การเมืองว่าด้วยการเจรจาเข้าร่วมความตกลงหุ้นส่วนทางเศรษฐกิจระดับภูมิภาค (RCEP) ของไทยที่มีต่อกลุ่มประเทศอาเซียน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาความสำคัญและการตัดสินใจของประเทศไทยที่เข้าร่วมเจรจาความตกลงหุ้นส่วนทางเศรษฐกิจระดับภูมิภาค (RCEP) กับความตกลงเขตการค้าเสรีอาเซียน (ASEAN Plus FTAs) อื่น ๆ ที่ประเทศไทยได้เคยจัดทำมาแล้ว (2) ศึกษาตัวแสดงที่เกี่ยวข้องและบทบาทตัวแทนต่าง ๆ ของประเทศไทยต่อการเข้าร่วมความตกลงหุ้นส่วนทางเศรษฐกิจระดับภูมิภาค (RCEP) กับกลุ่มประเทศอาเซียน และ (3) ศึกษาผลกระทบและแนวทางการจัดผลประโยชน์ของประเทศไทยต่อการเข้าร่วมความตกลงหุ้นส่วนทางเศรษฐกิจระดับภูมิภาค (RCEP) กับกลุ่มประเทศอาเซียน โดยใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวมข้อมูลจากเอกสารและการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 5 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัย พบว่า (1) การประชุมสุดยอดผู้นำอาเซียนครั้งที่ 34 ไทยผลักดันบทบาทนำอาเซียนในภูมิภาค ภายใต้แนวคิดความเป็นแกนกลางของอาเซียน เห็นพ้องจัดทำมุมมองอาเซียนต่ออินโด-แปซิฟิก และเร่งผลักดันความตกลงหุ้นส่วนทางเศรษฐกิจระดับภูมิภาค (RCEP) เพื่อรับมือความไม่แน่นอนทางการค้า ไทยสานต่อความร่วมมืออาเซียนภายใต้วิสัยทัศน์ “มั่นคง มั่งคั่ง ยั่งยืน” ครอบคลุมความมั่นคงไซเบอร์ การพัฒนาเศรษฐกิจดิจิทัล การเชื่อมโยงภูมิภาค และความยั่งยืนด้านสังคม สิ่งแวดล้อม และวัฒนธรรม (2) ความตกลงหุ้นส่วนทางเศรษฐกิจระดับภูมิภาค (RCEP)ใช้คณะกรรมการเจรจาการค้า RCEP-TNC เป็นกลไกหลัก โดยจัดตั้งคณะทำงานรวม 14 คณะ โดยมีหลายภาคส่วนร่วมกำหนดท่าที ภาครัฐนำการเจรจาและกำหนดนโยบาย ภาคเอกชนสนับสนุนการเปิดตลาดเพื่อเพิ่มโอกาสทางการค้า ส่วนภาคประชาสังคมทำหน้าที่ตรวจสอบผลกระทบด้านสังคมและสาธารณสุข โดยรวมไทยมีบทบาททั้งผลักดันการเปิดเสรีและรักษาผลประโยชน์ของประเทศควบคู่กัน และ (3) แนวทางการกำหนดนโยบายที่มีต่อกลุ่มประเทศอาเซียนในฐานะประเทศขนาดกลาง ประเทศไทยควรกำหนดนโยบายต่ออาเซียนโดยยึดอาเซียนเป็นแกนกลาง เสริมสันติภาพและเสถียรภาพภูมิภาค ส่งเสริมบทบาทเชิงรุก ความร่วมมือทุกระดับ และความมั่นคงรอบด้าน เพื่อรับมือภัยคุกคามดั้งเดิมและรูปแบบใหม่
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ตีพิมพ์เผยแพร่ในวารสารเป็นความคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์ ไม่เกี่ยวข้องกับสำนักงานกฎหมายกัญจนรัตน
เอกสารอ้างอิง
กุลนันทน์ คันธิก. (2560). สถานะการศึกษานโยบายต่างประเทศของไทย: บทสำรวจเบื้องต้น. วารสารสังคมศาสตร์, 47(2), 7-33.
ณรงค์ เพ็ชรประเสริฐ, วรวิทย์ เจริญเลิศ และอรอนงค์ นิธิภาคย์. (2565). เศรษฐศาสตร์การเมืองคืออะไร? วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 7(6), 33-54.
บังอร สว่างวโรรส. (2529). การเจรจาต่อรองทางธุรกิจหรือการค้า. วารสารภาษาปริทัศน์, 7(2), 51-62.
วราภรณ์ จุลปานนท์. (2562). เอเชียในเศรษฐกิจการเมืองโลก. วารสารวิจัยรามคำแหง (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 22(1), 82-90.
Balassa, B. (1982). Development strategies in semi-industrial economies. The Johns Hopkins University Press.
Chung, K. H., & Pruitt, S. W. (1994). A simple approximation of Tobin’s q. Financial Management, 23(3), 70-74.
Elçi, Ö., Hooker, J., & Zhang, P. (2025). Kalai-Smorodinsky Bargaining. In Ö. Elçi, J. Hooker, & P. Zhang (Eds.), The structure of fair solutions: Achieving fairness in an optimization model (pp. 47-51). Springer.
Felsenthal, D. S., & Diskin, A. (1982). The bargaining problem revisited: Minimum utility point, restricted monotonicity axiom, and the mean as an estimate of expected utility. Journal of Conflict Resolution, 26(4), 664-691.
Fisher, R., Ury, W. L., & Patton, B. (2011). Getting to yes: Negotiating agreement without giving in (3rd ed.). Penguin Books.
Guskey, T. R. (2000). Evaluating professional development. Corwin Press.
Holmes, G., & Glaser, S. (1984). Guidelines for commercial negotiators. Business Horizons, 27(1), 21-25.
Keohane, R. O., & Nye, J. S. (1989). Power and interdependence (2nd ed.). HarperCollins.
Lasswell, H. D. (1971). A pre-view of policy sciences. American Elsevier.
Nash, J. F., Jr. (1950). The bargaining problem. Econometrica, 18(2), 155-162.
Rosenau, J. (1966). Pre-theories and theories of foreign policy. In B. R. Farrell (Ed.), Approaches to comparative and international politics (pp. 27-92). Northwestern University Press.
Soroos, M. S. (1986). Beyond sovereignty: The challenge of global policy. University of South Carolina Press.
