Religious Communication in the Digital Age Buddhism in Thai Social Media
Main Article Content
Abstract
This academic article aims to explore religious communication in the digital era, focusing on the case of disseminating Buddhism through social media platforms within the context of Thai society. This research employed document analysis and qualitative data collection from academic studies and related articles. The findings reveal that Buddhist communication in the digital age plays a vital role as a new channel for transmitting Buddhist teachings to diverse target audiences, especially younger generations who are active users of online media. Social media platforms such as Facebook, YouTube, TikTok, and Instagram have modernized the methods of disseminating Buddhist teachings, making them more accessible and interactive for audiences. The study also highlights several challenges faced by Buddhist communication in the digital era, including issues related to the accuracy of content shared online, the diminishing sanctity of religious rituals, and the risk of distorting the essence of Buddhist teachings for entertainment or commercial purposes. Additionally, there are ethical concerns regarding content creators and disseminators who operate through digital platforms. Through an in-depth analysis, this research has synthesized new knowledge in the form of the “3C-BS Model,” consisting of three core components: Content, Channel, and Communication Ethics. The model also incorporates the Buddhist-Social Context as a supporting factor to ensure that the dissemination of Buddhism in the digital era is both effective and appropriate to the Thai sociocultural context. Ultimately, this framework aims to preserve the authenticity of Buddhist teachings while fostering a peaceful and harmonious online society.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กนกวรรณ ปรีดิ์เปรม. (2567). พระพุทธศาสนากับการดำเนินชีวิตในยุคดิจิทัล: การปรับตัวและความท้าทาย. วารสารพุทธจิตวิทยา,9(4), 712-722.
คันธิรา ฉายาวงศ์. (2564). แนวโน้มการเมืองไทยกับสื่อสังคมออนไลน์ในศตวรรษที่ 21. วารสารเทคโนโลยีสื่อสารมวลชน มทร.พระนคร, 6(1), 97-107.
จริยา แต่งประวัติ. (2567). การสื่อสารอย่างสันติตามหลักพระพุทธศาสนา. วารสารชัยมงคลปริทรรศน์, 2(1), 14-28.
ฐาคณิษฐ์ พรทองประเสริฐ. (2563). การส่งเสริมสมรรถนะการปฏิบัติงานของบุคลากรกลุ่มธุรกิจการสื่อสารข้อมูลและอุปกรณ์สื่อสารไอทีตามแนวพระพุทธศาสนา. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 13(6), 198-210.
นฤมล ตุ้มนิ่ม และวสันต์ เหลืองประภัสร์. (2566). ความสำคัญของการอภิบาลด้านเทคโนโลยีสารสนเทศในยุคดิจิทัล. วารสารรัฐศาสตร์นิเทศ, 9(2), 85-121.
ณัฐพงศ์ เขียวน้อย และคณะ. (2566). องค์ประกอบภาวะผู้นำเชิงพุทธในการสื่อสารองค์กรของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ,1(1), 27-33.
นูหัมมัด สาเกร์ เร๊าะเเลบา. (2567). การใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการพัฒนาองค์กรสู่ความเป็นเลิศในยุคดิจิทัล. วารสารอินทนิลบริหารศาสตร์,1(1), 97-112.
พัชรพฤกษ์ ซ่อมจันทึก และมานิตย์ อรรคชาติ. (2567). ผลกระทบของสื่อสังคมออนไลน์ต่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในประเทศไทย. วารสารวิชาการวิจัยและนวัตกรรมสังคมศาสตร์ปริทัศน์, 4(2), 48-57.
พระณัฐพน ศุทธภาพิสุทธิคุณ. (2567). วัฒนธรรมการทำบุญออนไลน์: การเปลี่ยนแปลงของพิธีกรรมทางพุทธศาสนาในยุคดิจิทัล. วารสารภาษาและวัฒนธรรมศึกษา, 3(2), 40-48.
พระมหาชูชาติ จิรสุทฺโธ. (2565). การบูรณาการการสื่อสารเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาผ่านสื่อสังคมออนไลน์ของพระสงฆ์ในสังคมไทย. วารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์, 8(1), 212-224.
มัลลิกา บุญมีตระกูล มหาสุข. (2565). การสื่อสารทางการเมืองไทยผ่านสื่อสังคมออนไลน์. วารสารปรัชญาปริทรรศน์, 27(2), 63-81.
มาโนชญ์ บุญมานิตย์ และคณะ. (2567). การจัดการเชิงกลยุทธ์ในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในยุคดิจิทัล: แนวทางและความท้าทาย. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี,7(3), 17-27.
ละอองดาว ชาทองยศ. (2566). ภาวะผู้นำแบบบารมีในยุคดิจิทัล: การปรับตัวและความท้าทาย. วารสารวิชาการจินตาสิทธิ์, 1(4), 212-229.
วิเชียร ลัทธิพงศ์พันธ์, และ ปุณฑริกา รวิกุล. (2565). ศาสน-บันเทิง: การสื่อสารการทำบุญตามหลักพระพุทธศาสนาบนสื่อสังคมออนไลน์ผ่านกระบวนคิดเชิงออกแบบ. วารสารศาสตร์, 15(1), 229-264.
วีรภัทร รุ่งโรจน์นภาดล และคณะ. (2567). องค์กรแห่งความสุขในยุคดิจิทัล. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย,7(2), 160-174.
ศรัณย์ ดั่นสถิตย์. (2565). การประเมินคุณภาพการให้บริการของท่าอากาศยานอู่ตะเภาจากความคิดเห็นในสื่อสังคมออนไลน์. วารสารสหศาสตร์ศรีปทุมชลบุรี,8(3), 65-83.
สายหยุด บัวทุม. (2567). สัตว์เดรัจฉานในปัญญาสชาดก: บทบาทและความสำคัญต่อการสื่อสารแนวคิดทางพระพุทธศาสนา. วารสารมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 21(1), 67-81.
สุรัตน์ ทองหรี่. (2562). ความสำคัญของกราฟิกในยุคดิจิทัล. วารสารนิเทศศาสตร์ปริทัศน์, 23(1), 260-269.
อติพงษ์ ชูชัย และคณะ. (2565). พุทธวิธี: การสื่อสารทางการเมือง. วารสาร มจร มนุษยศาสตร์ปริทรรศน์, 8(2), 479-492.
อุเทน วัชรชิโนรส. (2567). ความท้าทายของประชาธิปไตยในยุคดิจิทัล: การวิเคราะห์ผลกระทบของสื่อสังคมออนไลน์ต่อกระบวนการทางการเมือง. วารสารวิชาการจินตาสิทธิ์ (ออนไลน์), 2(1), 40-53.