Buddhist Philosophy and Thai Society in the Digital Age

Main Article Content

พระครูอรุณธรรมโกศล เตชพโล สายทอง

Abstract

This academic article aims to explore the relationship between Buddhist philosophy and Thai society within the context of the digital era. The focus is on analyzing the role of Buddhist philosophy in adapting to and preserving moral values amid the rapid advancement of digital technology. The findings reveal that Buddhist philosophy plays a crucial role as a framework for fostering mindfulness, awareness, and an understanding of the impermanent nature of change. This helps mitigate the negative impacts of the digital world, such as ethical decline in online media, misinformation consumption, and the deterioration of social values. Additionally, this study proposes the integration of Buddhist philosophical principles, including the Threefold Training (Sila, Samadhi, Pañña) and the Four Noble Truths, into the digital society to strengthen the moral and psychological resilience of Thai people. This contributes to improving the quality of life and enhancing social relationships. The article introduces the B-WISE Model as a practical framework for applying Buddhist philosophy in contemporary society. This model encompasses the integration of Buddhist teachings, the promotion of well-being, ethical communication through digital platforms, the cultivation of social mindfulness, and the development of ethical digital citizenship. In conclusion, Buddhist philosophy remains highly relevant and essential to Thai society, even as the world transitions into the digital age. Applying Buddhist teachings in daily life and online spaces can effectively preserve cultural values and ethical principles, ensuring that Thai society remains stable and sustainable amid ongoing global changes.

Article Details

Section
Academic Article

References

กมล บุตรชารี. (2567). การศึกษาเชิงวิเคราะห์ชาดกตามแนวพุทธปรัชญาเถรวาทที่ปรากฏในคัมภีร์อรรถกถาธรรมบท. วารสารชัยภูมิปริทรรศน์, 7(3), 11-20.

กิตติพงศ์ สุวรรณวงศ์ และคณะ. (2566). ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงเพื่อการเสริมสร้างความสุขแท้ตามแนวมนุษยนิยมในสังคมปัจจุบัน. วารสารวิจัยธรรมศึกษา, 6(1), 315-326.

จามะรี เชียงทอง. (2567). สังคมวิทยา มานุษยวิทยา เชียงใหม่: ภารกิจแรกแห่งการขับเคลื่อน. สังคมศาสตร์วารสารวิชาการ, 36(2), 12-31.

จิณณวัฒน์ รัตนโยธาสกุล และ จักรวาล สุขไมตรี. (2568). การจัดการทรัพยากรน้ําของท้องถิ่นไทย. วารสารส่งเสริมและพัฒนาวิชาการสมัยใหม่, 3(2), 17-31.

ชนัญญ์ เมฆหมอก. (2023). “ทาสไท(ย): อํานาจ ความกรุณา และปิยมหาราชในภาพจํา”: วาทกรรมวิเคราะห์ว่าด้วยเรื่องทาสในสังคมไทย. Journal of Arts and Thai Studies, 46(3), 1-4.

ณฌาริชา จุฑานพรัตน์ และฉัตรวรัญช์ องคสิงห. (2024). พระคเณศ: นวัตกรรมสังคมบนความศรัทธา. Journal of Philosophical Vision, 29(2), 162-173.

ธนารักษ์ สารเถื่อนแก้ว และขัณธ์ชัย อธิเกียรติ. (2567). กระบวนทัศน์ใหม่ของการสื่อสารแบบมีปฏิสัมพันธ์ในยุคดิจิทัล. วารสารนวัตกรรมการบริหารการจัดการและการสื่อสาร, 1(1), 1-6.

ธันยพงศ์ สารรัตน์ และคณะ. (2021). การวิเคราะห์อิทธิพลของพระพุทธราชภัฏมุนีศรีสะเกษกับการพัฒนาจิตใจและปัญญาในมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ. Journal of Faculty of Education, Sisaket Rajabhat University, 4(2), 28-50.

พระครูชินวีรบัณฑิต (เอก ชินวํโส). (2567). มาตรการการใช้เทคโนโลยีและโซเชียลมีเดียโดยพระสงฆ์: กฎหมายว่าด้วยการจัดการพระสงฆ์ที่ละเมิดธรรมวินัยในโลกยุคดิจิทัล. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 8(1), 289-300.

