ศาสนากับการสร้างความเป็นไทยในโลกสมัยใหม่

Main Article Content

พระมหาธนา วรรณสมบูรณ์

บทคัดย่อ

บทความวิชาการฉบับนี้นำเสนอองค์ความรู้ใหม่ผ่านการสร้าง “โมเดลบทบาทของศาสนาในการธำรงอัตลักษณ์ความเป็นไทยในโลกสมัยใหม่” (Religion and Thai Identity Retention Model in the Modern World หรือ R-TIM Model) ซึ่งมุ่งอธิบายบทบาทของศาสนา โดยเฉพาะศาสนาพุทธ ในการคงไว้ซึ่งคุณค่าทางวัฒนธรรม จริยธรรม และอัตลักษณ์ของความเป็นไทยท่ามกลางบริบทของโลกสมัยใหม่ที่เต็มไปด้วยพลวัตของเทคโนโลยี โลกาภิวัตน์ และการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมอย่างรวดเร็ว โดยโมเดล R-TIM ประกอบด้วย 5 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ (1) ฐานคุณค่าทางจิตวิญญาณ ซึ่งศาสนาทำหน้าที่เป็นกลไกในการหล่อหลอมคุณธรรม เช่น สติ ความเมตตา และความพอเพียง (2) กลไกการต่อรองทางอัตลักษณ์ ที่ทำให้ศาสนาเป็นเครื่องมือในการปะทะและรับมือกับกระแสค่านิยมจากภายนอก (3) การประยุกต์เพื่อความร่วมสมัย ซึ่งชี้ให้เห็นการนำหลักธรรมไปใช้ในวิถีชีวิตสมัยใหม่ (4) พลังสร้างอัตลักษณ์ร่วม ซึ่งศาสนาเป็นตัวเชื่อมโยงคนไทยเข้าด้วยกันบนพื้นฐานของวัฒนธรรมร่วม และ (5) บทบาทเชิงนโยบาย ซึ่งชี้ให้เห็นศักยภาพของศาสนาในการเป็นฐานทางวัฒนธรรมสำหรับการกำหนดทิศทางการพัฒนาสังคมและการศึกษาในระดับชาติ ความสำคัญของโมเดลนี้อยู่ที่การขยายขอบเขตความเข้าใจเกี่ยวกับบทบาทของศาสนาในโลกยุคใหม่ โดยชี้ให้เห็นว่า ศาสนาไม่ใช่เพียงพื้นที่ทางศีลธรรม หากแต่เป็นเครื่องมือทางวัฒนธรรมที่สามารถประยุกต์ใช้ได้อย่างยืดหยุ่นและทันสมัย เพื่อธำรงไว้ซึ่งอัตลักษณ์และคุณค่าความเป็นไทยได้อย่างมีพลวัตและสอดรับกับความเปลี่ยนแปลงในศตวรรษที่ 21 ทั้งนี้ โมเดล R-TIM สามารถใช้เป็นแนวทางเชิงวิชาการสำหรับการออกแบบนโยบาย การศึกษา และกิจกรรมวัฒนธรรมที่มุ่งเน้นการรักษาอัตลักษณ์ร่วมในสังคมไทยยุคใหม่

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กมลทิพย์ ศิริสวัสดิ์, & สุมิตร สุวรรณ. (2567). การพัฒนาแหล่งเรียนรู้ของชุมชนในโลกยุคใหม่. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 12(3), 201–211.

เขมจิราพิทักราษฎร์, & พระครูวิสิฐธรรมโสภณ. (2568). การศึกษาศักยภาพและเส้นทางการท่องเที่ยวชุมชนบนฐานรากวัฒนธรรมวิถีพุทธ ในอำเภอเมืองชลบุรี จังหวัดชลบุรี. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(10), 169–179.

ชัยวัฒน์ มีสันฐาน. (2568). มาเลเซียกับความย้อนแย้งเชิงนโยบาย: กรณีคาสิโนในรัฐที่ประชากรส่วนใหญ่เป็นมุสลิม. วารสารวิชาการรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 7(5), 88–103.

จุไรรัตน์ วัชราไทย, สุมิตร สุวรรณ, & พัชราภา ตันติชูเวช. (2568). การสื่อสารในโลกสมัยใหม่: โอกาสและความท้าทายของการศึกษา. วารสารสังคมศึกษาปริทรรศน์, 1(4), 1–12.

เดโช แขน้ำแก้ว. (2565). มโนทัศน์คุณภาพชีวิตที่ปรากฎในโลกสมัยใหม่. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 5(3), 800–812.

ธนากร พันธุระ, และ อังกูร หงษ์คณานุเคราะห์. (2557). การศึกษาความสัมพันธ์ของความเชื่อทางศาสนากับโครงสร้างอำนาจการเมืองไทย: กรณีศึกษาคำสอนของพระมหาวุฒิชัย วชิรเมธี (ว. วชิรเมธี). สังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 40(1), 19–33.

บุญญสิตา บุษปะเกศ, สุเมษย์ หนกหลัง, และ พีรเดช ประคองพันธ์. (2568). กระบวนการสืบทอดวัฒนธรรมทางเพศในสังคมไทยผ่านกิจกรรม “ลีลาศ”. วารสารวิจยวิชาการ, 8(6), 245–262.

