Buddhism and Cultural Value Shifts in Urban Thai Society
Main Article Content
Abstract
This article presents new knowledge in the form of a conceptual model entitled “Buddhism and the Preservation of Cultural Values in the Context of Contemporary Thai Urban Society.” The focus is on exploring the role and potential of Buddhism in maintaining and transforming cultural values to align with the changing dynamics of Thai society, which is increasingly influenced by globalization, digital technology, and consumerism. These forces have deeply impacted the value structures of the population. The study argues that Buddhism is not only a traditional belief system but also a dynamic value system that offers moral guidance, emotional resilience, and ethical foundations at the individual, familial, and community levels. The proposed model consists of three core components (1) Buddhism as a value system, which functions as a moral compass and a source of spiritual stability (2) Drivers of value transformation, including globalization, materialism, and cultural transition, which have contributed to the decline of traditional rituals and the reinterpretation of concepts such as “goodness” and “success”; and (3) The adaptation of Buddhism in modern contexts through the application of Buddhist psychology, mindfulness practices, and the cultivation of civic consciousness in multicultural societies. The synthesis of findings suggests that Buddhism should be reinterpreted creatively in order to preserve its ethical essence while remaining relevant in a rapidly changing society. This new body of knowledge contributes to the academic discourse in religious studies, cultural preservation, and human capital development at the national level.
Keywords: Buddhism, cultural values, Thai urban society, social transformation, Buddhist psychology
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
คณพศ สิทธิเลิศ. (2565). โครงสร้างหลวมของสังคมไทยในบริบทคุณลักษณะของคนอาเซียน. วารสารวิชาการวิทยาลัยสันตพล, 1(1), 1–10.
ชุมพล รอดแจ่ม และคณะ. (2566). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวชุมชนวิถีประมงพื้นบ้าน. วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์, 5(4), 39–52.
ณทิพรดา ไชยศิลป์. (2566). วัฒนธรรมไทยบนพื้นฐานของพระพุทธศาสนา. มจร สุรนารีสาร, 1(1), 30–44.
ณัฐพงศ์ จิตรนิรัตน์. (2556). การเปลี่ยนแปลงทางสังคม และวัฒนธรรมผ่านประวัติ และประสบการณ์ชีวิต ที่หลากหลายของผู้นำชุมชนในเขตชุมชนแออัด. วารสารปาริชาต มหาวิทยาลัยทักษิณ, 26(1), 30–73.
ปฐมพงศ์ บูชาบุตร. (2567). บทบาท ความสำคัญ และปัญหาของการนำสัญลักษณ์ทางพระพุทธศาสนามาใช้ในสังคมสมัยใหม่. วารสารพุทธศิลปกรรม, 7(1), 120–146.
พงษ์พัฒน์ กุลเจริญพิพัฒน์ และรตบงกช อิฐไธสง. (2567). แสงสะท้อนของวัตถุแห่งความศรัทธาในพระพุทธศาสนา. วารสารพัฒนศิลป์วิชาการ, 8(2), 219–234.
พัชรพฤกษ์ ซ่อมจันทึก และมานิตย์ อรรคชาติ. (2567). ผลกระทบของสื่อสังคมออนไลน์ต่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในประเทศไทย. วารสารวิชาการวิจัยและนวัตกรรมสังคมศาสตร์ปริทัศน์, 4(2), 48–57.
พระครูโฆษิตสังฆพิทักษ์ (ประเวท ถาฐาน). (2564). การบริหารจัดการความเสี่ยงทางพระพุทธศาสนาและวัฒนธรรมขององค์กรพระพุทธศาสนาในจังหวัดแพร่. วารสารธรรมทัศน์, 21(2), 27–39.
พระครูโสภณธรรมวิสิฐ (ชูประดิษฐ์), พระครูปริยัติคุณาวุธ (รักเจริญ), และพระครูวินัยธรชวลิต อุตฺตโม (สุวรรณจันทร์). (2567). การธำรงในคุณค่าของศิลปวัฒนธรรมไทยบนฐานพระพุทธศาสนา. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 11(5), 58–69.
พระครูสังฆรักษ์ยศวีร์ ปมุตฺโต และพระชินกร สุจิตฺโต (ทองดี). (2567). บทบาทของครอบครัวในสังคมเมืองต่อการพัฒนาเด็กและเยาวชน. วารสารกว๊านพะเยา, 1(2), 51–59.
