อิทธิบาท 4 ฐานรากแห่งการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในสถานศึกษา
IDDHIPADA 4 FOUNDATIONS OF HUMAN RESOURCE DEVELOPMENT IN EDUCATIONAL INSTITUTIONS
คำสำคัญ:
การพัฒนา, ทรัพยากรมนุษย์, สถานศึกษา, อิทธิบาท 4บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิเคราะห์การนำหลักอิทธิบาท 4 ซึ่งเป็นหลักธรรมสำคัญในพระพุทธศาสนามาประยุกต์ใช้ในการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในสถานศึกษา โดยเฉพาะในยุคดิจิทัลที่เต็มไปด้วยความเปลี่ยนแปลงและความท้าทายหลากหลาย การบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์ในสถานศึกษาเป็นภารกิจสำคัญที่ไม่อาจละเลยได้ เนื่องจากสถานศึกษาเป็นแหล่งบ่มเพาะเยาวชนและสร้างทรัพยากรมนุษย์ที่มีคุณภาพสำหรับอนาคตของประเทศชาติ การนำหลักธรรมของพระพุทธเจ้า โดยเฉพาะหลักอิทธิบาท 4 ซึ่งประกอบด้วย ฉันทะ (ความพอใจในการทำงาน), วิริยะ (ความเพียรพยายาม), จิตตะ (ความตั้งใจใส่ใจในงาน), และ วิมังสา (การพิจารณาและวิเคราะห์) จะช่วยส่งเสริมให้บุคลากรในสถานศึกษาเกิดการพัฒนาตนเองอย่างต่อเนื่องทั้งในด้านความรู้ ทักษะ และคุณธรรม การนำหลักธรรมเหล่านี้มาปรับใช้จะทำให้บุคลากรสามารถรับมือกับการเปลี่ยนแปลงในยุคปัจจุบันได้อย่างมีประสิทธิภาพ บทความนี้ยังเสนอแนวทางการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์โดยใช้หลักธรรมอิทธิบาท 4 ซึ่งจะนำไปสู่การพัฒนาองค์กรที่ยั่งยืนในระยะยาว
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2563). แผนยุทธศาสตร์การศึกษาแห่งชาติ. กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ.
กาญจนา แก้วเทพ. (2554). วัฒนธรรมไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชาลี เจริญสุข. (2562). การพัฒนาตนเองด้วยหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา. นครปฐม: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ธนกฤต ธำรงสุข. (2564). การจัดการการศึกษาและการพัฒนาบุคลากร. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งธรรมศาสตร์.
บุญรัตน์ ศิริวงศ์. (2560). จิตตะและการพัฒนาทรัพยากรบุคคลในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
ภัทราวุธ มีทรัพย์มั่น. (2563). คุณธรรมและจริยธรรมในการทำงาน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตโต). (2556). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ตามแนวพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2558). พจนานุกรมพุทธศาสตร์. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2559). พุทธธรรม ฉบับปรับปรุงและขยายความ. กรุงเทพฯ: มูลนิธิธรรมทาน.
วิสุทธิ์ เมธีพานิชย์. (2562). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์และองค์ความรู้ในสถานศึกษา. นครปฐม:
สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.สุจิตรา ธนานันท์. (2561). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุวิทย์ เมษินทรีย์. (2563). การพัฒนาศักยภาพบุคลากรในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งชาติ.
สุวิทย์ เมษินทรีย์. (2563). การบริหารการศึกษาภายใต้ความเปลี่ยนแปลงของโลก. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมชาย รัตนทองคำ. (2560). ทักษะและความสามารถในการพัฒนาองค์กร. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศักดิ์ดา โอภาโส. (2561). วิมังสากับการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. นครศรีธรรมราช: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์
Brown, L. Brooks & Associates (Eds.), Career choice and development (2nd ed., pp. 197-261). San Francisco, CA: Jossey-Bass.
Maslow, A. H. (1943). A theory of human motivation. Psychological Review, 50(4), 370-396.
Piaget, J. (1973). The child and reality: Problems of genetic psychology. New York: Viking Press.
Senge, P. M. (1990). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. New York: Doubleday.
Super, D. E. (1990). A life-span, life-space approach to career development. In D.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Cambridge, MA: Harvard University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
##default.contextSettings.thaijo.licenseTerms##