พลากร อนุพันธ์,และ หัทยา ผิวฟัก. (2568). พลวัตความสัมพันธ์ระหว่างศาสนา สังคม และวัฒนธรรม. วารสารเสฏฐวิทย์ปริทัศน์, 5(3), 1312–1323.

พระชาญวิทย์ ธัมมทีโป (พลชัย), และ พระมหามิตร ฐิตปญฺโญ. (2566). ความสำคัญของพระพุทธศาสนาในฐานะศาสนาประจำชาติ. วารสารพุทธศาสตร์ มจร อุบลราชธานี, 5(2), 780–790.

พระครูนิทานภัทรกิจ (ก่อแก้ว), และ ศิริโรจน์ นามเสนา. (2568). ผู้นำการเมืองในยุคโลกาภิวัตน์ตามแนวพระพุทธศาสนา. วารสารวิจยวิชาการ, 8(6), 393–404.

พระทศพล อคฺคปญฺโญ (วิเศษธร), และ พระมหาภิรัฐกรณ์ อํสุมาลี. (2565). อิทธิพลความเชื่อและพิธีกรรมของศาสนาผีที่มีต่อศาสนาพุทธ: กรณีศึกษาจังหวัดอุบลราชธานี. วารสารโพธิศาสตร์ปริทรรศน์, 2(2), 1–8.

พระปลัดณพงษกร กันตวณฺโณ (ปิ่นทอง),และ พระสมุห์อาคม อาคมธีโร (กุญแจนาค). (2568). การจัดการเชิงพุทธกับงานบัญชีของวัด: แนวทางพุทธบัญชีเพื่อความโปร่งใสและยั่งยืน. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 8(5), 936–948.

พระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี (เหมประไพ), อุไรวรรณ์ จิระวัฒน์พงศา, และ พระมหาจรูญ กิตฺติปญฺโญ (ฤทธิทิศ). (2568). การบูรณาการความเมตตาเพื่อปกป้องคุณค่าของพุทธศาสนา. วารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์, 9(2), 299–316.

พระมหาสมชาย กตเตโช (วีรชัยเสวิน). (2563). หลักคำสอนของศาสนาคริสต์: เปรียบเทียบตามหลักเนติปกรณ์. วารสารปรัชญาปริทรรศน์, 25(1), 15–24.

พระมหาเศรษฐา เสฏฺฐมโน, พระมหาสุรศักดิ์ ภูริโก (ภูทะวัง), และ พระมหาวรพันธุ์ วรปญฺโญ (กระจายศรี). (2568). จากวัดสู่เว็บไซต์: กระบวนการเผยแพร่หลักธรรมในโลกดิจิทัล เพื่อสร้างสมดุลสังคมยุคใหม่. วารสารพุทธศาสตร์ มจร.อุบลราชธานี, 7(1), 1963–1976.

พระมหาเอกพันธ์ มะเดื่อ, และ คณะ. (2568). บทบาทของพระพุทธศาสนากับการส่งเสริมค่านิยมคนรุ่นใหม่ไม่ยุ่งเกี่ยวอบายมุข. วารสารเสียงธรรมจากมหายาน, 11(5), 325–334.

พระอภิภู บุญทาหลู่, สิริรัญญา ณ เชียงใหม่, และ ลิปิกร มาแก้ว. (2568). การสร้างสรรค์ผลงานศิลปะร่วมสมัย โดยใช้แนวคิดที่ได้จากการปริวรรตพระธรรมใบลานล้านนา เรื่อง กุสสะราช. วารสารพุทธศิลปกรรม, 8(1), 1–24.

ไพรวรรณ ปุริมาตร, และ คณะ. (2568). การพัฒนากระบวนการเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์วิถีพุทธในพื้นที่กลุ่มชาติพันธุ์โคราช. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(10), 74–85.

มุจจรินทร์ ทัศดรกุลพัฒน์. (2568). ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลกับรัฐศาสตร์ตามแนวพระพุทธศาสนาในบริบทประเทศไทย. วารสารสังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม, 6(1), 143–152.

รวงทอง ถาพันธ์, และ คณะ. (2568). รูปแบบการอนุรักษ์ สืบสาน เผยแพร่ วัฒนธรรมท้องถิ่นไทยทรงดำบ้านหนองเนิน อำเภอท่าตะโก จังหวัดนครสวรรค์. วารสารวิจยวิชาการ, 8(6), 134–149.

วรวิทย์ กลิ่นสุข, และ วรวลัญช์ วัฒนเดชไพศาล. (2568). การสร้างฐานอำนาจทางการเมืองของทหารเรือไทย ระหว่าง พ.ศ.2475-2494. วารสารวิจยวิชาการ, 8(6), 150–168.

สิทธิชัย ชีวะโรจน์, และ คณะ. (2568). “พลวัตแห่งภาษา” ปฏิรูปการเรียนรู้ภาษาอังกฤษในศตวรรษที่ 21 บนฐานคิดแบบองค์รวมเพื่อความยั่งยืนทางปัญญา. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(10), 205–213.

อรทัย รุ่งวชิรา, เศวตาภรณ์ ตั้งวันเจริญ, และ กาญจนา เกียรติกานนท์. (2564). การจัดการเรียนรู้ในโลกยุคใหม่เพื่อเสริมสร้างคุณลักษณะคนยุคใหม่. วารสารครุศาสตร์, 1(1), 97–106.