ปรัชญาปฏิฐานนิยมในการศึกษาทางรัฐศาสตร์: พัฒนาการและข้อจำกัดทางญาณวิทยา

บทคัดย่อ

บทความนี้มีจุดมุ่งหมายในการศึกษาถึงพัฒนาการและข้อจำกัดทางญาณวิทยาของปรัชญาปฏิฐานนิยมต่อประเด็นการศึกษาทางรัฐศาสตร์ ผลการศึกษาพบว่า ปรัชญาปฏิฐานนิยมเริ่มก่อตัวในคริสตศตวรรษที่ 16 ในฐานะแนวคิดที่ต่อต้านการแสวงหาความรู้เชิงอภิปรัชญา ปรัชญาปฏิฐานนิยมเชื่อมั่นว่าความรู้และความจริงมีจากประสาทสัมผัสของมนุษย์ ซึ่งสัมพันธ์กับความสำเร็จของสาขาวิชาวิทยาศาสตร์ธรรมชาติตั้งแต่ศตวรรษที่ 16-20 ส่งผลให้การศึกษาทางสังคมได้รับอิทธิพลจากวิธีการแบบวิทยาศาสตร์ และนำมาใช้ศึกษาปรากฏการณ์ทางการเมืองในยุคพฤติกรรมศาสตร์หรือยุคปฏิฐานนิยมในช่วงราวคริสตศตวรรษ 1950 – 1960 เป็นต้นมา

ในแง่ข้อจำกัดทางญาณวิทยา ปรัชญาปฏิฐานนิยมมีความเชื่อมโยงกับญาณวิทยาแบบประจักษ์นิยม ที่มีปัญหาตรงที่ไม่สามารถยืนยันถึงการดำรงอยู่จริงของปรากฏการณ์ที่ไม่สามารถพิสูจน์ได้ด้วยประสบการณ์หรือประสาทสัมผัสได้  ตลอดจนปัญหาในแง่ของพลังในการอธิบาย ที่ไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลที่มีความซับซ้อน ซึ่งมีความเชื่อมโยงกับการประกอบสร้างความหมายของสังคมมนุษย์  และปัญหาที่มาจากความลักลั่นขัดกันในเชิงมโนทัศน์ อันมีที่มาจากการขาดความเคร่งครัดและเข้มงวดในการสร้างคำนิยามเชิงปฏิบัติการของชุมชมวิจัย