การพัฒนาหลักสูตรเสริมเพื่อส่งเสริมคุณภาพชีวิตด้านความสุขของผู้สูงอายุโดยใช้กิจกรรมนาฎศิลป์ไทย

ผู้แต่ง

  • นีรนาท จุลเนียม คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี
  • สุชาติ คุ้มสุทธิ์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี

คำสำคัญ:

หลักสูตรเสริม, คุณภาพชีวิตด้านความสุขของผู้สูงอายุ, ผู้สูงอายุ, กิจกรรมนาฎศิลป์ไทย

บทคัดย่อ

           การวิจัยและพัฒนาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาข้อมูลพื้นฐานในการพัฒนาหลักสูตรเสริม 2) สร้างหลักสูตรเสริมเพื่อส่งเสริมคุณภาพชีวิตด้านความสุขของผู้สูงอายุ 3) ทดลองใช้หลักสูตรเสริม 4) ประเมินผลหลักสูตรเสริม และ 5) สะท้อนผลการพัฒนาหลักสูตร เครื่องมือในการส่งเสริมคุณภาพชีวิตด้านความสุขของผู้สูงอายุ กลุ่มเป้าหมายคือผู้สูงอายุจำนวน 60 คน ที่สมัครใจเข้าร่วมกิจกรรม การวิจัยมีการประเมินหลักสูตรใน 3 ด้าน ได้แก่ ด้านปัจจัยนำเข้า ด้านกระบวนการ และด้านผลผลิต เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสำรวจ แบบวิเคราะห์เอกสาร แบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง แบบสรุปข้อมูล และแบบประเมิน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที การวิเคราะห์เนื้อหา และการสรุปเชิงพรรณนา

           ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลการศึกษาข้อมูลพื้นฐานสะท้อนว่าผู้สูงอายุยังประสบปัญหาในคุณภาพชีวิตด้านความสุขทั้ง 5 มิติ ได้แก่ สุขสบาย สุขสนุก สุขสง่า สุขสว่าง และสุขสงบ อันเกี่ยวข้องกับปัญหาสุขภาพ การขาดกิจกรรม การรู้สึกโดดเดี่ยว การขาดโอกาสในการเรียนรู้ และความเครียดทางอารมณ์ 2) ผลการสร้างหลักสูตรเสริมโดยใช้กิจกรรมนาฏศิลป์ไทย หลักสูตรประกอบด้วย 6 องค์ประกอบ ได้แก่ หลักการ วัตถุประสงค์ เนื้อหา กิจกรรม ปัจจัยส่งเสริม และการประเมินผล จากผู้เชี่ยวชาญพบว่าหลักสูตรมีความเหมาะสมในระดับมาก มีระดับความสุขสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 80 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) ผลการทดลองใช้หลักสูตรเสริมกับผู้สูงอายุ 60 คน ในจังหวัดสมุทรปราการ ผู้สูงอายุมีคุณภาพชีวิตด้านความสุขอยู่ในระดับมาก และมีความพึงพอใจในระดับสูงมาก โดยเฉพาะด้านความเหมาะสมของเนื้อหาและกิจกรรมที่สามารถนำไปใช้ได้จริง 4) ผลการเปรียบเทียบระดับความสุข พบว่าหลังเข้าร่วมกิจกรรม ผู้สูงอายุมีระดับความสุขสูงมากอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.001) 5) ผลการสะท้อนการพัฒนาหลักสูตรเสริมเมื่อสิ้นสุดกระบวนการ ผู้สูงอายุมีอารมณ์แจ่มใส มองโลกในแง่ดี เข้าใจและจัดการอารมณ์ตนเองได้ดีขึ้น มีปฏิสัมพันธ์และความร่วมมือในกลุ่มเพิ่มขึ้น รวมทั้งมีความจำและการคิดอย่างมีเหตุผลดีขึ้น สะท้อนในการส่งเสริมคุณภาพชีวิตด้านความสุขของผู้สูงอายุอย่างชัดเจน

เอกสารอ้างอิง

กรมสุขภาพจิต. (2561). คู่มือการใช้แบบวัดสุขภาพจิตคนไทยฉบับสั้น (TMHI-15). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

กัญญาวีร์ มณีอ่อน, กัลยา ศิริเจริญพันธุ์ และ สรัญญา แสงทอง. (2563). ผลของโปรแกรมส่งเสริมสุขภาพผู้สูงอายุในชุมชนต่อสมรรถภาพทางกายและคุณภาพชีวิต. วารสารวิทยาลัยพยาบาลพระปกเกล้า จันทบุรี. 31(1). 145–158.

จีรนันท์ แก้วมา. (2564). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้โดยใช้ศิลปะเป็นฐานเพื่อส่งเสริมสุขภาวะของผู้สูงอายุในชุมชน. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย :มหาวิทยาลัยนเรศวร.

นันทิยา นุตราวงศ์. (2561). สุนทรียภาพทางนาฏศิลป์ไทยกับการสร้างเสริมสุขภาพจิตผู้สูงอายุ. วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 9(2). 45–60.

พงษ์ศักดิ์ ซิมประเสริฐ. (2563). การพัฒนาแบบวัดความสุขเชิงพหุมิติสำหรับผู้สูงอายุในบริบทสังคมไทย. วารสารการวัดผลการศึกษา. 37(101). 112–126.

วลัยพร นันท์ศุภวัฒน์. (2551). การพยาบาลผู้สูงอายุ: ความท้าทายกับภาวะประชากรผู้สูงอายุ. ขอนแก่น : ขอนแก่นการพิมพ์.

วิรุณ ตั้งเจริญ. (2562). ศิลปะบำบัด: ทฤษฎีและการปฏิบัติในการสร้างเสริมสุขภาวะ. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

เวหา เกษมสุข. (2562). แนวทางส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตของโรงเรียนผู้สูงอายุ. วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศิลปากร.

สมพร เทพสิทธา. (2559). นาฏศิลป์กับการบำบัด. วารสารนาฏยสังคีต. 4(1). 75–89.

สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2561). แผนหลัก สสส. 2561–2563. กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). รายงานภาวะสังคมไทย พ.ศ. 2565. กรุงเทพฯ : สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

สุดารัตน์ นามกระจ่าง, ลักษณ์ สมรัตน์ และอนัญญา เดชะคำภู. (2560). ประสิทธิผลของโปรแกรมพัฒนาความสุข 5 มิติในผู้สูงอายุ กรณีศึกษาในผู้สูงอายุตำบลกระหวัน อำเภอขุนหาญ จังหวัดศรีสะเกษ. ขอนแก่น : มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

องค์การอนามัยโลก. (2545). ผลของการฝึกมิราเคิลไทชิที่มีต่อระดับการต้านอนุมูลอิสระและสุขสมรรถนะในหญิงสูงอายุ. สืบค้น 15 พฤษภาคม 2568. จาก http://www.miracle-taichi.com

Bloom, B. S., Hastings, J. T., & Madaus, G. F. (1986). Handbook on formative and summative evaluation of student learning. New York : McGraw-Hill.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-18

รูปแบบการอ้างอิง

นีรนาท จุลเนียม, & สุชาติ คุ้มสุทธิ์. (2026). การพัฒนาหลักสูตรเสริมเพื่อส่งเสริมคุณภาพชีวิตด้านความสุขของผู้สูงอายุโดยใช้กิจกรรมนาฎศิลป์ไทย. วารสารพุทธปรัชญาวิวัฒน์, 10(1), 79–94. สืบค้น จาก https://so19.tci-thaijo.org/index.php/JBPE/article/view/3327