The Role of Buddhism in Building a Healthy Society
Main Article Content
Abstract
This academic article proposes a new body of knowledge in the form of the “Buddhist-Based Sustainable Well-being Society Model”, which conceptualizes Buddhism as a moral mechanism influencing the development of well-being at the individual, community, and societal levels. The model is grounded in key Buddhist principles, particularly the Threefold Training (Sīla, Samādhi, Paññā) and the Noble Eightfold Path, which are essential in cultivating inner well-being as a foundational element for building a sustainable and harmonious society.
The model comprises five dimensions of well-being—physical, mental, social, intellectual, and spiritual—each linked to specific Buddhist teachings and resulting in tangible life outcomes. For instance, abstaining from unwholesome behaviors fosters physical well-being, mindfulness practice enhances emotional stability, and principles like Aparihāniya-dhamma and Sangahavatthu strengthen social cohesion. Structurally, the model identifies key institutional mechanisms such as temples, Buddhist schools, and community-engaged monks, which serve as cultural and spiritual hubs that support education, psychological healing, and community-based well-being in practical and sustained ways. Furthermore, this model integrates seamlessly with contemporary development frameworks such as the Sustainable Development Goals (SDGs) and participatory development approaches. It transforms internal moral consciousness into public policy innovations that drive inclusive well-being across all societal sectors. The core contribution of this new model is its elevation of Buddhism from a spiritual tradition to a systemic framework capable of generating dynamic and context-sensitive pathways to sustainable well-being in modern Thai society—bridging internal values with participatory and structural development.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ณรงค์ ปัดแก้ว. (2568). บทวิจารณ์หนังสือ: ทำอย่างไรชีวิตจะยืนยาวและมีความสุข. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์, 40(2), 122–132.
ณัฐธชน พงศ์เธียรวรคุณ, และ ปริยากร พันธุ์สุข. (2568). เครื่องมือการประเมินนวัตกรรมทางสังคม กรณีศึกษาโครงการตำบลสุขภาวะของสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. วารสารนวัตกรรมทางสังคม, 2(1), 25–42.
เตชภณ ทองเติม, พรหมลิขิต อุรา, และ ศิริวุฒิ วรรณทอง. (2568). วัดไทยในฐานะแหล่งนันทนาการชุมชนร่วมสมัย: การบูรณาการศรัทธา วัฒนธรรม และสุขภาวะ. วารสารคหกรรมศาสตร์และวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน, 7(2), 175–188.
นิติพล ธาระรูป, และ ณัฐวดี ลิ้มเลิศเจริญวณิช. (2568). สุขภาวะ อัตลักษณ์ และการบริหารจัดการกลุ่มเพื่อพัฒนาผลิตภัณฑ์จากผ้าย้อมสีธรรมชาติ วิสาหกิจชุมชนทอผ้าร้อยรักษ์ จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 17(2), 79–92.
น้ำผึ้ง พลับนิล, และคณะ. (2568). การสื่อสารทางการเมืองและสังคมในซีรีส์เกาหลีเรื่อง Queen Maker (ฉันจะปั้นราชินี). การประชุมวิชาการระดับชาติและนานาชาติ เบญจมิตรวิชาการ ครั้งที่ 15, 15(6), 63–78.
บรรฑณัฐ เต็มไชย, คงสฤษฎ์ แพงทรัพย์, และ แสวง นิลนามะ. (2568). การศึกษาเปรียบเทียบการบูชาวัตถุมงคลในศาสนาพราหมณ์-ฮินดูและศาสนาพุทธเถรวาทที่ปรากฏในสังคมไทย. วารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์, 9(2), 146–158.
พัทธ์รดา ยาประเสริฐ. (2568). ภาวะหมดไฟในการเรียนของกลุ่มนักศึกษาระดับอุดมศึกษา: แนวทางการปรึกษาเชิงจิตวิทยา. วารสารครุศาสตร์ ราชภัฏเชียงใหม่, 4(2), 1–14.
