Religion and Thai Identity Formation in the Modern World

Main Article Content

พระมหาธนา วรรณสมบูรณ์

Abstract

This academic article presents a new body of knowledge through the development of the “Religion and Thai Identity Retention Model in the Modern World (R-TIM Model).” The model aims to explain the dynamic role of religion—particularly Buddhism—in preserving cultural values, ethics, and Thai identity amidst the rapid transformations of the modern world driven by technology, globalization, and cultural shifts. The R-TIM Model comprises five core components(1) Spiritual Value Base – Religion serves as a mechanism for cultivating essential virtues such as mindfulness, compassion, and sufficiency, which remain influential even in the digital era. (2) Identity Negotiation Mechanism – Religion provides a space for Thai people to negotiate and resist the influence of external ideologies such as consumerism and Western cultural norms, using rituals, beliefs, and adaptable practices. (3) Adaptive Application – Religious principles are applied to modern contexts such as digital media literacy, online mindfulness, and personal economic sufficiency. (4) Cultural Identity Empowerment – Religion acts as a unifying force that reinforces shared cultural identity and continuity amidst social and technological changes. (5) Normative Guidance Role – Religion serves as a cultural foundation for shaping national policies, particularly in education and citizenship, fostering the development of ethically grounded global citizens with a Thai identity. The significance of this model lies in expanding the traditional understanding of religion beyond its moral dimension. It highlights religion’s potential as a flexible and contemporary cultural tool that helps Thai society maintain its identity in a rapidly changing global landscape. The R-TIM Model offers a theoretical framework for policy design, educational reform, and cultural initiatives aimed at sustaining a collective Thai identity in the 21st century.

Article Details

Section
Academic Article

References

กมลทิพย์ ศิริสวัสดิ์, & สุมิตร สุวรรณ. (2567). การพัฒนาแหล่งเรียนรู้ของชุมชนในโลกยุคใหม่. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 12(3), 201–211.

เขมจิราพิทักราษฎร์, & พระครูวิสิฐธรรมโสภณ. (2568). การศึกษาศักยภาพและเส้นทางการท่องเที่ยวชุมชนบนฐานรากวัฒนธรรมวิถีพุทธ ในอำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(10), 169–179.

ชัยวัฒน์ มีสันฐาน. (2568). มาเลเซียกับความย้อนแย้งเชิงนโยบาย: กรณีคาสิโนในรัฐที่ประชากรส่วนใหญ่เป็นมุสลิม. วารสารวิชาการรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 7(5), 88–103.

จุไรรัตน์ วัชราไทย, สุมิตร สุวรรณ, & พัชราภา ตันติชูเวช. (2568). การสื่อสารในโลกสมัยใหม่: โอกาสและความท้าทายของการศึกษา. วารสารสังคมศึกษาปริทรรศน์, 1(4), 1–12.

เดโช แขน้ำแก้ว. (2565). มโนทัศน์คุณภาพชีวิตที่ปรากฎในโลกสมัยใหม่. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 5(3), 800–812.

ธนากร พันธุระ, และ อังกูร หงษ์คณานุเคราะห์. (2557). การศึกษาความสัมพันธ์ของความเชื่อทางศาสนากับโครงสร้างอำนาจการเมืองไทย: กรณีศึกษาคำสอนของพระมหาวุฒิชัย วชิรเมธี (ว. วชิรเมธี). สังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 40(1), 19–33.

บุญญสิตา บุษปะเกศ, สุเมษย์ หนกหลัง, และ พีรเดช ประคองพันธ์. (2568). กระบวนการสืบทอดวัฒนธรรมทางเพศในสังคมไทยผ่านกิจกรรม “ลีลาศ”. วารสารวิจยวิชาการ, 8(6), 245–262.

พลากร อนุพันธ์,และ หัทยา ผิวฟัก. (2568). พลวัตความสัมพันธ์ระหว่างศาสนา สังคม และวัฒนธรรม. วารสารเสฏฐวิทย์ปริทัศน์, 5(3), 1312–1323.

พระชาญวิทย์ ธัมมทีโป (พลชัย), และ พระมหามิตร ฐิตปญฺโญ. (2566). ความสำคัญของพระพุทธศาสนาในฐานะศาสนาประจำชาติ. วารสารพุทธศาสตร์ มจร อุบลราชธานี, 5(2), 780–790.

พระครูนิทานภัทรกิจ (ก่อแก้ว), และ ศิริโรจน์ นามเสนา. (2568). ผู้นำการเมืองในยุคโลกาภิวัตน์ตามแนวพระพุทธศาสนา. วารสารวิจยวิชาการ, 8(6), 393–404.

