The Relationship Between Buddhism and Modern Thai Identity Sisaket Rajabhat University
Main Article Content
Abstract
This article presents a new body of knowledge concerning the role of Buddhism as a cultural mechanism that significantly influences the formation and transformation of contemporary Thai identity. In an era where Thai society faces the pressures of globalization, technological change, and the diffusion of Western culture, Buddhism has evolved beyond its traditional religious role to function as a dynamic cultural framework. The study introduces the “Buddhist Cultural Mediation Model for Contemporary Thai Identity,” which comprises five key components: (1) Core Teachings, (2) Cultural Mediators, (3) Contemporary Contexts, (4) Identity Filtering Process, and (5) Identity Outcomes. Each component works interactively to interpret, synthesize, and co-construct a modern Thai identity that simultaneously respects cultural heritage and adapts to social transformation. Within this model, Buddhism is not confined to ritualistic or abstract moral dimensions but functions as a “cultural language” through which Thai values and worldviews are expressed and reaffirmed in a global context. Digital media, youth engagement, modern monks, and adaptive temples act as mediators through which Buddhist teachings—such as sufficiency, compassion, and gratitude—are filtered into daily life. This integrative approach enables Thai people to construct an identity that is both flexible and resilient amidst rapid societal change. The article proposes strategic approaches for aligning Buddhism with contemporary lifestyles. These include leveraging digital platforms effectively, developing temples as centers of cultural innovation, and integrating Buddhist values into modern educational systems. These strategies aim to preserve and sustain Thai cultural identity over the long term by reinforcing Buddhism as a living, adaptive tradition with relevance in the 21st century.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กัญญาพัชร ดุลย์พัชร์. (2568). การยกระดับผลิตภัณฑ์ชุมชนให้เป็นองค์กรธุรกิจแบบ SMART Local. วารสารวิชาการนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 13(1), 18–28.
ขจิตา ศรีพุ่ม. (2567). รูปแบบ หน้าที่ และความสัมพันธ์ทางความหมายของคำปฏิญาณตนในหน้าที่และอาชีพในสังคมไทย. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 32(1), 1–13.
คณิตา หอมทรัพย์ และธัญญา สังขพันธานนท์. (2567). พลวัตของวรรณกรรมร้อยกรองเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ในมิติแนวคิดเกี่ยวกับพระมหากษัตริย์. วารสารมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 21(2), 80–105.
ธนัชพร เกตุคง. (2567). การศึกษาพัฒนาการภูมิปัญญา ศาสนา ศิลปะ วัฒนธรรม สมัยทวารวดีอู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(12), 2405–2418.
ธรรศพลธ์ เอี่ยมรานนท์ และอานิก ทวิชาชาติ. (2568). การสื่อสารอัตลักษณ์ของกลุ่มคนผ่านภาพยนตร์ไทยร่วมสมัย. วารสารนิเทศศาสตร์, 29(2), 36–48.
ธโสธร ตู้ทองคำ. (2566). สาเหตุที่นำไปสู่ความสำคัญทางภูมิรัฐศาสตร์ของประเทศไทยในความสัมพันธ์ระหว่างประเทศในทศวรรษที่ 2020. วารสารวิชาการไทยวิจัยและการจัดการ, 4(3), 72–94.
เนตรวิภา รอดริน และคณะ. (2567). ความสัมพันธ์ระหว่างความสำคัญของอินสตาแกรมและการเห็นคุณค่าในตนเองโดยมีการเปรียบเทียบทางสังคมเป็นตัวแปรส่งผ่าน. วารสารจิตวิทยา, 22(1), 50–65.
ปฏิญญา บุญมาเลิศ และปฐม หงษ์สุวรรณ. (2567). ความสัมพันธ์ทางความหมายในการตั้งชื่อสถานที่ในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 8(5), 313–322.
ปัฐมา ภู่น้อย. (2567). การปรับรูปแบบการเข้าถึงพุทธศาสนา: ความท้าทายของพุทธศาสนาในยุคดิจิทัล. วารสารบัณฑิตศึกษาวิชาการ, 1(3), 1–12.
พีรนันต์ เจือจันทร์ และอุรารมย์ จันทมาลา. (2567). ปูรณะธัญกา : การถอดรหัสหมายจากภาพจำหลักปราสาทหินพนมรุ้ง สู่การสร้างสรรค์นาฏศิลป์ไทยร่วมสมัย. วารสารวิจัยและนวัตกรรมท้องถิ่น, 19(1), 69–82.