พระกิติพงษ์ นางเมาะ, พระนพดล ปันมะ, และ พระชัยนันท์ สีแก้ว. (2568). นวัตกรรมการเรียนรู้ภาษาอังกฤษเพื่อเผยแผ่หลักธรรมทางพระ พระพุทธศาสนาในยุคดิจิทัล. วารสารภาษาและวัฒนธรรมศึกษา, 4(2), 33–42.
พระครูสังฆรักษ์อธิวัฒน์ อธิวฑฺฒโน. (2568). บทบาทพรรคการเมืองไทยในอนาคต. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 8(3), 291–302.
พระครูสังฆรักษ์ยศวีร์ ปมุตฺโต. (2568). บทบาทของเครือข่ายสังคมออนไลน์ต่อการขับเคลื่อนประชาธิปไตยยุคดิจิทัล. วารสารกว๊านพะเยา, 2(4), 17–28.
พระครูอุดมฐิติคุณ (อิทธิพล อนุตฺตโร/จําปาศรี), อภินันท์ จันตะนี, และ สมเดช นามเกตุ. (2568). การส่งเสริมสุขภาวะของผู้สูงอายุโดยใช้หลักพุทธธรรมทางพระ พระพุทธศาสนาในจังหวัดหนองคาย. วารสารปัญญาปณิธาน, 10(1), 141–154.
พระมหาขันทอง ถาวโร, และ ศุภกาญจน์ ชยาพัฒน์. (2568). ศึกษา วิเคราะห์ บ่วงแห่งมารในปาสราสิสูตร. วารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์, 9(2), 41–53.
พระมหาณรงค์ชัย กิตฺติาโณ, พระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี, และ แสวง นิลนามะ. (2568). การศึกษาเปรียบเทียบหน้าที่ทางจริยธรรมของเยาวชนในพระ พระพุทธศาสนาเถรวาทและศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก. วารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์, 9(2), 116–130.
พระมหารัชชานนท์ ธีรปญฺโญ (ปานจิตร), พระมหาวีรธิษณ์ วรินฺโท, และ พระครูปฐมธีรวัฒน์. (2568). การเสริมสร้างสุขภาวะทางสังคมวิถีพุทธเพื่อการอยู่ร่วมกันของคนต่างวัยในชุมชนบ้านดอนโฆ อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร. วารสารเสียงธรรมจากมหายาน, 11(4), 161–171.
พระมหาอำพล ธนปญฺโญ, และคณะ. (2568). ภาวะผู้นำสมัยใหม่กับการจัดการศึกษาในยุค NEXT NORMAL ด้วยนวัตกรรมทางการศึกษา. วารสารปัญญาปณิธาน, 10(1), 15–28.
ภัสชา รัตนอาภา. (2568). การพัฒนาอารมณ์ด้วยหลักสมาธิในพระ พระพุทธศาสนาเถรวาท. วารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์, 9(2), 344–359.
พูลศักดิ์ หอมสมบัติ, และคณะ. (2568). การยกระดับการป้องกันและแก้ไขปัญหาภาวะซึมเศร้าตามหลักอริยสัจ 4 ของผู้สูงอายุในจังหวัดอุบลราชธานี. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 10(1), 2227–2240.
รังษิยา อุ่นใจ. (2568). พุทธบูรณาการสร้างสุขสำหรับผู้ดูแลผู้ป่วยโรคมะเร็ง. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์, 21(2), 235–252.
วันชัย ชูศรีสุข, และ ธนรัฐ สะอาดเอี่ยม. (2565). พุทธกสิกรรมธรรมชาติกับการแก้ปัญหาความยากจนอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาศูนย์กสิกรรมธรรมชาติตำบลหนองบัวบาน อำเภอรัตนบุรี จังหวัดสุรินทร์. วารสารพัฒนศึกษาศาสตร์, 1(1), 14–25.
อธิป เกตุสิริ, และคณะ. (2568). การใช้เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ (AI) เพื่อการจัดการเรียนการสอนในศตวรรษที่ 21. วารสารนวัตกรรมการวิจัยเพื่อสังคม, 1(1), 44–51.