พระทศพล อคฺคปญฺโญ (วิเศษธร), และ พระมหาภิรัฐกรณ์ อํสุมาลี. (2565). อิทธิพลความเชื่อและพิธีกรรมของศาสนาผีที่มีต่อศาสนาพุทธ: กรณีศึกษาจังหวัดอุบลราชธานี. วารสารโพธิศาสตร์ปริทรรศน์, 2(2), 1–8.

พระปลัดณพงษกร กันตวณฺโณ (ปิ่นทอง),และ พระสมุห์อาคม อาคมธีโร (กุญแจนาค). (2568). การจัดการเชิงพุทธกับงานบัญชีของวัด: แนวทางพุทธบัญชีเพื่อความโปร่งใสและยั่งยืน. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 8(5), 936–948.

พระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี (เหมประไพ), อุไรวรรณ์ จิระวัฒน์พงศา, และ พระมหาจรูญ กิตฺติปญฺโญ (ฤทธิทิศ). (2568). การบูรณาการความเมตตาเพื่อปกป้องคุณค่าของพุทธศาสนา. วารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์, 9(2), 299–316.

พระมหาสมชาย กตเตโช (วีรชัยเสวิน). (2563). หลักคำสอนของศาสนาคริสต์: เปรียบเทียบตามหลักเนติปกรณ์. วารสารปรัชญาปริทรรศน์, 25(1), 15–24.

พระมหาเศรษฐา เสฏฺฐมโน, พระมหาสุรศักดิ์ ภูริโก (ภูทะวัง), และ พระมหาวรพันธุ์ วรปญฺโญ (กระจายศรี). (2568). จากวัดสู่เว็บไซต์: กระบวนการเผยแพร่หลักธรรมในโลกดิจิทัล เพื่อสร้างสมดุลสังคมยุคใหม่. วารสารพุทธศาสตร์ มจร.อุบลราชธานี, 7(1), 1963–1976.

พระมหาเอกพันธ์ มะเดื่อ, และ คณะ. (2568). บทบาทของพระพุทธศาสนากับการส่งเสริมค่านิยมคนรุ่นใหม่ไม่ยุ่งเกี่ยวอบายมุข. วารสารเสียงธรรมจากมหายาน, 11(5), 325–334.

พระอภิภู บุญทาหลู่, สิริรัญญา ณ เชียงใหม่, และ ลิปิกร มาแก้ว. (2568). การสร้างสรรค์ผลงานศิลปะร่วมสมัย โดยใช้แนวคิดที่ได้จากการปริวรรตพระธรรมใบลานล้านนา เรื่อง กุสสะราช. วารสารพุทธศิลปกรรม, 8(1), 1–24.

ไพรวรรณ ปุริมาตร, และ คณะ. (2568). การพัฒนากระบวนการเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์วิถีพุทธในพื้นที่กลุ่มชาติพันธุ์โคราช. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(10), 74–85.

มุจจรินทร์ ทัศดรกุลพัฒน์. (2568). ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลกับรัฐศาสตร์ตามแนวพระพุทธศาสนาในบริบทประเทศไทย. วารสารสังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม, 6(1), 143–152.

รวงทอง ถาพันธ์, และ คณะ. (2568). รูปแบบการอนุรักษ์ สืบสาน เผยแพร่ วัฒนธรรมท้องถิ่นไทยทรงดำบ้านหนองเนิน อำเภอท่าตะโก จังหวัดนครสวรรค์. วารสารวิจยวิชาการ, 8(6), 134–149.

วรวิทย์ กลิ่นสุข, และ วรวลัญช์ วัฒนเดชไพศาล. (2568). การสร้างฐานอำนาจทางการเมืองของทหารเรือไทย ระหว่าง พ.ศ.2475-2494. วารสารวิจยวิชาการ, 8(6), 150–168.

สิทธิชัย ชีวะโรจน์, และ คณะ. (2568). “พลวัตแห่งภาษา” ปฏิรูปการเรียนรู้ภาษาอังกฤษในศตวรรษที่ 21 บนฐานคิดแบบองค์รวมเพื่อความยั่งยืนทางปัญญา. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(10), 205–213.

อรทัย รุ่งวชิรา, เศวตาภรณ์ ตั้งวันเจริญ, และ กาญจนา เกียรติกานนท์. (2564). การจัดการเรียนรู้ในโลกยุคใหม่เพื่อเสริมสร้างคุณลักษณะคนยุคใหม่. วารสารครุศาสตร์, 1(1), 97–106.