พระครูเจติยธรรมวิเทศ (สงวน หาญณรงค์). (2568). จากวัดสู่วงการดิจิทัล: พัฒนาการของภาษาบาลีในสื่อสังคมออนไลน์ไทย. วารสารภาษาและวัฒนธรรมศึกษา, 4(1), 1-7.

พระครูวินัยธรวุฒิไกร อภิรกฺโข. (2567). การปรับตัวและการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ในสังคมยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการพระพุทธศาสนาเขตลุ่มแม่น้ำโขง, 7(1), 33-45.

พระจอม มหาปัญโญ. (2567). วิเคราะห์แนวคิดปรัชญาการเมืองของ ฌอง ฌาค รุสโซ. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 8(1), 354-363.

พระปัญกร ปญฺญาธโร (จันทร์ ประแดง). (2565). พุทธจริยธรรมครอบครัวในทิศ 6 กับสังคมไทยยุคดิจิทัล. วารสารวนัมฏองแหรกพุทธ, 9(2), 103-115.

พระปลัดเมธี ปิยธมฺโม (หินใหม่) และคณะ. (2563). การประยุกต์ใช้ปรัชญาหลังนวยุคและพุทธปรัชญาเพื่อการเผยแผ่หลักพุทธธรรมในสังคมยุคดิจิทัล. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(8), 451-469.

พระใบฎีกาผาด ผาสุโก (ดาวเรือง) และพระครูพิศาลสารบัณฑิต. (ไม่มีปี). วิถีแห่งความรู้แจ้ง 1-2 ฉบับสมบูรณ์. วารสารสหศาสตร์การพัฒนาสังคม, 3(1), 333-344.

พระมหาวัชรากร กิตฺติปญฺโญ. (2568). พัฒนาการของการสักยันต์ไทย: จากพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์สู่ศิลปะบนเรือนร่าง. วารสารภาษาและวัฒนธรรมศึกษา, 2(1), 10-16.

พระมานพ โชติโก (หงษ์พันธ์) และสมคิด เศษวงศ์. (2567). บทวิจารณ์หนังสือ BOOK REVIEW เพื่อความเข้าใจปัญหาเรื่องอัตตา-อนัตตา. วารสารมหาจุฬาคชสาร, 15(1), 40-46.

พรหมเรศ แก้วโมลา และคณะ. (2567). การบริหารการศึกษาตามหลักพุทธบูรณาการ. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 7(6), 1284-1298.

วีรนุช พรมจักร์. (2567). เยาวชนยุคใหม่กับอนาคตการเมืองไทย: การมีส่วนร่วมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการสังคมศาสตร์สมัยใหม่, 2(1), 11-23.

วีรภัทร รุ่งโรจน์นภาดล และคณะ. (2567). องค์กรแห่งความสุขในยุคดิจิทัล. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 7(2), 160-174.

ศักธินันท์ ศรีหาบงค์ และพระมหากิตติ กิตฺติเมธี. (2568). การก้าวสู่ความเป็นผู้นำยุคดิจิทัลสำหรับผู้บริหารสถานศึกษา. Journal of Applied Education, 3(1), 47-58.

สมสัก เพ็ดสะไหม. (2565). การสื่อความหมายของพุทธศิลป์ร่วมสมัย: การตีความพุทธธรรมผ่านงานศิลปะดิจิทัล. วารสารภาษาและวัฒนธรรมศึกษา, 1(1), 17-22.

สุรฉัตร ชมบ้านแพ้ว และพระมหาศุภวัฒน์ บุญทอง. (2567). แผนที่ชีวิตตามหลักพุทธธรรมและปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงสำหรับวัยเกษียณในกรุงเทพมหานคร. วารสารเสียงธรรมจากมหายาน, 11(1), 315-323.

สิรินทร์ กันยาวิริยะ และ ชิสา กันยาวิริยะ. (2567). ปัญญาบารมีในพุทธปรัชญาเถรวาท. วารสารสถาบันพอดี, 11(1), 34-44.

อนุศาสน์ ตาเสน และคณะ. (2567). การเรียนรู้เชิงประสบการณ์ผ่านจักรวาลนฤมิตด้วยการคิดเชิงออกแบบเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะนวัตกร. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(9), 18-34.

อัษฎากร ฉัตรานันท์ และคณะ. (2567). พัฒนาการและพลวัตของวิสาหกิจการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อสังคมในประเทศไทย. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 7(1), 1-17.