พิมพ์ชนก เครือสุคนธ์, พงษ์จันทร์ ภูษาพานิชย์ และรุจน์ อัจฉริยาภรณ์. (2566). ความสัมพันธ์ระหว่างการปรับแต่งเติมงานและความผาสุกทางใจในการทำงานของพนักงานสูงอายุ: บทบาทการเป็นตัวแปรคั่นกลางของการรับรู้งานที่มีความหมายและทัศนคติต่อการเป็นผู้สูงอายุ. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 15(3), 122–135.
พระบุญล้อม จารุธมฺโม และไพฑูรย์ สวนมะไฟ. (2567). ประโยชน์ของกรรมฐานสำหรับพระสงฆ์ในพระพุทธศาสนา. วารสารเสฏฐวิทย์ปริทัศน์, 4(1), 43–54.
พระมหาปริทัศน์ วรกิจฺโจ (ทิพย์โอสถ). (2567). พุทธทัศน์กับการธำรงอัตลักษณ์วิถีชีวิตของชาวไทยทรงดำในจังหวัดเพชรบุรี. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(12), 1185–1197.
พระมหาสุวัฒน์ สุวฑฺฒโน. (2564). ความสำคัญของพระวินัยในประวัติศาสตร์พุทธศาสนาเถรวาท: จากการสังคายนาครั้งที่ 1 ถึงธัมมนันทาสามเณรี. วารสาร มจร. กาญจนปริทรรศน์, 1(1), 134–139.
พระสุชิน บุตรพาพงษ์, สรวิชญ์ วงษ์สะอาด และพระเจริญพงษ์ วิชัย. (2568). การผสมผสานทางความเชื่อทางพระพุทธศาสนากับความเชื่อเรื่องสะเดาะเคราะห์ต่อชะตาในสังคมไทย. วารสารเสียงธรรมจากมหายาน, 11(1), 248–256.
พระอุดมธีรคุณ และบัณฑิกา จารุมา. (2563). ภาษาและวัฒนธรรม: ความหมาย ความสำคัญ และความสัมพันธ์ระหว่างกัน. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 7(2), 53–63.
พระยอดคม ชัยนิรัติศัย. (2567). ศรัทธาในพระพุทธศาสนากับความเข้าใจของชาวพุทธ. วารสารบัณฑิตศาส์น มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 22(2), 71–78.
มัฆวาน ภูมิเจริญ. (2568). การศึกษาประเพณีการแข่งเรือยาว: การปรับตัวในยุคการท่องเที่ยวเชิงกีฬา. วารสารภาษาและวัฒนธรรมศึกษา, 3(1), 16–23.
วีระศักดิ์ จินารัตน์. (2568). ปัจจัยที่มีผลต่อการกล่อมเกลาทางการเมืองอัตลักษณ์ทางการเมือง และลักษณะบุคลิกภาพของนักการเมืองของเยาวชนในประเทศไทย. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์, 8(1), 151–168.
สมสัก เพ็ดสะไหม. (2565). การสื่อความหมายของพุทธศิลป์ร่วมสมัย: การตีความพุทธธรรมผ่านงานศิลปะดิจิทัล. วารสารภาษาและวัฒนธรรมศึกษา, 1(1), 17–23.
สุนันทา เกตุเหล็ก. (2567). การศึกษาหลักการสร้างสรรค์รำคู่ของรองศาสตราจารย์ผุสดี หลิมสกุล. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 7(3), A72–A85.
สุกิจ ชัยมุสิก. (2568). บทบาทของสื่อสังคมออนไลน์ต่อการสร้างอัตลักษณ์ทางสังคมของเยาวชนไทย. วารสารนวัตกรรมสังคมศาสตร์, 2(2), 29–35.
อุดม จันทิมา และพิชญานันต์ พงษ์ไพบูลย์. (2567). พระเครื่องกับวัฒนธรรมไทย: การปรับตัวในบริบทสังคมร่วมสมัย. วารสารภาษาไทยและวัฒนธรรมไทย, 10(2), 17–39.
อมรเทพ ใจเสงี่ยม และคณะ. (2567). การสร้างสรรค์บทเพลงชุดหริณัศศิกษัย. วารสารพัฒนศิลป์วิชาการ, 8(2), 235–254.