ธรรมาภิบาลดิจิทัลในปฏิบัติการรักษาสันติภาพขององค์การสหประชาชาติ

ผู้แต่ง

  • ชญณิพัฑฒ์ นาครินทร์ นักวิชาการอิสระ

คำสำคัญ:

ธรรมาภิบาลดิจิทัล, ปฏิบัติการรักษาสันติภาพ, องค์การสหประชาชาติ, ความปลอดภัยทางไซเบอร์

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้วิเคราะห์การปรับตัวเชิงกลยุทธ์ขององค์การสหประชาชาติภายใต้กรอบธรรมาภิบาลดิจิทัลเพื่อรับมือความท้าทายด้านความมั่นคงรูปแบบใหม่ในศตวรรษที่ 21 โดยนำเสนอระบบพหุมิติแห่ง   สันติภาพเป็นกรอบแนวคิดอธิบายการบูรณาการนวัตกรรมเทคโนโลยีสารสนเทศเข้ากับปฏิบัติการรักษาสันติภาพและการทูตเชิงป้องกัน การวิเคราะห์พรรณนาครอบคลุมสี่มิติสำคัญ ได้แก่ การใช้ปัญญาประดิษฐ์คาดการณ์และระงับความขัดแย้งล่วงหน้า การใช้เทคโนโลยีบล็อกเชนสร้างสถาปัตยกรรมความโปร่งใสจัดสรรทรัพยากรมนุษยธรรม การพัฒนาแพลตฟอร์มสื่อสารสากลลดอคติทางชาติพันธุ์และประทุษวาจา และการสถาปนาสนธิสัญญาสันติภาพไซเบอร์โลกคุ้มครองสิทธิมนุษยชนดิจิทัล ผลการศึกษาพบว่าการขับเคลื่อนเสถียรภาพยุคข้อมูลข่าวสารจำเป็นต้องเปลี่ยนผ่านสู่ระบบธรรมาภิบาลข้อมูลสากลที่มีจริยธรรมเป็นแกนกลาง ซึ่งช่วยยกระดับมาตรฐานการปฏิบัติงานของคณะมนตรีความมั่นคงให้มีความแม่นยำและรวดเร็ว แม้การเปลี่ยนผ่านต้องเผชิญข้อจำกัดจากช่องว่างทางเทคโนโลยีและปัญหาอธิปไตยไซเบอร์ บทความนี้จึงได้ประมวลผลลัพธ์เป็นแนวทางเชิงนโยบายผ่านการกำหนดมาตรฐานธรรมาภิบาลปัญญาประดิษฐ์ร่วมกันและการจัดตั้งหน่วยตอบโต้เหตุการณ์ไซเบอร์ฉุกเฉินระดับโลก ซึ่งทำหน้าที่เป็นกลไกหลักเสริมสร้างความปลอดภัยและคุ้มครองศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ในพื้นที่ดิจิทัลอย่างยั่งยืน

เอกสารอ้างอิง

กฤตพงศ์ ปานผา. (2568). ยุทธศาสตร์ชาติในยุคดิจิทัล: ภาครัฐไทยกับการปรับตัว. วารสารบัณฑิตศึกษาวิชาการ, 3(4), 142-150.

เกียรติเฉลิม รักษ์งาม. (2569). การจัดการภัยความมั่นคงบริเวณชายแดนไทย-กัมพูชา: บทเรียนทางยุทธศาสตร์และข้อเสนอเชิงนโยบาย. วารสารการพัฒนาสังคมสหวิทยาการ, 4(1), 194-213.

ธนาวิทย์ หวังภุชเคนทร์. (2565). การศึกษายุทธศาสตร์เส้นทางสายไหมดิจิทัลกับปทัสถานด้านความมั่นคงไซเบอร์ของไทย (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ธวัชชัย สุขสาย และวสันต์ เกิดสวัสดิ์. (2566). แนวทางการพัฒนาการบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่ในยุคดิจิทัล. วารสารปราชญ์ประชาคม, 1(6), 1-15.

ประเวศน์ มหารัตน์สกุล, สยาม ดำปรีดา และณวพงศ์ธร นิติภูวนนท์. (2565). รัฐประศาสนศาสตร์ข้ามชาติในยุคดิจิทัล. วารสารวิจัยวิชาการ, 5(4), 295-308.

พลัฏฐ์ อารีวงศ์ศิลป์. (2567). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์จากยุคการบริหารงานบุคคลสู่ยุคดิจิทัล. Journal of Interdisciplinary Innovation Review, 7(1), 347-356.

วีรภัทร รุ่งโรจน์นภาดล, ชัยวัฒน์ ประสงค์สร้าง และสุวิทย์ ภาณุจารี. (2566). องค์กรแห่งความสุขในยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการนวัตกรรมการจัดการ มทร.รัตนโกสินทร์, 20(2), 21-42.

สุขุมา อุทรักษ์. (2567). การทูตดิจิทัลของสหประชาชาติ: กรณีศึกษา ยูเนสโกกับการส่งเสริมมรดกทางวัฒนธรรมของรัฐสมาชิกในเอเชียใต้ (การค้นคว้าอิสระมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

เสกศักดิ์ อยู่ดี, จิรวัฒน์ ศรีเรือง และประกฤษ รักษ์วงศ์. (2568). การเมืองในยุคดิจิทัล. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 9(4), 199-212.

Jia, X., & Zhang, Z. (2025). Artificial intelligence education from the perspective of United Nations documentation: Realising global sustainable development goals. NIDA Development Journal, 65(1), 118-150.

United Nations. (2021). Strategy for the digital transformation of UN peacekeeping. UN Department of Peace Operations.

United Nations. (2024). Pact for the Future, Global Digital Compact and Declaration on Future Generations. United Nations.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

06/26/2026

รูปแบบการอ้างอิง

นาครินทร์ ช. (2026). ธรรมาภิบาลดิจิทัลในปฏิบัติการรักษาสันติภาพขององค์การสหประชาชาติ. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 3(1), 79–88. สืบค้น จาก https://so19.tci-thaijo.org/index.php/polsci_ubu/article/view/3188