แนวทางการบริหารชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของโรงเรียนบ้านคลองทิพย์ อำเภอโซ่พิสัย จังหวัดบึงกาฬ

ชญาณ์นิษฏ์ เกลี้ยงเกลา

ผู้แต่ง

ชญาณ์นิษฏ์ เกลี้ยงเกลา โรงเรียนบ้านคลองทิพย์ จังหวัดบึงกาฬ

คำสำคัญ:

แนวทางการบริหารชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ, การเรียนรู้ทางวิชาชีพ, การบริหาร

บทคัดย่อ

การศึกษาอิสระครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ของการบริหารจัดการชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพของโรงเรียนบ้านคลองทิพย์ 2) เพื่อปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อการบริหารจัดการชุมชน การเรียนรู้ทางวิชาชีพของโรงเรียนบ้านคลองทิพย์ 3) เพื่อศึกษาแนวทางการบริหารจัดการชุมชน การเรียนรู้ทางวิชาชีพของโรงเรียนบ้านคลองทิพย์ อำเภอโซ่พิสัย จังหวัดบึงกาฬ โดยประชากรที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ได้แก่ ผู้บริหาร 1 คน ครูและบุคลาการทางการศึกษา จำนวน 15 คน กลุ่มตัวอย่างเลือกแบบเจาะจง ได้แก่ ผู้บริหาร ครูและบุคลาการทางการศึกษา จำนวน 10 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ประกอบด้วย แบบสอบถาม และแบบสนทนากลุ่ม สถิติที่ใช้ประกอบไปด้วยการวิเคราะห์ค่าค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ดัชนีความต้องการจำเป็น(PNI) และวิเคราะห์เนื้อหาสำคัญนำเสนอในรูปแบบความเรียง

ผลการศึกษาพบว่า 1) สภาพปัจจุบันของการบริหารชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของโรงเรียนบ้านคลองทิพย์ ตามหลักการบริหารแบบ PDCA โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก สภาพที่พึงประสงค์โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ค่าดัชนีลำดับความสำคัญของความต้องการจำเป็นตามหลักการบริหารแบบ PDCA โดยรวมมีค่า PNI = 0.10 ขั้นตอนที่มีค่าดัชนีลำดับความสำคัญของความต้องการจำเป็นสูงสุด คือ ขั้นตอนการวางแผน (Plan) 3) แนวทางการบริหารชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของโรงเรียน บ้านคลองทิพย์ อำเภอโซ่พิสัย จังหวัดบึงกาฬ การบริหารกิจกรรมชุมชนแห่งการเรียนรู้ที่จะช่วยพัฒนาให้ดียิ่งขึ้น ครอบคลุมกระบวนการบริหารงานตามวงจรคุณภาพ PDCA 1) ด้านการวางแผน (Plan) ผู้บริหารและครูมีส่วนร่วมในการจัดทาแผนการดำเนินงานชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของสถานศึกษา โดยร่วมกันกำหนดวิสัยทัศน์ เป้าหมาย ภารกิจ 2) ด้านการปฏิบัติ (Do) ผู้บริหารและครูต้องปฏิบัติตามวิสัยทัศน์ที่ร่วมกันกำหนด จัดทำคำสั่งแต่งตั้งผู้รับผิดชอบโครงการ และคณะกรรมการที่คอยกำกับ ติดตาม การดำเนินงานอย่างต่อเนื่อง 3) ด้านการตรวจสอบ (Check) ผู้บริหารควรมีการกำกับ ติดตาม และประเมินผล และพัฒนาโครงสร้างการทางานแบบกัลยาณมิตรอย่างต่อเนื่องเพื่อนาไปสู่การพัฒนาสร้างชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (PLC) ในสถานศึกษา 4) ด้านการปรับปรุง (Act) ผู้บริหารและคณะครูร่วมกันสะท้อนผล การดำเนินงานและนำผลมาปรับปรุงเพื่อให้แผนการดำเนินงานชุมชนแห่งการเรียนรู้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น

เอกสารอ้างอิง

วิชิรตา วรธาดาสวัสดิ์. (2566). รูปแบบการนิเทศการศึกษาแบบผสมผสานเพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครูโรงเรียนมัธยมศึกษา. วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชา การบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยนเรศวร.

ศรศักดิ์ บัวผัด. (2554). การบริหารจัดการหลักสูตรสถานศึกษาของโรงเรียนต้นแบบและโรงเรียนพร้อมใช้หลักสูตร. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์. 4(1). 103-127.

ศิริพร แสงตาดโตน. (2566). กลยุทธ์การเสริมสร้างชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุรินทร์ เขต 3. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาการศึกษา. คณะศึกษาศาสตร์ : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

สุมาลี สังข์ศรี. (2556). การเรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับประเทศไทย. นนทบุรี : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

อนงค์กาญจน์ ศรีจันทร์. (2563). แนวทางพัฒนาการบริหารโรงเรียนคุณภาพประจำตำบล ตามแนวคิดโรงเรียนเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อรวรรณ สุขศรี. (2565). การพัฒนาแนวทางการบริหารโดยใช้ชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ด เขต 1. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาการศึกษา. คณะศึกษาศาสตร์ : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

เอกพงษ์ ดิษแสง. (2565). การส่งเสริมชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (PLC) ในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.

Grimm, F. (2023). Teacher leadership for teaching improvement in professional learning communities. Professional Development in Education. 50(6). 1135–1147.

Nurkartika, R. D., & Hartini, N. (2021). The role of the professional learning community to develop teacher leadership. Advances in Social Science, Education and Humanities Research. 526. 274–277.