.

ฐณัฏฐ์ อัฑฒ์ทิวัตถ์ธนา และสุจินดา คุ้มโภคา ทัศศะ. (2568). การบริหารทรัพยากรมนุษย์เชิงสร้างสรรค์: ความท้าทายและแนวทางการพัฒนาในยุคการเปลี่ยนแปลง. วารสารนวัตกรรมการวิจัยเพื่อสังคม, 1(5), 46–61.

ทวีโชค เหรียญไกร. (2568). การบูรณาการหลักอริยสัจ 4 และเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ในการออกแบบ การจัดการเรียนรู้สังคมศึกษา เพื่อยกระดับสมรรถนะวิชาชีพครู. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(8), 138–148.

พัชร์หทัย จารุทวีผลนุกูล และมรกต จันทร์กระพ้อ. (2568). การปรับตัวของพนักงานในยุคการปฏิวัติดิจิทัลสีเขียว: โอกาส ความท้าทาย และกลยุทธ์. วารสารการจัดการโซ่คุณค่าและกลยุทธ์ธุรกิจ, 4(1), 100–114.

พระกิตติศักดิ์ กิตฺติสกฺโก และพระสหพล สมจิตฺโต. (2568). การบริหารจัดการทุนมนุษย์ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงในยุคไทยแลนด์ 4.0. วารสารสหวิทยาการศึกษาและพัฒนาท้องถิ่น, 1(1), 49–54.

พระครูปลัดอัมพร อาภาธโร (นุชประเสริฐ) และคณะ. (2568). บทบาทของพระสงฆ์และความศรัทธาในยุคดิจิทัล การวิเคราะห์เชิงสังคมวิทยาและพุทธศาสนาศึกษา. วารสารสหศาสตร์การพัฒนาสังคม, 3(5), 806–818.

พระครูปัญญาสารบัณฑิต. (2565). วิเคราะห์พระพุทธศาสนาที่มีอิทธิพลกับสังคมสมัยกรุงสุโขทัยและอยุธยา. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 7(3), 567–576.

พระครูปะโชติกิจจาภรณ์ (สุริยัญ ชูช่วย) และคณะ. (2568). ภาษาศาสตร์เพื่อการเปลี่ยนแปลง: การจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษเพื่อเสริมพลังปัญญาในยุคปัญญาประดิษฐ์. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(10), 214–222.

พระมหาเศรษฐา เสฏฐมโน, พระมหาสุรศักดิ์ ภูริโก (ภูทะวัง), และพระมหาวรพันธุ์ วรปญฺโญ (กระจายศรี). (2568). จากวัดสู่เว็บไซต์: กระบวนการเผยแพร่หลักธรรมในโลกดิจิทัล เพื่อสร้างสมดุลสังคมยุคใหม่. วารสารพุทธศาสตร์ มจร.อุบลราชธานี, 7(1), 1963–1976.

บุญญารัสมิ์ บุญหลง. (2568). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้แบบ GPAS 5 Steps ร่วมกับแบบฝึกเสริมทักษะเรื่องหลักการอ่านการเขียนภาษาไทย เพื่อส่งเสริมความสามารถการอ่านการเขียนภาษาไทย สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3. วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 4(5), 196–210.

ศุ์ตมา นาคแก้ว, กันยาวีร์ สัทธาพงษ์, และสวัสดิ์ อโณทัย. (2568). รูปแบบพุทธบูรณาการเพื่อการเพิ่มศักยภาพบุคลากรของธุรกิจการรักษาความปลอดภัยในสังคมดิจิทัล. วารสารเซนต์จอห์น (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 28(42), 242–255.

สนธยา วงษ์เอี่ยม และเกียรติศักดิ์ สุขเหลือง. (2568). การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุของเทศบาลในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 8(5), 154–167.

สถิตย์ กุลสอน และคณะ. (2568). การรังสรรค์เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (AI) สู่ห้องเรียนปฏิวัติการเรียนรู้ของครู. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 8(4), 948–964.

สิทธิชัย ชีวะโรรส. (2568). “พลวัตแห่งภาษา” ปฏิรูปการเรียนรู้ภาษาอังกฤษในศตวรรษที่ 21 บนฐานคิดแบบองค์รวมเพื่อความยั่งยืนทางปัญญา. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(10), 205–213.