ยุทธศาสตร์การพัฒนาเขตบางเขนตามตัวแบบเมืองน่าอยู่อย่างยั่งยืน พ.ศ. 2556-2575
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาการพัฒนาเมืองของเขตบางเขนและการมีส่วนร่วมของประชาชนในพื้นที่เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2556-2575 (2) ศึกษาปัญหาและอุปสรรคที่ส่งผลต่อการพัฒนาเมืองน่าอยู่ของพื้นที่เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2556-2575 และ (3) เสนอยุทธศาสตร์การพัฒนาเขตบางเขนตามตัวแบบเมืองน่าอยู่อย่างยั่งยืน พ.ศ. 2556-2575 โดยใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวมข้อมูลจากเอกสาร การสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 30 คน และการสนทนากลุ่มย่อยกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 28 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัย พบว่า (1) การพัฒนาเมืองของสำนักงานเขตบางเขนดำเนินการพัฒนาตามแผนพัฒนากรุงเทพมหานคร 20 ปี (พ.ศ. 2556-2575) ซึ่งปัจจุบันอยู่ระยะที่ 3 (พ.ศ. 2566-2570) เพื่อใช้เป็นกรอบทิศทางในการขับเคลื่อนการพัฒนากรุงเทพมหานคร มียุทธศาสตร์การพัฒนาที่สมดุลในทุกมิติ ทั้งด้านเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม โดยคำนึงถึงความต้องการของคนรุ่นปัจจุบัน ควบคู่ไปกับการรักษาทรัพยากรและสภาพแวดล้อมที่ดีสำหรับคนรุ่นต่อไป มีการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนและภาคีเครือข่าย (2) ปัญหาและอุปสรรคที่ส่งผลต่อการพัฒนาเมืองน่าอยู่ของพื้นที่เขตบางเขน กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2556-2575 ได้แก่ ด้านโครงสร้างพื้นฐานเพื่อคุณภาพชีวิต ด้านความยั่งยืนของสิ่งแวดล้อม ด้านการเติบโตและประสิทธิภาพเชิงนิเวศเศรษฐกิจ ด้านความเท่าเทียมและการยอมรับทุกกลุ่มในสังคม และด้านธรรมาภิบาลการบริหารจัดการเมือง และ (3) ตัวแบบและยุทธศาสตร์ในการพัฒนาเมืองให้น่าอยู่อย่างยั่งยืนของเขตบางเขน กรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2556-2575 ได้แก่ (3.1) โครงการปฏิบัติการเชิงนโยบาย อาทิ โครงการระบบขนส่งมวลชนและกลไกการบริหารจัดการคุณภาพสิ่งแวดล้อมที่มีความยั่งยืน โครงการการจัดการคุณภาพอากาศให้ได้มาตรฐาน โครงการแลกเปลี่ยนและเผยแพร่ข้อมูลด้านการประกอบธุรกิจและการลงทุน โครงการระบบฐานข้อมูลเพื่อการดูแลเข้าถึงบริการพื้นฐานอย่างเท่าเทียม และโครงการประชาชนสามารถเข้ามามีส่วนร่วมในกิจกรรมตั้งแต่ขั้นตอนการวางแผนนโยบายและการดำเนินงานทั้งผ่านกลไกที่เป็นทางการและไม่เป็นทางการ และ (3.2) โครงการปฏิบัติการเชิงพื้นที่ อาทิ โครงการพัฒนาทางเท้าและเพิ่มพื้นที่สีเขียวขนาดเล็ก โครงการสร้างพื้นที่การอนุรักษ์พื้นที่เกษตร โครงการพัฒนาตลาดสีเขียว โครงการพื้นที่สาธารณะสำหรับทุกวัย และโครงการจัดตั้งแพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อการมีส่วนร่วมและส่งเสริมการตรวจสอบโดยภาคประชาชน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ตีพิมพ์เผยแพร่ในวารสารเป็นความคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์ ไม่เกี่ยวข้องกับสำนักงานกฎหมายกัญจนรัตน
เอกสารอ้างอิง
ถวิลวดี บุรีกุล. (2552). การมีส่วนร่วม แนวคิด ทฤษฎีและกระบวนการ (พิมพ์ครั้งที่ 5). สถาบันพระปกเกล้า.
นรินทร์ชัย พัฒนพงศา. (2547). การมีส่วนร่วม หลักการพื้นฐาน เทคนิค และกรณีตัวอย่าง (พิมพ์ครั้งที่ 2). สิริลักษณ์การพิมพ์.
ประลองพล ประสงค์พร. (2566). มาตรวัดเมือง: ตัวชี้วัดเบื้องต้นเพื่อประเมินความยั่งยืนของเมือง. จดหมายข่าว กองยุทธศาสตร์การพัฒนาเมือง, 1(2), 7-9.
พนิต ภู่จินดา. (2556). การผังเมืองกับการพัฒนาเมือง. สถาบันพระปกเกล้า.
พัชรี สิโรรส. (2546). คู่มือการมีส่วนร่วมของประชาชน. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, มูลนิธิปริญญาโทนักบริหารรัฐกิจ.
วสันต์ เหลืองประภัสร์, นครินทร์ เมฆไตรรัตน์ และเกรียงชัย ปึงประวัติ. (2557). การศึกษาและรวบรวมตัวอย่างการบริหารกิจการบ้านเมืองแบบร่วมมือกัน (collaborative governance) ระหว่างภาครัฐ องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ภาคธุรกิจ เอกชน ภาคประชาสังคมและชุมชน. สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ.
สุวัจชัย เที่ยงพูนวงศ์. (2564). การจัดการเมืองน่าอยู่ กรณีศึกษาเทศบาลเมืองพนัสนิคม อำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี. วิทยานิพนธ์พัฒนาชุมชนมหาบัณฑิต (การพัฒนาชุมชน), มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย. (2561). คู่มือการจัดทำแผนยุทธศาสตร์ (strategic planning manual) (ปรับปรุงครั้งที่ 3). ค้นจาก http://www.stabundamrong.go.th/web/manual/permanent_secretary/policy/policy7.pdf
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). คู่มือแนวทางการวางแผนพัฒนาเมืองในอนาคตให้น่าอยู่อย่างยั่งยืน.
อรทัย ก๊กผล. (2554). คู่คิด คู่มือ การมีส่วนร่วมของประชาชนสำหรับผู้บริหารท้องถิ่น (พิมพ์ครั้งที่ 2). สถาบันพระปกเกล้า.
Cohen, J. M., & Uphoff, N. T. (1980). Participation’s place in rural development: Seeking clarity through specificity. World Development, 8(3), 213-235.
Vangen, S. (2010). Introducing the theory of collaborative advantage. In S. P. Osborne (Ed.), The new public governance?: Emerging perspectives on the theory and practice of public governance (163-184). Routledge.
Zachary, J. (1995). Sustainable community indicators: Guideposts for local planning. Community Environmental Council.