พระณัฐพน ศุทธภาพิสุทธิคุณ. (2567). วัฒนธรรมการทำบุญออนไลน์: การเปลี่ยนแปลงของพิธีกรรมทางพุทธศาสนาในยุคดิจิทัล. วารสารภาษาและวัฒนธรรมศึกษา, 3(2), 40–48.
พระยอดคม ชัยนิรัติศัย และพระสุทธิสารเมธี. (2567). ศรัทธาในพระพุทธศาสนา กับความเข้าใจของชาวพุทธ. วารสารบัณฑิตศาส์น มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 22(2), 71–78.
พระมหาสมศักดิ์ ธนปญฺโญ. (2565). องค์ประกอบของระบบประเมินผลการศึกษา วิชากลุ่มพระพุทธศาสนา มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. วารสารครุศาสตร์อภิวัฒน์ (Online), 3(1), 33–42.
พระมหาศุภชัย ปิยธมฺมชโย (ติวาปี), ระวิง เรืองสังข์ และสมศักดิ์ บุญปู่. (2567). การจัดการศึกษาตามหลักสาราณียธรรมของโรงเรียนพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์. วารสารพุทธพัฒนศาสตร์ศึกษา (Online), 2(2), 42–55.
พระมหาสุวัฒน์ สุวัฑฒโน. (2564). ความสำคัญของพระวินัยในประวัติศาสตร์พุทธศาสนาเถรวาท: จากการสังคายนาครั้งที่ 1 ถึงธัมมนันทาสามเณรี. วารสาร มจร กาญจนปริทรรศน์, 1(2), 134–139.
ไพบูลย์ ช่างเรียน, ประดิษฐ์ ดีวัฒนกุล และธนภาค บุ้งจันทร์. (2565). วาทกรรมการพัฒนาทุนทางสังคมของสังคมไทย. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 7(2), 278–288.
ภูชิสส์ ศรีเจริญ. (2557). ทุนมนุษย์กับความสำคัญของสังคมสร้างความมั่นคงของชาติ. วารสารสถาบันวิชาการป้องกันประเทศ, 5(1), 73–78.
มานิตย์ อรรคชาติ และพัชรพฤกษ์ ซ่อมจันทึก. (2567). ผลกระทบของสื่อสังคมออนไลน์ต่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในประเทศไทย. วารสารวิชาการวิจัยและนวัตกรรมสังคมศาสตร์ปริทัศน์, 4(2), 48–57.
วิชุดา ธีระสาร. (2567). การบริหารวัฒนธรรมองค์กรในสถานการณ์ปัจจุบัน: การเปลี่ยนแปลงและความสำคัญของการปรับตัว. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 6(4), 101–108.
ศตวรรษ สงกาผัน. (2563). การเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมทางการเมือง และโครงสร้างอำนาจผู้นำในจังหวัดเลย. วารสารปัญญาปณิธาน, 5(2), 123–136.
สมคเน แผลงฤทธิ และคณะ. (2567). การเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมของชุมชนวังหมัน จังหวัดชัยนาท. วารสารศิลปศาสตร์ มทร.กรุงเทพ, 6(2), 103–117.
สมสัก เพ็ดสะไหม. (2565). การสื่อความหมายของพุทธศิลป์ร่วมสมัย: การตีความพุทธธรรมผ่านงานศิลปะดิจิทัล. วารสารภาษาและวัฒนธรรมศึกษา, 1(1), 17–22.
สุรัตน์ พักน้อย และอินทกะ พิริยะกุล. (2561). ภาพลักษณ์ของพระพุทธศาสนาในมุมมองของพุทธศาสนิกชนชาวไทย. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน, 5(3), 636–653.
สุริยา ช่างทองคำ. (2566). การศึกษาประเพณีการแห่นางแมวในภาคอีสาน: การปรับตัวในบริบทการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ. วารสารภาษาและวัฒนธรรมศึกษา, 2(2), 23–28.
Wang Dan ภรดี พันธุภากร และ ชูศักดิ์ สุวิมลเสถียร. (2567). คุณค่าทางจิตวิญญาณของลวดลายหงส์ในวัฒนธรรมฉู่เมืองอู่ฮั่นเพื่อการออกแบบผลิตภัณฑ์วัฒนธรรมสร้างสรรค. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา, 18(2), 149-176.