Buddhism and the Sufficiency Economy in Thai Life Mahachulalongkornrajavidyalaya University, Nakhon Si Thammarat Campus

Main Article Content

Anucha NonYai

Abstract

This article introduces a new body of knowledge in the form of the PPS Model, an integrative conceptual framework that links Buddhist principles with the Thai concept of sufficiency living. The model aims to offer a structural understanding of how individuals and communities can achieve a balanced, rational, and sustainable way of life. The PPS Model comprises three core components: (1) Phravinya, referring to key Buddhist teachings such as the Middle Way (Majjhimapatipada), morality (sila), concentration (samadhi), wisdom (pañña), along with the Four Noble Truths and the Three Characteristics, all of which guide individuals toward a non-attached and realistic life; (2) Porpiang, which represents the Sufficiency Economy Philosophy (SEP), emphasizing moderation, rationality, and self-immunity as guiding principles for stable and resilient living amid external change; and (3) Sustainability, the outcome of integrating the previous two domains, focusing on self-reliance, balanced resource management, and ethical living as foundations for long-term societal stability. The PPS Model illustrates that the application of Buddhist values in everyday life fosters core virtues and mindful awareness. When integrated with sufficiency-oriented living, which promotes moderation and responsibility in consumption and resource use, the model provides a practical approach to sustainable development at the individual, community, and societal levels. This framework thus serves as a meaningful analytical and strategic tool for fostering culturally grounded, ethically oriented, and structurally balanced development in Thai society.

Article Details

Section
Academic Article

References

จิราพร ไชยเชนทร์. (2562). วิถีสู่ชุมชนพอเพียง. วารสารราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 6(1), 251–262.

ณัฎฐกานต์ หงษ์กุลเศรษฐ์. (2568). การสร้างศาสนทายาทในศตวรรษที่ 21. วารสาร มจร. นม. สังคมศาสตร์

ปริทรรศน์, 2(1), 11–20.

ดาวเพ็ญ นาวาบุญนิยม. (2555). กรณีศึกษาชุมชนฝึกฝนเศรษฐกิจพอเพียงมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี: ความ

เป็นไปได้ในการขยายผล. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 3(2), 56–77.

ดิเรก ด้วงลอย, พระปลัดระพิน พุทฺธิสาโร และมัลลิกา ภูมะธน. (2568). กฎต้องเป็นกฎ: พระพุทธเจ้าสอน

ภาวะผู้นำเชิงพุทธ พันท้ายนรสิงห์ปฏิบัติ. วารสารมนุษยวิชาการ, 2(2), 25–39.

ปฐมา ภู่น้อย. (2566). การปรับรูปแบบการเข้าถึงพุทธศาสนา: ความท้าทายของพุทธศาสนาในยุคดิจิทัล.

วารสารบัณฑิตศึกษาวิชาการ, 1(3), 1–12.

ปรีชา เรืองจันทร์. (2559). ความพอเพียง: คำตอบของกษัตริย์นักปราชญ์ มหาราชแห่งแผ่นดิน. Journal of

Business, Innovation and Sustainability (JBIS), 11(2), 1–9.

พระบุญล้อม จารุธมฺโม, ไพฑูรย์ สวนมะไฟ และธนกร ดรกมลกานต์. (2567). ประโยชน์ของกรรมฐานสำหรับ

พระสงฆ์ในพระพุทธศาสนา. เสฏฐวิทย์ปริทัศน์, 4(1), 43–54.

พระปลัดสุกฤษฏิ์ ปิยสีโล (ทะรินทร์), พระมหาศิวกร ปญฺญาวชิโร และพระครูใบฎีกาเฉลิมพล อริยวํโส (คำ

เชื้อ). (2568). ศึกษาวิเคราะห์คุณค่าของการบูชาตามแนวทางมงคลสูตร. วารสารมนุษยวิชาการ, 2(2), 1–12.

พระพัฒนา พุทธามาส. (2565). หลักเศรษฐกิจพอเพียงที่ปรากฏในคัมภีร์พระพุทธศาสนา. วารสารศาสตร์แห่ง

พุทธ, 1(2), 49–62.

พระพุฒชา พุทฺธิโก (จันทร์ทอง). (2568). ศึกษาความเชื่อและการบูชาเกี่ยวกับพระธาตุดอยจอมทองอำเภอ

เมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย. วารสารส่งเสริมและพัฒนาวิชาการสมัยใหม่, 3(3), 250–264.

พระมหาวิเชียร วชิรธมฺโม และคณะ. (2562). พุทธธรรมกับปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารมหาจุฬาตานี

ปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 1(1), 1–9.

พระมหาสุวัฒน์ สุวฑฺฒโน. (2564). ความสำคัญของพระวินัยในประวัติศาสตร์พุทธศาสนาเถรวาท: จากการ

สังคายนาครั้งที่ 1 ถึงธัมมนันทาสามเณรี. วารสาร มจร กาญจนปริทรรศน์, 1(2), 134–139.

พระสุทิน อตฺถโกสโล และปารินันท์ ปรางทิพย์อำไพ. (2564). ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง. Journal of

Dhamma for Life, 27(3), 24–37.

พระอธิการสนิท อานนฺโท (พุฒศรี) และคณะ. (2563). ศึกษาการดำเนินชีวิตด้วยหลักปรัชญาเศรษฐกิจ

พอเพียงตามแนวทางพระพุทธศาสนาของชุมชนซาตารมย์ จังหวัดศรีสะเกษ. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 5(1), 57–67.

ภัชลดา สุวรรณนวล, พระมหากฤษฎา กิตฺติโสภโณ และพระเมธีธรรมาจารย์. (2565). รูปแบบการบริหาร

จัดการชุมชนวิถีพุทธสู่ความพอเพียงในจังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 9(1), 34–49.

มณี อาภานันทิกุล. (2561). สุขภาพพอเพียง. วารสารสภาการพยาบาล, 33(2), 5–14.

มุจจรินทร์ ทัศดรกุลพัฒน์. (2568). ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลกับรัฐศาสตร์ตามแนวพระพุทธศาสนาในบริบทประเทศ

ไทย. วารสารสังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม, 6(1), 143–152.

ยอดคม ชัยนิรัติศัย และพระสุทธิสารเมธี. (2567). ศรัทธาในพระพุทธศาสนากับความเข้าใจของชาวพุทธ.

วารสารบัณฑิตศาส์น มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 22(2), 71–78.

สมสัก เพ็ญสะไหม. (2565). การสื่อความหมายของพุทธศิลป์ร่วมสมัย: การตีความพุทธธรรมผ่านงานศิลปะ

ดิจิทัล. วารสารภาษาและวัฒนธรรมศึกษา, 1(1), 17–22.

สุจิตรา ชลกาญจน์สกุล. (2565). ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงกับการดำเนินชีวิตของสังคมไทย. วารสารวิชาการ

แห่งอนาคต, 2(2), 24–31.

สุเมธ ตันติเวชกุล. (2551). เศรษฐกิจพอเพียง (Sufficiency Economy). วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัย

บูรพา, 19(3), 1–6.