เครือข่ายเอกชนในการผลักดันธุรกิจแคมป์ปิ้งต่อภาครัฐ พ.ศ. 2554-2566
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา (1) แนวนโยบายการพัฒนาธุรกิจแคมป์ปิ้งในประเทศไทย พ.ศ. 2554-2566 (2) เครือข่ายภาคเอกชนต่อการผลักดันนโยบายการท่องเที่ยวและธุรกิจแคมป์ปิ้งในประเทศไทย และ (3) ปฏิสัมพันธ์ระหว่างภาคเอกชนกับภาครัฐของธุรกิจแคมป์ปิ้งในประเทศไทย โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการศึกษาจากเอกสารและการสัมภาษณ์เชิงลึก วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้เทคนิคการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัย พบว่า (1) ภาครัฐยังไม่มีการกำหนดนโยบายการพัฒนาแคมป์ปิ้งที่ชัดเจน เป็นเพียงการดำเนินร่วมกับภาคเอกชนในการส่งเสริมท่องเที่ยว ยังมิได้เฉพาะเจาะจงไปที่การท่องเที่ยวแคมป์ปิ้ง เป็นเพียงโครงการที่ดำเนินการในจังหวัดนำร่องเท่านั้น (2) เครือข่ายภาคเอกชนในฐานะผู้ประกอบการมีบทบาทหลักในการผลักดันนโยบายการท่องเที่ยวและธุรกิจแคมป์ปิ้งในประเทศไทย โดยเป็นการบริหารจัดการตนเองเป็นหลัก ในขณะที่ภาครัฐมีบทบาทส่งเสริมผ่านการสนับสนุนกิจกรรมของผู้ประกอบการ อาทิ เทศกาลดนตรี แต่ยังไม่มีบทบาทนำและการสนับสนุนด้านจัดสรรงบประมาณที่เป็นรูปธรรม ถึงแม้การท่องเที่ยวแคมป์ปิ้งในประเทศไทยจะมีศักยภาพในการเติบโตสูง เป็นการท่องเที่ยวรูปแบบใหม่ที่ส่งเสริมและสนับสนุนให้เกิดการพัฒนาเศรษฐกิจเชิงพื้นที่ก็ตาม (3) ปฏิสัมพันธ์ระหว่างภาคเอกชนกับภาครัฐในการพัฒนา การธุรกิจแคมป์ปิ้งในประเทศไทยจะขึ้นอยู่กับความร่วมมือระหว่างภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาชน ผู้ประกอบการในท้องถิ่นในการพัฒนาการท่องเที่ยว โดยมีเป้าหมายทางเศรษฐกิจของจังหวัด และการสร้างรายได้ให้กับชุมชนท้องถิ่น การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในระยะยาว นอกจากนี้ การท่องเที่ยวแบบแคมป์ปิ้งยังสร้างโอกาสทางเศรษฐกิจในรูปแบบใหม่ ๆ เช่น การเกิดขึ้นของร้านค้าเฉพาะทางที่จำหน่ายอุปกรณ์แคมป์ปิ้งและบริการเช่าอุปกรณ์ ซึ่งตอบสนองต่อความต้องการของนักท่องเที่ยวกลุ่มใหม่ที่กำลังเพิ่มขึ้น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ตีพิมพ์เผยแพร่ในวารสารเป็นความคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้นิพนธ์ ไม่เกี่ยวข้องกับสำนักงานกฎหมายกัญจนรัตน
เอกสารอ้างอิง
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2554). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ พ.ศ. 2555-2559. กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2560-2564). กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2566-2570). กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
พัชรี สิโรรส. (2542). แนวการศึกษาเครือข่ายนโยบายกับการนำมาใช้ศึกษานโยบายสาธารณะ. รัฐศาสตร์สาร, 21(1), 242-271.
อนุสรณ์ ลิ่มมณี. (2542). รัฐ สังคม และการเปลี่ยนแปลง: การพิจารณาในเชิงอำนาจนโยบายและเครือข่ายความสัมพันธ์. เดือนตุลา.
Buckley, R. (2011). Tourism and environment. Annual Review of Environment and Resources, 36(1), 397-416.
Kelly, D. M., & Fairley, S. (2018). What about the event? How do tourism leveraging strategies affect small-scale events? Tourism Management, 64, 335-345.
O’Brien, D., & Chalip, L. (2007). Sport events and strategic leveraging: Pushing towards the triple bottom line. In A. G. Woodside, & D. Martin (Eds.), Tourism management: Analysis, behaviour and strategy (pp. 318-338). CABI.
Rhodes, R. A. W. (2006). Policy network analysis. In M. Moran, M. Rein, & R. E. G. (Eds), The Oxford handbook of public policy (pp. 425-447). Oxford University Press.
Schmitter, P. C. (1974). Still the century of corporatism? The Review of Politics, 36(1), 85-131.
The International Ecotourism Society. (2015). What is ecotourism? Retrieved from https://ecotourism.org/what-is-ecotourism
